Ik was veel te jong om een film als Jurassic Park te zien in de bioscoop. Toch wist mijn vader me bij de bioscoop mee naar binnen te krijgen en zag ik Spielbergs nieuwste film op het grote scherm. Ik was klein, jong en zag dinosaurussen op het scherm op een manier zoals ik ze nooit eerder zag. Ook ik wilde naar Isla Nublar. Tenminste, tot het moment dat de elektrische hekken uitvielen. Nu, jaren later, beleef ik mijn eigen avontuur op het gevaarlijke eiland gevuld met dinosaurussen.

Episode IV: The Survivors heeft een fantastische opening. In het donker horen we de overgebleven karakters uit de derde episode schreeuwen voor hun leven. De muziek past zich aan naar een dreigende, lugubere toon en de sfeer is gezet. Daarna zien we snel haperende karakters en horen we audio die niet geheel goed loopt. Helaas een gegeven waar we inmiddels aan gewend zijn geraakt. Het verhaal van deze laatste episode start waar de vorige haar einde vond. De mysterieuze dinosaurus waar het allemaal om draaide verschijnt dan eindelijk en is, eerlijk gezegd, een grote anti-climax. Het is een dinosaurus die we nooit eerder zagen in de film, misschien maar goed ook. Na een korte achtervolging verdwijnt het niet-uitgestorven wezen weer en zien we hem niet meer terug.

Het deed me realiseren dat de ontwikkelaar eigenlijk het hele gegeven van Jurassic Park niet door heeft weten te voeren in haar games. Het pretpark is een mislukking, de hekken staan niet meer onder stroom en de dinosaurussen lopen vrij rond. Toch weten de karakters op miraculeuze wijze steeds waar de beesten zitten. “We moeten door de Raptor-zone om bij de Triceratops aan te komen.” Het kan niet, het klopt niet. De beesten gaan naar de plekken waar ze kunnen overleven, ze blijven niet in zone’s zitten. Triceratops die langs Raptors wonen, geloof jij het? In de tweede Jurassic Park film wordt dit zelfs uitgelegd, in het boek van Michael Chrichton is het ook aan de orde. Lijken we dat nu gewoon te zijn vergeten of heeft TellTale haar huiswerk niet voldoende gedaan?

Maar het gaat verder. Niet veel later stuiten de overlevenden op een mogelijke rit van het eiland af. In een ‘marine exhibit’ vragen ze of iemand hen op kan komen pikken. Maar dan, niet veel later, worden ze aangevallen door een Mosasaurus. Een Mosasaurus, ook wel de Maashagedis genoemd (het eerste fossiel is gevonden in Maastricht in de Sint-Pietersberg!) behoort tot de uitgestorven dinosaurussen die leefden in de zee. Onder water. Het beest jaagt op de karakters met zijn enorme lichaam. Ook hier breekt TellTale met wat Jurassic Park is. Zoals de film ons duidelijk wist te maken zijn de dinosaurussen gekloond met het DNA dat in oude muggen is blijven zitten en nu, miljoenen jaren later, terug is gevonden. Met de aanvulling van het DNA uit een kikker heeft InGen de beesten tot leven gebracht. De vraag is alleen hoe een mug een Mosasaurus heeft gestoken om zijn of haar DNA te krijgen. Let wel dus, de Mosasaurus leefde geheel onder water! Na de actievolle scene hebben de karakters het er niet meer over, alsof het niet gebeurd is. Nee Jurassic Park The Game, ik wil uitleg!

Het is geen spoiler wanneer ik zeg dat sommige karakters daadwerkelijk van het eiland zien te ontsnappen. Dat wisten we op het moment dat we de game begonnen en daarnaast heet deze Episode niet voor niets “The Survivors”. Na vier delen weet de game tot een goed einde te komen, al blijft dat knagende gevoel aanwezig. Het gevoel dat er niet uit de game is gehaald wat er in had gezeten. Nooit kwam die Jurassic Park kwaliteit dichtbij, nooit beleefde ik dat gevoel dat ik heb tijdens het kijken van de films. Het verhaal van de game is makkelijk te vergeten en zit vol met gaten. Zo zou InGen in Episode I het eiland op willen blazen om zo alle beesten te doden. Dit wordt nooit voorkomen maar ook nooit tot uiting gebracht. Er wordt gewoonweg geen aandacht meer aan besteed. Het is tof om verschillende mysterieuze momenten in een game te brengen, maar los ze dan ook op of geef de speler informatie rondom het voorval. Laat het niet achter om het nooit meer te bespreken.

Nog steeds is het ernstig dat TellTale de audio van de game niet lijkt te begrijpen. Muziek zwelt aan op momenten dat dialoog belangrijk is, waardoor je de stemmen niet meer hoort. Een game die je met ondertiteling moet spelen omdat de stemmen niet te horen zijn? Dat kan toch niet? Grafisch is de game nergens interessant en de framerate lijkt vaker dan eens naar beneden te vallen en de game zit vol met fouten. Nee, een franchise als Jurassic Park verdient beter, veel beter.

De opening van Episode IV is tof, maar al snel verandert dit in een vergetelijke game. De manier waarop TellTale met Jurassic Park om is gegaan is onbegrijpelijk. De potentie is er, maar wat hier gebeurt is niet goed. Daarnaast voelen de DNA-fouten en het niet erkennen van het originele verhaal als een trap in je maag. Uiteindelijk is Jurassic Park The Game uitgelopen op een hele grote teleurstelling. De hoop is er op een goede game in de toekomst. Want het is zoals ze zeggen: “Life will find a way…”.