Het heeft dan wel een tijdje geduurd voordat het zover was, maar eindelijk verschijnt er eens een game waarin je moet dansen voor de GameCube. Nu kunnen Cube-bezitters eindelijk ook eens met de voetjes van de vloer… met Mario welteverstaan.

Eventjes ter verduidelijking: ik heb het de gehele review over DDR (Mario Mix). De officiële Europese benaming voor de DDR games is Dancing Stage. De afkorting DS vind ik echter verwarrend, (bekijk de eerste zin van de volgende alinea maar eens en vervang DDR maar voor DS en je weet wat ik bedoel) en daarom gebruik ik dus gewoon de afkorting DDR, wat staat voor Dance Dance Revolution.

Begin 2005 maakte ik kennis met de DDR-games. Ik had er wel eens eerder van gehoord, maar toen begon ik pas echt met het spelen ervan. Ik speelde bij een vriend van mij DDR Max voor de PlayStation 2 en sindsdien hebben wij samen heel wat zweetdruppels losgelaten. Na een tijdje ging de dansmat daar kapot (slechte kwaliteit was die dansmat) en moesten we maar verder DDR spelen met de controller. Dat klinkt een beetje suf, maar zelfs met de controller was deze game leuk om te spelen. Zo konden we toch een beetje oefenen voor de aankomende DDR: Mario Mix. Toen Dancing Stage Mario Mix (de officiële benaming) uitkwam voor de Cube, reed ik naar de winkel om vervolgens met een gigantische doos terug te komen. Thuisgekomen rukte ik die zooi uit elkaar, sloot de dansmat aan op de Gamecube en begon vervolgens met spelen.

Laat ik maar meteen met het grootste nadeel van deze game beginnen: Story Mode. Je bent zowat verplicht om met Story Mode te beginnen, omdat je op één liedje na, alle liedjes daar moet unlocken. Het grote nadeel is, is dat Story Mode in de hoogste moeilijkheidsgraad veel te makkelijk is. Elke keer als je Story Mode op het moeilijkste niveau uitspeelt, krijg je een nog moeilijker niveau. Een beetje zwak eigenlijk. Van mijn part hadden ze meteen alle moeilijkheidsniveau's daar losgelaten, want zo moet de geoefende danser zich een beetje vervelen. Voor de rest is de Story Mode gewoon te gênant voor woorden. Je speelt als Mario/Luigi die de gestolen muzieknoten moet terugvinden. Om je vijanden te verslaan moet je tegen ze dansen. Het is allemaal te stompzinnig voor woorden en zelfs de grootste Mario fans zullen zich schamen voor hun held. Het lijkt wel of de Story Mode er gewoon in moest zitten, terwijl de makers daar eigenlijk helemaal geen zin in hadden. Conclusie: Story Mode is een zure appel waar je gewoon eventjes doorheen moet bijten. Daarna wordt het vanzelf leuk.

Nadat je de Story Mode hebt uitgepeeld kun je al veel meer dingen doen. Zo kun je bijvoorbeeld de minigames herspelen die je eerder in Story Mode bent tegengekomen. De minigames zijn wel leuk, maar daar blijft het ook bij. Het zijn er niet gigantisch veel en na een paar keer spelen zullen ze jou ook niet meer veel interesseren. Zoals elke DDR-game, bevat deze game ook weer een calorieënteller die telt hoeveel calorieën je verbrandt tijdens het spelen van de Story Mode en Free Mode. Best leuk gedaan, maar echt bijzonder is het ook niet. Nee dames en heren, de mooiste mode blijft toch echt de traditionele Free Mode. Daar kun je naar hartelust de unlockte songs dansen en na elk liedje word je beoordeeld met een cijfer/letter. Zo heb F,D,C,B en A waarbij F natuurlijk slecht is en A weer perfect. Je hebt in totaal zo'n 29 songs die je op zes verschillende moeilijkheidsgraden kan spelen. Je hebt Very Easy, Easy, Normal, Hard, Very hard en Super Hard. Om het allemaal nog uitgebreider te maken kun je bij elke moeilijkheidsgraad Mush Mode aan of uitzetten. In Mush Mode wordt tijdens het spelen af en toe de traditionele pijlen vervangen door klassieke Mario-vijanden die elk weer anders zijn. Op Goomba's moet je bijvoorbeeld simpelweg stampen. Een Koopa moet je echter anders benaderen. Op een Koopa moet je eerst stampen waarnaar hij ingedoken in zijn schild terugkomt, waarnaar je hem nog eens op hem moet stampen. Vervolgens schiet de Koopa weg en kan hij zelfs pijlen wegketsen. Zo heb je aardig wat vijanden, waarbij het af en toe zelfs de bedoeling is om juist niet op een vijand te stappen. Mush Mode is dus een frisse wind in het DDR genre en een leuke toevoeging voor de Mario fans.

Okay, we weten nu dus hoe DDR Mario Mix in elkaar zit, maar hoe speel je het dan? Dat ga ik nu uitleggen. Bij DDR Mario Mix krijg je naast de game een 'gratis' dansmat waarmee je de game dient te spelen. Nadat je de menu's hebt uitgevogeld, zul je al snel je eerste liedje dansen. Dit doe je door in het midden van de dansmat te staan en vervolgens op de maat van de muziek op de juiste pijlen (links, rechts, boven, beneden) te stappen die het scherm aangeeft. In het begin is dit erg wennen en je zult dus ook vaak eventjes naar beneden kijken om te zien of je nog wel goed op de dansmat staat. Je zult er in het begin er dus nog echt niks van kunnen. Dat is helemaal niet erg, want deze dansgame heeft een fantastische leercurve. Het allermakkelijkste niveau zal zelfs je demente oma kunnen dansen, dus niemand hoeft met trial-en-error te beginnen. Denk je dat je vaardigheden al wat beter zijn geworden, dan probeer je het gewoon een niveau hoger en binnen de kortste keren dans je de sterren van de hemel. Alhoewel het makkelijkste niveau echt makkelijk is, zal het moeilijkste niveau nog menig DDR-fan laten zweten. Alleen de echte Hardcore-DDR-Freaks zullen deze DDR variant wat te makkelijk vinden. Voor de rest is deze game voor bijna iedereen speelbaar.

Okay, en nu het belangrijkste gedeelte van de review waar we het DDR-gevoel bespreken. Je hebt namelijk liedjes die op een bepaald niveau gewoon onmogelijk lijken. Zo heb je bij DDR Mario Mix het liedje "Bowser's Castle" die op Very Hard en Super Hard gewoon onmogelijk lijkt. Er zijn gewoon zoveel pijlen dat een gewoon mens ze niet eens kan zien. Op zo'n moment kun je dan maar eerst beter met de controller oefenen totdat jouw ogen de pijlen kunnen bijhouden. Soms weet je echt niet wat er met je gebeurt als je ineens in staat bent om het liedje bij te houden, en dat, dames en heren, is nou het DDR-gevoel. Je kan DDR het beste vergelijken met een RPG: hoe meer je oefent, hoe meer ervaring je opbouwt en hoe beter je kan dansen. Soms heb je zelfs het gevoel dat je een level bent gestegen. Zo was ik in staat om twee dagen geleden het liedje van "Bowser's Castle" bijna perfect te dansen. Ik sprong in de lucht en riep: "Hell Fucking Yeah". Ik was blij, want ik was weer een level gestegen. Dit allemaal maakt DDR games zo leuk en dat geldt dus ook voor deze Mario-versie. Het is gewoon fantastisch om te zien hoe goed je in die game kan worden. Bekijk maar eens wat filmpjes op het internet en je weet wat ik bedoel.

De review begint nu aardig lang te worden, maar ik wil het toch nog eventjes hebben over de dansmat die er 'gratis' bijzit. Ik wil iedereen geruststellen dat de dansmat van goeie kwaliteit is. Hij danst erg fijn en blijft mooi op één plek liggen. Tevens is hij makkelijk op te vouwen en daarom ook makkelijk op te ruimen. Gelukkig is hier veel aandacht aan besteed, want een goeie dansmat is wel cruciaal voor zulke games.

Toch is er iets aan deze game wat gewoon aan mij blijft knagen. Deze is game is fantastisch leuk om te spelen, het daar niet van. Ik heb echter hele tijd het gevoel dat deze game tegelijkertijd zoveel beter had kunnen zijn. De Story Mode is te geforceerd en er zijn te weinig minigames. Van de muziek word je ook niet echt happy. Het is wel happy muziek, maar toch word je er niet happy van. Het zijn bijna allemaal geremixte Mario songs wat ik persoonlijk (en 99 procent van de wereldbevolking) erg jammer vind. Ik had veel liever wat serieuze liedjes gehad, want je voelt je toch aardig lullig als je een beetje op Mario liedjes staat te dansen. Voor de rest is deze game wat te makkelijk. Het moeilijkste niveau is pittig, maar nu ik dat een beetje onder de knie krijg verlang ik toch weer naar een nog moeilijker niveau.

Hierbij kom ik tot de conclusie dat deze game leuk is alleen omdat het een dansgame is. Deze game is een uitdaging en leuk, omdat het iets totaal anders is. Aan de andere kant waren de serieuzere dansgames van Konami stukken leuker. Ik ben een grote Mario-fan, maar Mario hoort gewoon niet thuis in deze game. Wat overblijft is een DDR Mario-game waarvan ik wenste dat Mario er niet in zat. Als Mario en zijn invloeden er niet in hadden gezeten, dan was het cijfer stukken hoger uitgevallen. Ik kan deze game dus alleen aanraden aan mensen die toch eens een DDR-game willen proberen en tegelijkertijd alleen een GameCube bezitten. Bezit je een andere console, dan kun je beter eventjes verder zoeken naar de betere DDR-varianten.

• login of registreer om te reageren