Drie scholen geleden was het normaal dat iedereen tijdens het eerste lesuur vijf tot tien minuten te laat aanwezig was. Niet wegens het excuus dat een trein niet reed, de brug open stond of een lekke fietsband. Nee, de reden was altijd hetzelfde; de nieuwe aflevering van Pokémon. De serie hield de school in zijn greep en iedereen sprak er over. Nu, drie scholen verder, beland ik weer op datzelfde punt. Opnieuw mag ik op avontuur met de vele Pocket Monsters. Opnieuw ben ik een Poké-trainer!

De kleuren van de regenboog zijn inmiddels allemaal langsgekomen, dus is het aan Game Freak om dit keer zwart en wit te gebruiken om een nieuw deel in de Pokémon franchise op de markt te brengen. Hoewel de twee nieuwe delen zichzelf vastklampen aan de succesformule van eerder verschenen games, heeft Game Freak dit keer beter dan voorheen naar de fans geluisterd. Natuurlijk speel je weer met een kind van een jaar of tien dat het moet doen zonder vader. Ook krijg je vrij snel weer de keuze voor je om met een gras, water of vuur Pokémon op stap te gaan. Deze krijg je uiteraard weer van een briljante Pokémon professor die heel toevallig ook nog eens in je eigen dorp woont. Met je gekozen Pokémon ga je weer de wereld in om andere trainers te verslaan, Pokémon te vangen, geld te verzamelen en zelfs de acht badges bij gymleaders te winnen. Dit alles doe je natuurlijk terwijl er een kwaadaardige groep een vuil plan heeft dat alle Pokémon betreft. Waarom dan toch een nieuwe game wanneer alles hetzelfde is als voorheen? Omdat het Pokémon is natuurlijk.

Dit keer is de groep kwaadaardige trainers anders dan voorheen. Natuurlijk zijn ze zo cliché als de gemiddelde scene in een horrorfilm, maar dit keer hebben ze daadwerkelijk hun eigen plek in het verhaal. Team Plasma, zoals de groep zich dit keer noemt, neemt het op voor de Pokémon over de gehele wereld. Is het wel goed om een Pokémon op te sluiten in een kleine bal om ze daarna te laten vechten? Mag dit wel of is het uitbuiting van een ander soort? De manier waarop ze dit ten uiting brengen is zwaar en erg duister voor een serie als Pokémon. Zo hadden ze een bepaalde stof nodig om een doel te bereiken, een stof die van een Pokémon komt. De enige manier om die stof te krijgen is blijkbaar om het beestje helemaal lens te schoppen. Opkomen voor de Pokémon en toch mishandelen? Het lijkt erop dat Team Plasma een dubbele agenda heeft.

Game Freak heeft er alles aan gedaan om van deze nieuwe Pokémon games een betere ervaring te maken voor de speler. Bijvoorbeeld door vele, kleine, subtiele veranderingen door te voeren in de bestaande wereld. Zo is de Pokémart, de winkel waar je spullen koopt, dit keer te vinden in de Pokémoncentra rondom de hele wereld. Gevechten lopen vloeiender en zijn ook sneller. Daarnaast zijn deze gevechten uitgebreid met zogenaamde Triple Battles en Rotation Battles. Beide mogelijkheden zitten in Pokémon Black en Pokémon White, al heeft elke versie zijn focus op een andere liggen. De Rotation Battles zijn verreweg mijn favoriet. Gevechten waarbij je steeds een andere Pokémon in kunt zetten geeft een strategische inbreng. In de Triple Battles vecht je met drie Pokémon tegen drie andere. Doel is om met de drie Pokémon van jou, de drie Pokémon van de tegenstander knock-out te krijgen voordat de tegenstander hetzelfde bij jou doet.

Hoewel deze nieuwe Pokémon games op dezelfde engine draaien als de vorige generatie, weet Game Freak de game mooier dan ooit uit het scherm van je Nintendo DS te toveren. Doordat de camera een nieuw standpunt heeft gekregen oogt de game volledig 3D. Ik grote steden weet je niet wat je ziet, het is knap wat Game Freak hier op je scherm brengt. Daardoor is het extra jammer dat de kern van de game stukken minder mooi is. De Pokémon zelf zijn nog steeds plaatjes gevuld met grote, lelijke pixels. Dat tijdens de gevechten de Pokémon steeds vol in beeld komen helpt niet mee. De game oogt op dat soort momenten precies zoals Pokémon dat deed op de Game Boy Advance.

Tijdens het spelen zul je geen bekende Pokémon tegenkomen. Geen één; geen Pikachu, geen Bulbasaur en zelfs geen Squirtle. Een gegeven dat compleet nieuw is in de serie. Pas wanneer je het verhaal helemaal uitgespeeld hebt (iets dat makkelijk veertig uur kan kosten), komen de oude Pokémon in een nieuwe playtrough tevoorschijn. Constant zie je dus nieuwe Pokémon, nieuwe variaties op oude Pokémon en Pokémon waarbij je het idee hebt dat de bedenker achter het beestje behoorlijk high was tijdens de concept fase. Het is jammer dat de nieuwe Pokémon helemaal niet zo leuk en interessant zijn. Helemaal niet in vergelijking met de originele 151. Aan de ene kant waardeer ik de nieuwe aanpak van Game Freak, aan de andere kant wil ik gewoon verder met Bulbasaur. Tegen het einde zijn er natuurlijk enkele Pokémon die zich favoriet mogen noemen, maar nergens overtreft Game Freak de “old-skool Pokémon”. Niet alle oude Pokémon zijn trouwens te vangen, de meeste zul je moeten krijgen door te ruilen met je oude Pokémon games.

Misschien wel de beste vernieuwing in Black en White is de toevoeging van de C-Gear. Het onderste scherm van je Nintendo DS is een menu dat zich helemaal richt op de multiplayer variant van de game. Met het grootste gemak spring je online een Pokémon gevecht in. Tegen die ene Amerikaan of gewoon tegen een vriend door middel van de befaamde Friendcodes. Daarnaast ruil je ook vrij snel je Pokémon online en wandel je zo even de game van je vriend binnen. Vernieuwingen die van mij al in het originele deel hadden mogen zitten. Zo goed werkt het.

Pokémon Black en Pokémon White verschelen dus eigenlijk helemaal niet zoveel van voorgaande delen. Is dat slecht? Nee, Pokémon weet weer van voor tot einde te boeien. De vele gymbadges, de League waar je aan mee kunt doen en de online opties zorgen er weer voor dat deze Pokémongeneratie te spelen is tot het volgende deel. Mocht dat een 3DS game gaan worden, dan eis ik wel betere Pokémon-graphics, want die zijn nog altijd beschamend slecht…

• login of registreer om te reageren