Een mooie dame met twee zwaarden, een geweer en allerhande leuke trucjes! Dat laatste klinkt misschien een beetje raar, maar als je deze review verder leest kom je erachter dat ik dat niet op een vieze manier bedoel. Deze trucjes hebben van alles te maken met magie en de manier van vechten deze mooie dame, helaas. Deze keer was het wel ‘zo’ bedoeld. De game heeft dan wel een blonde schone in de hoofdrol, maar toch heb ik niet helemaal genoten van Blades of Time.

Ten eerste heeft de blonde schone, Ayumi, een vreselijk irritante stem. Deze overschreeuwt regelmatig alle andere geluiden die in de game te horen zijn. Ze heeft een Engels accent en de hele wereld mag het horen. De bedoeling van het vele praten is om je te betrekken bij het verhaal en bij Ayumi. Dit lukt helaas niet helemaal en je hebt dan ook vaak de neiging om de stemmen op mute te zetten.

Ayumi is een schatzoeker die antwoorden wil op een aantal lastige vragen. Om deze te beantwoorden moet ze naar Dragonland en daar wordt ze onmiddellijk ontvangen door het stenen welkomstcomité. Dit comité moet je verslaan en je hebt de neiging om erin te springen en op je muis te rammen. Gelukkig werkt de game niet zo en ik ben de eerste keer dan ook keihard afgegaan. De game is moeilijk en moeilijk is hip! Nadat je de wachten verslagen hebt, staat je een verrassend leuk avontuur te wachten.

In het begin van het avontuur moet je het doen met twee zwaarden, je trappen en het ontwijken van aanvallen. Je krijgt echter al snel een aantal nieuwe vaardigheden: de tijd terugdraaien en een pistool. Het pistool is leuk voor de mensen die van schieten houden, maar een stuk minder effectief dan je twee zwaarden. De tijd terugdraaien is ook anders dan in andere games. Als je hier namelijk de tijd terugdraait, krijg je klonen en deze kunnen je zelfs helpen in gevechten en zijn mede hierdoor erg handig. Sommige vijanden vereisen het zelfs om de tijd terug te draaien en je klonen te gebruiken. Over vijanden gesproken: er zijn er veel verschillende soorten en je moet ze allemaal op een andere manier aanpakken. Vliegende vijanden kan je neerschieten of je springt op ze en steekt ze neer en anderen moet je juist weer regelmatig ontwijken en af en toe een steek of twee geven.

Vechten doe je ongeveer de halve game, de andere helft ben je simpele puzzels aan het oplossen. De puzzels halen de snelheid uit de game. Ze voorkomen wel dat de game niet eentonig wordt, maar de ontwikkelaars hadden wel wat langer mogen nadenken over de puzzels.

Gelukkig worden je ogen tijdens de simpele puzzels gestreeld door de mooie graphics en de verschillende gebieden. Overigens worden je ogen altijd gestreeld, want tijdens de gevechten ziet alles er ook gelikt uit. Er is slechts een effect wat ik liever niet had en dat is dat alles ‘blurry’ wordt zodra je de camera draait, daardoor zie je vaak te weinig. Maar je kan natuurlijk niet alles hebben.

De multiplayer zou leuk kunnen zijn, als er daadwerkelijk mensen ooit eens online komen om deze samen met jou te spelen. Je kan tegen elkaar en met elkaar spelen, maar zonder tegenstanders gaat dit moeilijk. De keren dat het wel was gelukt, was het wel plezant, maar verveelde het wel snel.

Al met al heb ik een gemengd gevoel bij Blades of Time. Hierbij laat ik de multiplayer buiten beschouwing, aangezien dit overduidelijk een extraatje is. Het is een platformer met een goede gameplay als het om vechten gaat en matig als het om puzzels gaat. Visueel prachtig, maar qua audio is er weer veel mis. Het lijkt wel alsof er bij elk pluspunt een minpunt aan vast zit, waardoor Blades of Time een middelmatige game is geworden met een aantal interessante punten die ik wel in andere games zou willen zien. Het ziet er goed uit, het tijdreizen werkt prima en de game is over het algemeen een flinke uitdaging. Stop deze drie elementen in het vervolg of een compleet andere game, laat de rest weg en het zit er dik in dat je een pareltje te pakken hebt.