Bij GameParty werkt een heuse Assassin. Met een enorme collectie aan boeken, comics, action figures en meer beschouwen we hem als een echte fan van the Creed. Met zijn lange lengte kijk je niet makkelijk over hem heen, maar toch weet hij goed op te gaan in een menigte. Toch is het niet aan hem om dit laatste deel in de Ezio trilogie te voorzien van een cijfer. Nee, het is aan mijn, zijn adept, om mijn oordeel te geven over dit epische slotstuk.

We zijn er aan gewend om in een bekende franchise steeds hetzelfde personage onder de knoppen te hebben. Toch speel je in Assassin’s Creed Revelations met drie verschillende karakters. Iets dat een game vaak opbreekt, maar in de handen van Ubisoft pakt dit niet alleen uit tot een sterk geheel, ook weet de studio er de beste game in de serie van te maken. Het verhaal van Ezio Auditore da Firenze dat ooit gestart is in Assassin’s Creed II, komt eindelijk ten einde. Een vleugje politieke inspraak, het ontrafelen van geheimen, romantiek en veel actie komen samen in Constantinopel, de nieuwe stad die jouw speeltuin is.

Nee, Revelations is geen makkelijk vervolg geworden puur en alleen om meer geld uit de serie te slaan. De queeste van Ezio om de geheimen van Altair te ontrafelen brengt het verhaal naar nieuwe hoogten. De romantiek tussen Ezio en zijn nieuwe liefde Sophia is voelbaar en emotioneel. Je ziet hoe de karakters voor elkaar vallen in een gevaarlijke wereld. Zeer geloofwaardig weet Ubisoft dit in beeld te brengen. Daarnaast zorgt de hoge kwaliteit van de stemmencast ook voor veel realisme in het verhaal. Je gelooft in deze karakters. Je staat naast ze en beschouwt ze als goede kennissen. Tijdens het verhaal weet Ubisoft er zelfs voor te zorgen dat je om de karakters gaat geven. Steeds vraag je je af wie het einde gaat halen. Zal iedereen het overleven? Vallen er slachtoffers?

Natuurlijk is Revelations op papier zo’n beetje dezelfde game als de drie delen die eerder verschenen zijn. Wanneer je met Ezio een missie gaat volbrengen ben je wederom op daken aan het klimmen, rennen door de stad, stalk je je vijand en breng je hem zo stil mogelijk om het leven. Echter, in Revelations had ik het gevoel dat elke missie die ik deed daadwerkelijk nuttig was, iets wat ik in Brotherhood en voorgaande delen nogal eens miste. Niet elke missie is zo goed als de volgende, iets wat vooral in het begin van de game te merken is. Echter, ben je hier eenmaal doorheen, dan trakteert Ubisoft je op een ervaring die je niet snel meer zult vergeten. Zo kreeg ik letterlijk kippenvel op de momenten dat Ezio begint over Altair, de Assassin die we speelde in de allereerste game. Hoe de ontwikkelaar de verhalen van Desmond, Ezio en Altair in elkaar weet te verweven is ongekend.

Zoals ik al eerder aangaf speel je in Revelations met meerdere karakters. Je bent er aan gewend om een Assassin en Desmond te spelen, maar dit keer komt hier een derde personage bij. Niemand minder dan Altair zelf laat zich weer door jou besturen. In deze missies zie je het leven van de originele Assassin aan je voorbij gaan tijdens diverse queesten die je niet bij Ezio aan zult treffen. Het geeft een diepere laag aan het gehele verhaal en zorgt voor frisse afwisseling. Altair is op veel punten hetzelfde als Ezio, maar al snel zul je ook de verschillen tussen deze twee personages zien. Gelukkig weet Ubisoft meer verschillen met voorgaande games door te voeren. Tijdens zijn avonturen in Constantinopel leert Ezio hoe hij verschillende ingrediënten samen kan voegen om een heuse bom te maken. Bommen zelfs, aangezien de game een onderscheid maakt tussen verschillende soorten. Het ligt geheel aan de situatie welke je inzet. Zo kan een rookbom het verschil zijn tussen een bloederige achtervolging of een nette ontsnapping en kun je met een andere bom ervoor zorgen dat de omstanders nog maar op één ding letten en daardoor diverse guards flink in de weg gaan lopen. Het brengt een vleugje meer tactiek mee tijdens het spelen. Persoonlijk liet ik liever mijn Brotherhood losgaan op mijn achtervolgers, maar ach, dat ben ik.

Vanaf Assassin’s Creed II had je als speler de mogelijkheid om inkomsten te genereren door het opkopen en verbouwen van winkels, kunsthallen, banken en dokterspraktijken. In Brotherhood was er de mogelijkheid om stukken van de stad, die onder een boosaardige leider vielen, terug te veroveren door diezelfde leider te vermoorden. In Revelations is deze mogelijkheid wederom aanwezig, al zullen de vijanden nu proberen de overwonnen gebieden wederom terug te veroveren. Deze aanvulling valt niet goed. Het weet me steeds van mijn verhaal af te houden. Door de real-time strategie aanpak van deze gevechten om gebieden, valt het niet helemaal op zijn plaats. Mocht je een gevecht verliezen, dan kun je wel meteen de toren opnieuw beklimmen om de nieuwe leider een mes tussen zijn ribben te steken. Het zorgt er een beetje voor dat de strategische gevechten voor de bescherming enorm overbodig zijn.

Totaal niet overbodig is de multiplayer mode die Revelations met zich meeneemt. Natuurlijk hebben we in Brotherhood allemaal al online de Tempelier uitgehangen, maar in Revelations weet Ubisoft nieuwe modes te introduceren die stuk voor stuk er voor zorgen dat je op het puntje van je stoel zit. Interessanter vind ik het feit dat deze losstaande modes (die vaak draaien om het beschermen van een persoon, het stelen van een vlag, het beschermen van een kist of simpelweg je tegenstanders ombrengen) is dat Ubisoft een heus verhaal naar de multiplayer heeft weten te brengen. Om de zoveel tijd, wanneer je genoeg gestegen bent in rang, toont een filmpje je nieuwe informatie achter Abstergo. Het geeft je meer achtergrond, meer diepgang en een geheel nieuwe focus om steeds maar door en door te willen spelen. Het is gewoonweg geniaal van de ontwikkelaar om een serie die zo om een verhaal draait, ook in de online mode te voorzien van een verhaal. Het is iets dat we normaal niet zien.

Revelations lijkt in veel opzichten op Brotherhood, al weet Ubisoft in dit sluitstuk wel alle puntjes op de i te zetten en op het visuele en gameplay-vlak de voorganger te overtreffen. Met een sterk verhaal, een toffe multiplayer en de komst van Altair spreken we hier van de beste Creed in de franchise. Heb je eerdere games ook gespeeld, dan kun je het jezelf niet veroorloven om deze in de winkel te laten liggen.

• login of registreer om te reageren