De Duitsers hebben het weer eens goed verprutst; een ongeluk in een experimentele fabriek mondt uit in een catastrofe van zulke proporties dat de tijd er compleet van door de war raakt. In de first person shooter Singularity gaan we op onderzoek uit om te ontdekken wat er precies mis is gegaan en of er nog iets te redden valt.

Het is het jaar 2010, zestig jaar nadat het fout ging. Onze protagonist, aangestuurd door Brian Pass van Raven Software, wandelt door hetgeen dat over is van de fabriek waar het allemaal begon. Gelijk al wordt de Time Manipulation Device (TMD), oftewel dé gimmick van de game, tevoorschijn gehaald. De werking van dit apparaat is simpel: mik op een object, druk op de linker of rechter shoulderbutton en het object wordt jonger (een oude olieton gaat terug naar zijn originele staat, inclusief inhoud) of respectievelijk ouder (wordt gereduceerd tot een plat stuk schroot). De TMD lijkt niet herladen te moeten worden en werkt ook op andere willekeurige rommel die is rondgeslingerd. Hier en daar worden ook muren en trappen gezapt om een doorweg te creëren; soms door ze tot puin te reduceren, soms juist door ze te restaureren.

Het speelkwartiertje is gauw over; tijd voor serieuze zaken. We banen ons, soms met hulp van de TMD, een weg door de oude hallen heen. Deze zijn op allerhande roestige machines na aardig leeg en verlaten, maar ineens komen er uit het niets drie gloeiende, zombie-achtige wezens op ons af. Brian trekt een wapen en schiet het leeg op de groep. Twee van hen worden omgelegd, maar de derde verdwijnt weer. Zo lijkt het in ieder geval, maar naar wat blijkt loopt 'ie nog steeds om ons heen, zij het nu heel moeilijk zichtbaar. Brian legt uit dat veel vijanden over de gave beschikken om tussen nu en 1950 te wisselen... en daar dus ook graag gebruik van maken. De enige mogelijkheid om ze "terug" te krijgen is door een korte puls te geven met de TMD en dan weer terug te wisselen naar een wapen. Gelukkig is dit met een druk op de knop snel te doen.

Een andere manier waarop het klooien-met-de-tijd-aspect in de game terugkomt is in de vorm van flashbacks. Hiermee wordt hoofdzakelijk het verhaal verteld: zo komen we in een grote hal met links en rechts enorme, grotendeels verwoeste generatoren. Wanneer we ongeveer in het midden komen komt ineens een grote, felblauwe golf op ons af. Voor we het weten zien we voor onze neus gebeuren hoe het allemaal begon; één van de generatoren begint te vonken, waarna er direct paniek uitbreekt onder de arbeiders die ermee bezig waren. Maar zo snel als de flashback begon is 'ie ook weer verdwenen, en na nog een kort stukje lopen zijn we alweer aan het einde van de presentatie. Weten we nóg niks!

Hoewel we van Raven Software al heel wat supertoffe games hebben gezien (vroegâh Heretic en Soldier of Fortune bijvoorbeeld, en recenter natuurlijk Wolfenstein) zijn de meningen over Singularity nog wat verdeeld. Zo is de TMD, die toch werd neergezet als dé feature van deze game, alleen te gebruiken op objecten waarvan de developer heeft bepaald dat ze gebruikt kunnen worden. Deze lichten blauw op wanneer je ernaar kijkt, en we hebben helaas bijzonder weinig blauw gezien; het waren slechts wat willekeurig rondgeslingerde tonnen en kratten, en hier en daar een muur of trap. Meer dan een gimmick was het niet te noemen.

De hoop is groot dat Singularity meer in zijn mars heeft dan alleen dat wat we tijdens de korte presentatie even hebben gezien. We zullen het volgend jaar weten.

• login of registreer om te reageren