DK: King Of Swing is al het zoveelste spelletje met de harige aap in de hoofdrol. Is deze ook weer net zo goed als de rest?

Als je aan mensen vraagt waar ze aan denken bij Nintendo is het antwoord meestal Mario of Zelda (waarbij laatstgenoemde vaak verward wordt met Link). Maar tegelijk met de introductie van good old Mario verscheen ook Donkey Kong. De King Kong look-a-like ontvoerde Pauline en een naamloos jumpmannetje mocht haar gaan redden. Dit avontuur is later voortgezet op de Game Boy en pas nog op de Game Boy Advance. Ook liggen Donkey Konga en Donkey Kong: Jungle Beat al in de winkelschappen. Een rekje naast dit cubegeweld vind men DK King of Swing. Met al dat apengeweld kun je maar 1 ding denken.

De aap is los
Donkey Kong: Jungle Beat op de Cube kenmerkt zich door de eenvoudige besturing. Immers kan men met twee bongo's niet veel knoppen bedenken en dit levert dan ook aparte gameplay op. Blijkbaar dacht Nintendo dat dit ook op de GBA kon, maar om daar nou bongo's aan te hangen, nee bedankt. Dus werd er iets anders bedacht. Ze pakten de GBA en bekeken het ding langs alle kanten. D-pad, A en B knoppen, zou allemaal niet werken. "Wat dachten jullie van de schouderknoppen?" moet iemand gezegd hebben en het is geschied. DK King of Swing is zo'n beetje de enige GBA game die enkel gebruik maakt van de schouderknoppen als hoofdbesturing. De andere knoppen hebben ook functies maar zonder deze kun je het ook redden in de jungle van de bolletjes, en hiermee bedoel ik niet de Nederlandse Antillen.

Je zou kunnen zeggen dat DK King of Swing indirect een vervolg is op platformavontuurtjes als Donkey Kong Country en Donkey Kong 64. Dit klopt ergens wel, opvallendste overeenkomsten zijn de muziek en het verhaal. King K. Rool steelt een zak met medailles uit DK's klauwen en verspreidt ze over een aantal werelden. Drie keer raden wat jij mag gaan doen… Op je luie reet op de politie wachten? Midden in de jungle zijn die er weinig en als ze er zijn zijn ze meestal corrupt. Poging twee: je neemt het Cranky nogal kwalijk dat hij tijdens Donkey Kong 64 niet goed meehielp en constant om geld en highscores van bejaarde videospelletjes liep te zeuren. Je geeft hem een trap, dat hij dit keer de jungle eens mag redden en jij lekker in je hangmat blijft liggen. Helaas, ook dit is fout, er moet wel gegamed worden. Dan maar de oude Mario-methode denk je dan: erachteraan met die luie apenreet.

Zo gezegd zo gedaan maar eerst dien je Cranky's gezeur weer aan te horen, de gameplay is namelijk wat apart. Met je L-knop ga je naar links of pak je met je linkerhand een bolletje vast. Wat je met de R-knop doet zoek je maar uit. Druk je op beide knoppen dan spring je of pak je je vast aan twee bolletjes. Ook kun je je hiermee opladen en vijanden uit de weg knallen. Onderweg pak je zo af en toe een banaantje mee. Druk op de B-knop en je krijgt er een hartje bij. Kost je wel 10 bananen. Druk op de A-knop en je bent tijdelijk onoverwinnelijk, dit kost je dan weer 20 bananen. Dat is dus de basic besturing.

Minigames
DK King of Swing kent ook nog een rijtje minigames. Dit bestaat uit dingen als racen (zo snel mogelijk naar de top klimmen), racen met obstakels en een potje wie-ramt-de-ander-het-vaakst. Op zich zijn ze wel aardig maar ze kennen wat nadelen. Het is nooit duidelijk wanneer de game precies begint en je de bolletjes in moet springen. Hierdoor hebben je CPU-tegenstanders best een voorsprong en voornamelijk bij het racen geldt: één fout en je ligt eruit. In de multiplayer is dit waarschijnlijk een stuk leuker maar bij gebrek aan linkpoorten op mijn DS heb ik dit niet uit kunnen testen. Minigames zijn leuk voor even maar heb je snel gezien.

Een groot deel van de adventuremode heb ik al uitgelegd maar elke wereld kent ook nog een eindbaas. Dit is veelal een kwestie van opladen en op het juiste moment zijn kop rammen maar ook dingen als bommen in zijn mond gooien of zijn start pakken en tegen de muur smijten komt ook voor. Helaas kent de game maar iets van vijf werelden met elk vier levels en een eindbaas. Erg lang is de game dus niet en ergens is dat niet eens zo erg. Dit is typisch zo'n game wat lekker makkelijk begint maar waarbij sommige levels echt moeilijk worden. Je ramt als een gek op de schouderknoppen maar je glijdt er steeds bij een paneel met ijsbolletjes vanaf. Het leuke is, heb je dat ene level eindelijk gehaald (en dans je een rondje) dan zul je merken dat je de tweede keer door de levels heen zwiert als een Tarzan met een stropdas. Omdat je ook nog kristallen kokosnoten en medailles dient te zoeken leg je de game niet erg snel weg. Heb je die hele zooi gevonden, dan kun je met een tevreden gezicht naar weer zo'n mooi spelletje van onze Japanse vrienden in je collectie kijken.

Graphics & Sounds
Grafisch scoort de game erg goed. DK, vijanden etc, het is allemaal goed herkenbaar en mooi in beeld gebracht. Achtergronden waar je de sfeer van de wereld ziet, bolletjes die vrolijk gekleurd en duidelijk zijn, het hoort er allemaal bij. Wat dit betreft, zie de screenshots. Het is niet echt bijzonder maar doet gewoon zijn ding en dat nog uitstekend ook.

Ik gaf het al eerder aan, heb je Donkey Kong Country gespeeld dan zul je een muziekje herkennen, geremixt welteverstaan. Helaas zijn er maar iets van 4, 5 achtergrondmuziekjes maar storend zijn ze niet. Voice-acting is er nauwlijks en geluidseffecten zitten leuk in elkaar. Gewoon vrolijk, niets mis mee, maar de muziek is wat karig.

Rest mij nog een kleine aantekening. De eerste keer dat je de game speelt is het erg wennen om alleen met de schouderknoppen te spelen. Ik heb de game op een GBA, DS en GBA SP getest en vooral bij die laatste zijn de schouderknoppen best lastig zo nu en dan. De GBA speelt het fijnste van de drie maar de DS is ook erg goed te doen. Je zult in het begin wel eens last van kramp hebben maar als je de tweede wereld bereikt went het wel. De aanhouder wint zullen we maar zeggen.

• login of registreer om te reageren