Tower Defense games, niet echt een genre dat ik graag speel. Sterker nog, het is een genre waar ik totaal niets mee heb. Hoe tof de games misschien ook zijn, het is niet aan mij besteed. Tot het moment dat ik de reviewcode van Unstoppable Gorg binnenkreeg. Niet de gameplay, maar wel de stijl van de game wist mij meteen te raken en te interesseren. Na enkele uren met de game te hebben gespeeld moet ik mijn mening misschien aanpassen; Unstoppable Gorg is verdomd verslavend.

Nee, het was totaal niet de gameplay die me aantrok tot het spelen van dit spelletje. Het was de sfeer, de stijl die de ontwikkelaar door zijn gehele game op sublieme wijze heeft geweven. De game oogt, voelt en speelt als een sciencefictionfilm uit de jaren vijftig. Denk aan films als War of the Worlds uit 1953 en Earth vs. The Flying Saucers uit 1956 en je hebt een goed beeld van wat je kunt verwachten. De game neemt je op een gemakkelijke manier terug naar het tijdperk waarin dit soort films de bioscopen vol wisten te maken. Het is aan jou om een buitenaardse dreiging te verslaan, door je verdediging in de ruimte goed op orde te krijgen. Wanneer enorme UFO armada’s richting onze planeet komen, ben jij de enige hoop van de mensheid.

Net voorbij de planeet Neptunus (vanaf de zon gezien de achtste planeet van ons zonnestelsel), vindt een ontdekkingssatelliet Planeet X, de thuisplaneet van een geavanceerde buitenaardse populatie, de Gorg. De goede wil van de mensheid om kennis te maken met dit net ontdekte ras wordt echter meteen afgeslagen door de Gorg. Het ras blijkt kwaadaardig te zijn en een aanval op de aarde lijkt snel te komen. Het verhaal laat zich vertellen door zwart-witte nieuwsuitzendingen die perfect gebruik maken van archiefmateriaal en beelden die zo uit een film uit de jaren vijftig zouden kunnen komen. Denk aan raketten die met touwtjes door het scherm vliegen en kostuums die niet zouden misstaan in een film van Ed Wood. Het is origineel en werkt enorm goed. Het waren deze filmpjes, die je tussen de levels door te zien krijgt, die er vooral voor zorgden dat ik door wilde gaan met spelen. Toch is het niet alleen de Gorg waar je je druk om moet maken. Tijdens het spelen neem je het ook op tegen andere vijanden, bijvoorbeeld een retro robot en zijn mechanische onderdanen.

Net zoals het andere goede Tower Defense-games betaamt, is Unstoppable Gorg een game die je makkelijk op kunt pakken. De eerste levels zijn zeer gemakkelijk, maar naarmate je vordert kan het zweet je wel eens uit gaan breken. In elke missie krijg je de taak om iets te beschermen, of het nu een vliegend hotel, een asteroïde mijn of onze planeet is. Dit object, wat te allen tijde in het midden van je scherm hangt, is omgeven door enkele ringen. Op verschillende punten in deze ringen kun jij als speler satellieten plaatsen. Elke satelliet heeft zijn eigen bezigheden. De ene valt de vijand aan met kogels en lasers, terwijl andere zorgen voor schilden of het vergaren van geld en wetenschap. Voordat je aan een missie begint, toont de game je welke vijanden je tegen gaat komen en moet je kiezen welke satellieten je mee de ruimte in neemt. Denk vooruit, deze keuze is cruciaal voor de overwinning.

Nu klinkt dit allemaal redelijk standaard in het Tower Defense-genre. Het kiezen van je satellieten voordat een level begint voegt een tactisch element toe, maar is niet genoeg om te spreken van een ware revolutie. Wat wel een sterke vernieuwing is, is het feit dat de ringen waar jij je satellieten aan vast weet te maken volledig te draaien zijn. Wanneer grote hordes aan vliegende schotels of andere vijanden hun weg vinden naar het door jou te beschermen object, kun jij met een klik van de muis de orbital rings verdraaien zodat je satellieten anders gepositioneerd worden. Val je die gevaarlijke vijand aan met je sterke satelliet of hou je hem juist even bij hem weg om te repareren? Het zorgt ervoor dat een level nooit hetzelfde is, maar de spanning af en toe flink op kan lopen. Leer van je fouten, denk strategieën uit en verdedig dat wat je lief hebt.

Natuurlijk komen er steeds meer verschillende satellieten vrij, alsook nieuwe en sterkere vijanden. Hierdoor weet de ontwikkelaar de gameplay vers te houden, helemaal wanneer je je niet alleen zorgen moet maken om de dreiging van het kwaad, maar ook moet denken aan rondvliegende meteorieten. Verplaats snel je satelliet om een botsing te voorkomen! Of denk eens aan gevechten middenin ruimtestof, waardoor de geldsatelliet de energie van de zon maar amper kan vinden en zo minder snel geld kan genereren. Minder geld staat gelijk aan minder satellieten, maar niet aan minder vijanden. Daarnaast zijn er ook vijanden die er (tijdelijk) voor zorgen dat je ringen niet te draaien zijn. Chaos.

Unstoppable Gorg is geen lange game. Met eenentwintig missies (welke nooit langer dan tien minuten duren) ben je op een middagje door de game heen. Tenminste, wanneer je alles in één keer zou kunnen halen. Dat is niet het geval. De hoge moeilijkheidsgraad zal ervoor zorgen dat je verschillende missies vaker opnieuw zult moeten doen. Daarnaast heeft elke missie optionele doelstellingen welke later allemaal behaald kunnen worden om extra upgrades te verzamelen voor je satellieten. In de bijgeleverde arcade mode zul je het zo lang mogelijk uit moeten houden tegen steeds sterker wordende vijanden. Een enorme uitdaging. En stiekem zeer verslavend. Het is jammer dat er geen vormen van multiplayer aanwezig zijn. Een tweede speler die jouw planeet op probeert te blazen met de Gorg, terwijl jij er alles aan doet om hem te stoppen, zou een welkome mode zijn. Maar helaas.

Unstoppable Gorg wist mij voor het eerst in een lange tijd een Tower Defense-game te laten spelen en er van te genieten. De sublieme jaren vijftig sfeer druipt van je scherm en de gameplay is spannend en voelt steeds fris aan. Het gebrek aan multiplay is misschien een gemis en hij is misschien wat kort, maar aan de andere kant, de game kost nog geen negen euro. En geloof me, de tussenfilmpjes alleen al zijn dat meer dan waard!