Deze game was de tweede Castlevania game die uitkwam voor de GBA en de enige Castlevania game waar we nog geen review van hadden. Onder het motto "Beter laat dan nooit" schenken wij alsnog de review aan jullie.

Dit Castlevania deel is bijna niet meer in de winkels te verkrijgen, maar daar komt binnenkort verandering in. Konami komt namelijk met een twee-in-één Castlevania pack waar zowel Harmony of Dissonance als Aria of Sorrow in zullen zitten. Wij beloonden Aria of Sorrow met een heuse 9,5 en nu is de vraag of Harmony of Dissonance zich kan meten met zijn opvolger.

Geheugenverlies biedt avontuur
In Harmony of Dissonance speel je als Juste Belmont die op een dag zijn beste vriend Maxim weer eens tegenkomt. Maxim zit echter onder de verwondingen en verteld aan Juste dat hun jeugdvriendinnetje Lydie is ontvoerd. Maxim is een groot gedeelte van zijn geheugen kwijtgeraakt en weet alleen nog de plek te herinneren waar het onheil heeft plaatsgevonden. Vastberaden brengt Maxim Juste naar de plek van onheil waar zich een groot duister kasteel bevindt die niet op de kaart staat vermeld. Zou dit het legendarische kasteel van Dracula zijn? Onze vrienden zijn vastbesloten en gaan samen naar binnen om Lydie te zoeken waarna ieder zijn eigen pad neemt. Af en toe verder in het spel komt Juste een personage tegen met wie hij een dialoog voert en op die manier word de rest van het verhaal verteld. Het verhaal is aardig interessant, maar niet echt diepgaand. Voor het verhaal speel je de game in ieder geval niet uit.

Voor degene die nog nooit een Castlevania game gespeeld hebben zal ik snel nog eventjes de principes uitleggen. Je begeeft je in een groot doolhofachtig kasteel waar je moet zien te overleven tussen duizenden monsters. Dit is allemaal vormgegoten in een gothisch 2D stijltje dat mooi bij de game past. Tijdens het spelen van de game zal het vaak voorkomen dat je niet verder komt. Je mist dan bijvoorbeeld de mogelijkheid om een dubbele sprong te maken of om muren met je zweep te breken. Je zult dan een alternatieve route moeten vinden en hopen dat jij snel een item zal vinden die jou verder het kasteel in helpt. Na heel wat items te hebben gevonden kun je steeds meer plekken bereiken, en zal de kaart van het kasteel zich steeds meer uitbreiden. Dit systeem is dus bijna hetzelfde als die van de Metroid franchise.

SM-maniak
Ook in dit deel zul je ook weer heel wat kleren vinden. Deze kleren kun je aantrekken in het menu, maar het zal geen effect hebben op het uiterlijk van Juste. Het enige wat verandert zijn je statistieken. Zo brengen bepaalde kledingstukken weer meer geluk op of juist een hogere verdediging. Ook zul je ditmaal heel wat geld vinden gedurende je avontuur. Met dit geld kun je bij de plaatselijke merchant weer potions, antidotes, kledingstukken, etc. etc. kopen.

De gameplay is weer het sterkste punt van de game. Zoals (bijna) altijd zwaai je er weer op los met je zweepje als een SM-maniak in een geile bui, met het doel om duizenden zombies en spoken te doden. Voor de variatie heeft Konami een uniek magic systeem in de game gegooid. Zo heb je bepaalde subwapens zoals het kruis, bijl, mes, heilig water, heilig boek en de heilige vuist die je kan gebruiken in het strijd tegen het kwade. Het wordt vooral interessant zodra je een magisch boek vind. Zo heb je het vuurboek, ijsboek, bliksemboek, windboek en het oproepboek die je kan combineren met een subwapen om krachtige aanvallen uit te voeren. Dit systeem is heel leuk om mee te experimenteren en vooral verrekt handig tegen eindbazen.

Grafisch is de game nu een beetje achterhaald, maar voor een GBA game ziet de game er nog steeds erg goed uit. Als één ding wel goed verzorgt is in deze game, dan zijn het wel de graphics. Prachtige omgevingen, mooie effecten (kijk maar eens naar de spellcasting) en mooie eindbazen. Echter, hoe mooi de omgevingen ook zijn, het word na een tijdje allemaal wel een beetje eentonig. Ik had heel vaak het gevoel dat ik de hele tijd in dezelfde kamer rondliep. Wat meer variatie had wel gemogen. Ook zien bepaalde personages er niet uit. Maxim bijvoorbeeld is gewoon een hoopje pixels op elkaar. Voor de rest zien de graphics er prima uit. Naast de graphics is er nog een ander onderdeel wat cruciaal is voor een goede game, namelijk het geluid. En die is in dit deel erg slecht. Echt waardeloos gewoon. Okay, ik moet toegeven, het geluid past wel bij de game, maar je kan net zogoed luisteren naar de soundtrack van een NES game. Sterker nog, de Japanse versie van Castlevania 3 voor de NES klonk zelfs nog vele malen beter. Ik heb me mateloos geïrriteerd aan het geluid en na een tijdje heb ik het zelfs uitgedaan. Leuk voordeel daarbij is, is dat je batterijen minder snel leeg zijn als je het geluid uitdoet, maar dat kan nooit de bedoeling zijn geweest van Konami.

Te makkelijk
Nog een nadeel is, is dat de game te makkelijk is. Je loopt rond en slacht iedereen af alsof het niks is. Zelfs de eindbazen zijn, op een paar uitzonderingen na, erg makkelijk te verslaan. Je zult totaal geen moeite hebben met de vijanden. Het meeste van het tijd verspil je aan het rondlopen in het kasteel, op zoek naar een weg dat je verder de game inbrengt. Dat kan leuk zijn, maar als je echt niet meer weet waar je naartoe moet begint de game echt frustrerend te worden. Ik zou je aanraden een complete map met de legende uit te printen, want dat scheelt heel wat onnodig zoekwerk. Wat wel weer leuk is, is dat de game aardig wat replaywaarde biedt door de vele extra's. Ook zul je waarschijnlijk de game nog eens willen spelen, omdat je de eerste speelbeurt nogal wat overslaat.

Deze Castlevania game is zeker geen slechte game, maar hij haalt zeker niet het niveau van de andere Castlevania games die hiernaar voor de handheld zijn verschenen. Maar toch leuk dat hij straks verpakt zit met Aria of Sorrow, want hoewel Aria of Sorrow beter is, Harmony of Dissonance is nog steeds de moeite waard om te spelen. Daarom beloon ik deze game met een redelijk goed cijfer.

• login of registreer om te reageren