Geloof en verraad. Twee zaken die je leven vaak kruisen. Zo geloofde ik dat mijn toenmalige vriendin voor altijd bij me zou blijven, maar nee hoor. Die bitch verliet het beste wat haar ooit was overkomen. Wat een verraad…

In Belief & Betrayal kruip je in de huid van journalist Jonathan Darter, die je al binnen vijf minuten mateloos zal irriteren met uitspraken als: "Cat's whiskers! No way!". Nadat Jonathan erachter is gekomen dat zijn (voorheen doodgedachte) oom onlangs is vermoord en lid was van een geheim genootschap van het Vaticaan, raakt hij zelf ook in levensgevaar. Hij moet uitzoeken waarvoor en door wie zijn oom is vermoord en raakt verstrikt in een web van samenzweringen die terug dateren tot de tijd dat Judas dertig zilveren munten kreeg om Jezus te verraden. Onderweg zal je in historische plaatsen terecht komen zoals Rome, Londen, Venetië en het Vaticaan, die overigens allemaal niet erg levendig ogen. Het voelt aan als een Dan Brown rip-off en dat is het ook, maar dan vele malen oninteressanter.

Zoals al eerder werd gezegd, Jonathan Darter oogt simpelweg niet als een hoofdkarakter. Hij gedraagt zich nogal arrogant en maakt veel domme grapjes, die erg misplaatst zijn bij het serieuze verhaal dat de makers willen neerzetten. Tevens heeft hij een ernstige vorm van spasticiteit, aangezien hij constant om zich heen zit te kijken, op de tafel zit te tikken, jeuk heeft aan zijn neus en vaak rare bewegingen maakt met zijn armen wanneer mensen met hem praten. Zelfs wanneer aan hem wordt verteld dat zijn oom onlangs is vermoord en dat hij nu in levensgevaar verkeerd, besluit hij deze vorm van spasticiteit weer aan te nemen en voor de rest geen blik van emotie te vertonen. De andere personages, zoals Darter's compagnon Kat, blijken wat meer gevoel voor emotie te hebben, maar ook zij missen een zekere diepte in hun karakters waardoor het bijna onmogelijk is om je verbonden te voelen met wat er gebeurt in hun leven.

Belief & Betrayal is door en door middelmatig en helt vaak over naar de negatieve kant. Er zijn veel zaken in dit Point & Click avontuur die ervoor zorgen dat je de lust van het spelen verliest. Zo zorgde het feit dat de makers de controls niet uitlegden ervoor dat ik meer dan een kwartier moest zoeken om ergens een menu te vinden om erachter te komen wat ik nou moest doen om het level door te komen. Zelfs nadat ik de controls had uitgevogeld bleek het nog een hele opgave om goed door het spel te komen. Om bijvoorbeeld een berichtje te sturen naar een andere personage, moet je eerst het menu van je journal tevoorschijn halen. Vervolgens moet je het berichtje dat je wil versturen aanklikken en verslepen naar een ander menu, waarop je communicator staat en het vervolgens activeren. Hierna sleep je het bericht weer naar het persoon aan wie je het berichtje wil versturen, klik je op de naam van dit persoon (wat je mogelijk een paar keer zal moeten doen, want vaak pakt hij hem niet) en dan pas heb je het berichtje verstuurd. Erg omslachtig en volstrekt overbodig.

Een ander groot minpunt is het feit dat je vaak meerdere keren op een bepaald item of hotspot moet klikken voordat het personage beseft dat het misschien wel handig zou kunnen zijn om het eens nader te onderzoeken. Vaak stribbelen ze zelfs nog tegen en zeggen ze dat het een verspilling van tijd is, of dat het volstrekt nutteloos is! Als je daar nog is bij optelt dat de logica vaak ver te zoeken is als het gaat om wat je nou meerdere malen moet onderzoeken en wat niet, dan hoef je geen hersenchirurg te zijn om te beseffen dat er een flinke hoeveelheid frustratie op de loer ligt.

Hiernaast wil ik wel even zeggen dat de muziek over het algemeen best te pruimen is. Het is misschien ietwat eentonig, maar het gaat niet irriteren zoals vele andere zaken in het spel en het zet vaak de juiste sfeer neer. De voice acting is meestal goed gedaan, hoewel je toch na een tijdje Jonathan's stembanden er maar al te graag zou willen uitrukken. Dat heeft echter vooral te maken met het feit dat hij constant hetzelfde zinnetje zegt als je iets probeert te onderzoeken wat hij niet wilt: "I don't think that's a good idea…". Verzin eens wat nieuws man!

Ook de graphics zijn niet onaangenaam om te zien. De achtergronden zien er best aardig uit, maar het gaat nooit zo ver dat je denkt dat je hier met een top-notch game te maken hebt. Vaak zien de personages er nogal houterig uit en lijken ze over de omgeving te glijden als ze naar iets toe willen gaan, wat erg wennen is indien je de surrealistische graphics van tegenwoordig gewend bent. Een bijkomend voordeel met dit nadeel is dat de game op een low of medium-PC er nog steeds prima uitziet. Over zorgt het voor een niet onaangename vertoning, maar het weegt bij lange na niet op tegen de slechte punten van het spel.

Belief & Betrayal wil simpelweg niet boeien en oogt over het algemeen erg middelmatig. Overal liggen irritaties op de loer en na een tijdje zorgt dit ervoor dat je nog maar weinig lust hebt om het spel nog verder te spelen. Ook het feit dat Jonathan allesbehalve een overtuigende hoofdrolspeler is voegt hier weinig aan toe. Mocht je toch nog een grote fan zijn van het Point & Click genre, dan kan je mogelijk een aanschaf overwegen. Voor de rest van de mensen, laat het spel lekker links liggen.

• login of registreer om te reageren