Het stadje Misthallery wordt geteisterd door een kwaadaardig spook en Professor Layton ontmoet Luke voor de eerste keer. Het gebeurt allemaal in dit vierde deel en inderdaad, daarmee gaat de game dus een stukje terug in de tijd. De puzzels zijn verder hetzelfde als dat je gewend bent en dus kun je je hersens weer flink pijnigen.

Op het oog simpele puzzels met een vaak toch wel lastige uitkomst blijken, mede dankzij de Professor Layton-serie, perfect te werken op de (3)DS. Het touchscreen leent zich uitermate goed om oplossingen neer te krabbelen en dus behoren de Layton-games al jarenlang tot de toppers binnen het genre. Dit vierde deel, dat opnieuw heerlijk speelt, maakt deze positie meer dan waar. Ook dit keer is de game weer in verschillende talen verkrijgbaar en daardoor kun je ook nu weer in het Nederlands puzzelen. Goed nieuws voor de kleintjes onder ons, maar de rest zal de game toch het liefst in het Engels spelen.

Het avontuur begint wanneer Layton een brief krijgt, afkomstig van een oude vriend. Daarin wordt Layton gevraagd zo snel mogelijk naar Misthallery te komen, een mistig stadje dat geregeld wordt lastiggevallen door een enorm spook. Zoals je van Layton verwacht, schiet hij zijn vriend direct te hulp en snelt gelijk naar de mysterieuze plek. Leuk detail: Luke heb je in dit deeltje nog niet ontmoet en dus is hij dit keer eens niet je sidekick. Nee, die rol is weggelegd voor Emmy, een leuke jongedame die ook nog eens grote fan van Layton blijkt. Door middel van grappige dialogen komt dit aspect steeds naar voren, bijvoorbeeld wanneer zij maar blijft vragen of ze zich, door het oplossen van puzzels, nou eindelijk heeft bewezen als waardevol hulpje.

Dit vierde deel in de reeks doet weinig anders dan haar voorgangers. Dat betekent dat je weer verschillende locaties afstruint, met mensen spreekt, op zoek gaat naar tips en ondertussen een shitload aan puzzels oplost. En ik moet zeggen dat die puzzels dit keer wel erg tof zijn. Ze kunnen af en toe vrij lastig zijn, maar nooit oneerlijk. Ik had nooit het gevoel dat een puzzel onoplosbaar was of niet klopte. Wel is het zo dat de ene puzzel duidelijk lastiger is dan de andere, maar voor alle puzzels zul je de tijd nodig hebben om ze daadwerkelijk op te lossen.

Niet alleen de puzzels, maar ook de conversaties zijn vaak erg geestig. Vooral dankzij het feit dat alle drie de personages, Layton, Emmy, maar ook Luke die later zijn opwachting maakt, vaak iets anders dan de ander vinden zorgt dit nogal eens voor wat grappige situaties. Dit houdt de game fris en interessant genoeg om te spelen. Als je de andere delen van de game met veel plezier hebt gespeeld, hoef je niet bang te zijn een miskoop te doen. Deze titel zul je gegarandeerd tof vinden!

Als je de game koopt, is het misschien wel handig de Engelse, of Amerikaanse, versie te kopen. Deze versies krijgen namelijk een geheel nieuwe mode en dat is niet de minste extra: London Life. Op papier is deze mode een RPG, het zij een erg simpele, die goed is voor ongeveer honderd uur aan gameplay. Je komt in Londen aan, huurt een kamer en gaat op zoek naar werk. Ondertussen praat je veel met mensen en neem je opdrachten aan. Vervul je deze, ga je aan de slag met nieuwe opdrachten en ga zo maar door. Het leuke aan deze mode is dat je verschillende personages tegenkomt die al een rol speelden in eerdere Layton-delen en ook de professor himself kom je op een gegeven moment tegen. Inderdaad, je speelt dus als ‘jezelf’ en een keer niet als Layton. Een toffe mode, die er helaas tussenuit is gehaald bij de Nederlandse versie.

Professor Layton en de melodie van het spook is weer een prima game geworden. Ondanks dat de game weinig anders doet dan haar voorgangers, is het verhaal weer leuk en zijn de puzzels heerlijk fris. De hersenkrakers zijn lastig, maar nooit oneerlijk en juist daarom voelt dit vierde deel zo degelijk aan. Een echte aanrader dus voor Layton-fans, maar ook nieuwkomers kunnen probleemloos aan de slag met dit spelletje.

• login of registreer om te reageren