Een tijdje terug mocht ik op het hoofdkantoor van Nintendo Nederland enkele aankomende toppers komen spelen. Games die op de E3 speelbaar waren lagen voor me klaar. In een serie van drie features, die deze week online zullen komen, behandelen we de games die de grootste indruk op me achter wisten te laten.

Resident Evil: Revelations
Resident Evil: The Mercenaries 3D is nog maar net uit of ik speelde alweer met de opvolger. Of, nouja, opvolger is een groot woord. Revelations zal een volwaardige Resident Evil-game zijn terwijl Mercenaries in feite niet meer dan een extra mode uit voorgaande games was, uitgebreid tot alleenstaand spel. We schrijven het jaar 2005, net tussen de gebeurtenissen van Resident Evil 4 en 5.

Het is vlak na de oprichting van het BSAA (Bioterrorism Security Assessment Alliance), een groep die strijd tegen terrorisme, zoals je ze zag doen in Resident Evil 5. Het verhaal zal zich richten op Jill Valentine en Chris Redfield. Fans zijn blij: dit is inderdaad het koppel dat we ook speelden in de allereerste game uit de horrorserie. Chris en zijn partner zijn vermist en Jill weet wat haar te doen staat.

Ik speelde een korte demo waarin ik zag dat de game stukken beter lijkt te spelen dan "voorganger" Mercenaries 3D. Een volwaardig Resident Evil-hoofdstuk vol met zombies, bloed, ranzigheid en schrikeffecten. Hoewel wat ik speelde erg interessant leek, blijf ik me afvragen in hoeverre een game als dit, op het kleine scherm van de 3DS, mij bang kan maken. Iets wat een game op een console, knallend op een HD scherm met de nodige Dolby support, veel makkelijker kan.

Toch zag ik gelukkig dat de ontwikkelaar weet waar ze mee bezig is. De game voelde aan als een echte Resident Evil. Ik kreeg te weinig kogels mee en kon onderweg maar een klein aantal extra vinden. De camera hangt, net als in deel 4 en 5, recht achter je karakter en er is een mogelijkheid om vanuit first-person te schieten. De game wist me te triggeren, maar nog niet genoeg te overtuigen. We zullen nog even moeten wachten op een antwoord aangezien de game pas in 2012 komt. De demo kun je zelf wel spelen, want hij is bijgeleverd bij Mercenaries 3D.

Rhythm Heaven
Af en toe kom je games tegen die moeilijk in een specifiek hokje te plaatsen zijn. Rhythm Heaven voor de Nintendo Wii is er zo één. In zijn hart is het een ritmespel, waarbij je op de maat van de muziek op knoppen drukt. Een versimpelde Guitar Hero, voor de leken onder ons. Het andere hokje waar je de game in zou kunnen plaatsen, is het "typisch Japans" hokje. De game oogt, klinkt en speelt als één van de raarste die ik ooit speelde.

Het karaktertje dat ik speelde zat in een vliegtuigje. Naast het vliegtuigje vloog een ander vliegtuigje met een ander karaktertje erin. Alles oogde getekend, simplistisch. Een deuntje begint te spelen wanneer het karaktertje in het andere vliegtuigje een shuttle slaat richting mijn eigen karaktertje. Precies wanneer de beat in het liedje klinkt, komt de shuttle mijn kant op. Op de maat van de muziek sla ik terug. Ha - Ho - Ha - Ho - Ha - Ho. Dan neemt zijn vliegtuigje een ramscheut naar voren waardoor de beat iets veranderd en de game moeilijker lijkt te worden. Ha - Hoooooo - Ha - Hoooooo.

Ik ben een grote hand met een vork tussen enkele vingers. In de verte schiet een andere hand steeds groene erwten naar me toe. Natuurlijk op de maat van de muziek. Wanneer een bepaalde beat zijn intrede doet moet ik, exact volgens de timing, op A drukken op de Wii-mote, zodat de arm naar beneden gaat. De vork prikt de erwt doormidden en het karakter kan eten. Een hele erwt. Later worden er meerdere erwten, steeds sneller, naar me toe geschoten. Wanneer je goed op de muziek let, is het best te doen. Pittig kan het daarentegen wel worden. Naast de twee gespeelde levels bevat de demo nog enkele andere, maar het idee is volgens mij duidelijk: een typisch Japanse ritmegame.

Het grappige is dat het tijdens het spelen moeilijk is om niet te lachen. In feite is het belachelijk wat je aan het doen bent. Toen collega Harmen Bootsma de controller in zijn handen pakte, bleef ik lachen. Iemand deze game zien spelen is haast net zo leuk als het zelf spelen. Wel vraag ik me af hoelang dit leuk blijft en of dit straks een game is waar je echt zestig euro voor neer gaat leggen. Dat zullen we zien in een ongetwijfelde review. Ha - Hoooooo - Ha - Hoooooo.

Kid Icarus: Uprising
Kid Icarus: Uprising lijkt een game te zijn waar zowat iedere echte Nintendo-liefhebber op zit te wachten. Zelf bereken ik me wel tot die liefhebbers, maar toch keek ik totaal niet uit naar het avontuur van karakter Pit. Misschien omdat ik vroeger nooit Kid Icarus gespeeld heb in de gloriedagen van Nintendo. Ik voel de geschiedenis van de game niet en een echte band is er niet: voor mij is de game iets totaal nieuws. Op het kantoor van Nintendo was mijn eerste ontmoeting met Pit in een game van hemzelf. En wat de game met me deed? Ik weet het niet.

Ik zie hoe Pit zich een weg baant door een hoop vijanden, op een manier die me doet denken aan de vele games waarin je met een vliegtuigje blijft schieten op je vijanden, de zogenaamde schmups. De camera centreert zich achter Pit wanneer het 3D-beeld me laat zien dat ik de controle heb. Ik beweeg Pit heerlijk door de lucht, schiet vijanden neer met mijn pijl en boog en voel me een hele engel. Vijanden leggen het loodje terwijl mijn levensbalk redelijk gevuld blijft. Het voelt goed, de actie knalt van het scherm en het 3D effect zorgt ervoor dat ik helemaal in de game getrokken ben. Maar dan kom het moment dat ik moet landen…

De besturing van Pit lijkt compleet te veranderen. Met mijn linkerhand heb ik ineens de 3DS vast om Pit te laten lopen, terwijl mijn rechterhand inmiddels een stylus heeft gepakt. Deze zorgt voor het richten op de vijanden. Jawel, je loopt met knoppen en richt met een stylus. Dit kwam erg geforceerd op me over en speelde gewoonweg niet lekker. Na vijf minuten moest ik de 3DS wegens kramp dan ook even neer leggen. Waarom besturen we Pit niet helemaal met de knoppen? Waarom is die stylus ineens nodig?

Op de grond is de actie eigenlijk exact zoals in de lucht, al is het stukken rustiger. Waar in de lucht vele vijanden tegelijk zorgen voor lastige situaties, zijn het op de grond enkele vijanden die tussen mij en m'n doel staan. Misschien was het level dat ik speelde nog redelijk vooraan in de game en verandert dit op den duur, dat weet ik niet. Zijn er minder vijanden omdat het spel zich zo vervelend laat besturen? Weet Nintendo zelf dat de controle niet helemaal perfect is, en heeft het daar de game op aangepast? Ik weet het niet. Ik weet wel dat de game vlak na ons bezoek een nieuwe releasedatum heeft gekregen. Volgend jaar, later dan gepland dus. Misschien omdat ze nog even een controleschema moeten bedenken dat wel werkt? Als dat het geval is, ga ik de game helemaal grijs spelen. Is dat niet het geval, dan zal ik de game niet eens aan willen schaffen, en dat is zonde.

Nee, we hebben niet de beste titels voor het einde bewaard. Natuurlijk kunnen games als Rhythm Heaven en Resident Evil de echte Nintendo-kwaliteit, zoals die te vinden was in Mario en Mario Kart, niet overtreffen. Dit betekent echter niet dat het games zijn die je vooral links moet laten liggen. Nee, alles behalve. Nintendo toonde in totaliteit een sterke line-up met flink wat afwisseling in de titels. Voor iedereen komt er wel iets aan. Beter kun je het haast niet hebben, toch?

• login of registreer om te reageren