De hoogtijden van het point-and-click genre lijken ver achter ons te liggen. Vooral LucasArts was een bedrijf die in dit genre heer en meester was. Denk maar eens terug aan hun Monkey Island, Grim Fandango en Day of the Tentacle en ik weet zeker dat velen warme gevoelens bij deze namen krijgen. Toch verschijnt er af en toe nog een wijs-en-klik avontuur. Hadden we vorig jaar al Jack Keane, nu kon ik aan de slag met de sarcastische game Ceville.

Momenteel zit ik in een kamer. Ik wil hier uit maar de deur zit op slot. Ook moet ik deze review nog schrijven. Dat doe ik achter de computer die op mijn kamer staat. Maar de computer gaat niet aan, er zit geen stekkersnoer aan. Naast me hangt een poster. Metal Gear Solid 3 staat er op. Ik loop naar het raam maar de rolluiken zijn dicht. Het rolluik mechanisme is kapot. Als ik verder door mijn kamer loop zie ik een HDTV, een PlayStation 3, een Xbox 360 en een Wii. Met allen kan ik spelen, maar dat is nu niet aan de orde. Naast de consoles staat een kast. Daar ligt een leeg rolletje plakband boven op, daar had ik de Metal Gear Solid 3 poster mee opgehangen. Hoe kan die daar liggen? Ik ben maar klein en kan er niet bij. Terug bij mijn computer staat een lege mok. Daar zat gisteren nog chocomel in. Ik besluit de lege mok mee te nemen, ik heb best wel wat dorst. Ik kijk in een andere kast. Daar staan vele Xbox 360 games, enkele PlayStation 3 games en enkele Wii games. Leuk voor een andere keer. Ietsje verder hangt een fotolijstje met daarin een foto van mijn Medal of Honor perstrip. Dit lijstje hangt doormiddel van een spijker in de muur. Op de grond ligt een touw. Ik weet ook niet waarom. Ik neem het touw met me mee.

Ik besluit om terug te gaan naar het rolluik. Ik krijg het nog steeds niet open. Had ik maar iets ronds om als een katrol te gebruiken. Even denk ik aan het lege plakband rolletje. Dat is rond, maar daar kan ik niet bij. Dat ligt boven op de kast. Ik probeer met het touw er naar toe te gooien en het naar me toe te trekken. Nee, dit werkt niet. Zat er maar iets hards aan de andere kant van het touw waardoor er een beetje kracht op het plakbandrolletje gezet kon worden. Meteen herinner ik me het Medal of Honor perstrip fotolijstje. Die zat met een spijker in de muur. Ik haal het fotolijstje van de muur en trek de spijker uit de muur. Ik knoop hem vast aan de bovenkant van mijn touw. Weer gooi ik het touw naar boven, naar het lege plakbandrolletje. Terwijl ik het gooi fluit ik het Indiana Jones liedje, hierdoor voel ik me helemaal cool. Gelukt, de spijker zit in het plakbandrolletje en ik trek er aan. Het rolletje valt en ik vang het op.

Met het lege plakbandrolletje loop ik naar het rolluik en ik draai het rolluik koord om de rol heen. Nu krijg ik het rolluik wel omhoog omdat ik het rolletje als een katrol gebruik. Wanneer het rolluik open is, valt er een schaar naar beneden. Waarom valt die hier naar beneden? Ik weet het niet, maar ik zal de schaar maar met me meenemen. Ik loop naar de deur en probeer met de schaar het slot open te peuteren. Dit lukt niet. Ik kijk even terug naar de Metal Gear Solid 3 poster en vraag me af wat Snake in dit geval zou doen. Ik heb geen idee, ik ben niet zo slim als Snake. Anders had ik wel mijn eigen game, bedenk ik me nog. Ik kijk in mijn kleding kast. Veel T-shirts zie ik liggen. Ook een Nintendo shirt. Ik bedenk me dat het eigenlijk wel heel erg jammer is dat ik mijn Wii nooit gebruik. Er zijn ook zo weinig goede games op dat ding. Maar, als ik hem toch niet gebruik is het niet erg als ik hem kapot maak, grap ik. Die gedachte brengt me op een idee. Ik loop naar de witte Nintendo Wii en trek de stekker uit het stopcontact. Voor de veiligheid aangezien ik hierna mijn vers gevonden schaar in het snoer zet en het door knip. Terwijl er toch wat vonkjes uit het snoer komen grap ik naar Back to the Future terwijl ik 'one point twenty-one jigawats' roep.

De schaar is door de vonkjes kapot dus die laat ik achter me liggen. Met het snoer loop ik naar de pc en verbind deze aan de computer. Met de eerder gevonden spijker zet ik de snoer vast aan mijn computer kast en verbind het met de technische inhoud. De andere kant gaat in het stopcontact. Mijn pc lijkt stroom te hebben en gaat eindelijk aan. Terwijl hij opstart, kijk ik weer naar mijn Metal Gear Solid 3 poster. Snake zou trots op me zijn. Wanneer de computer opgestart is begin ik met het schrijven van de review die jij nu leest. Alles lijkt goed te komen. Maar ik kan nog steeds niet uit de kamer, die deur zit nog steeds op slot. Ik weet hoe ik er uit kan komen. Mijn review heeft ook een slot. Daarin gebruik ik het woord sleutel en het slot zal open gaan. Ik kan de kamer uit om daar uit te vinden hoe ik verder door mijn huis moet lopen om die lege mok weer te voorzien van verse chocomel.

Is het bovenstaande verhaal nu iets wat jij zelf op zou willen lossen? Dan is de game Ceville echt iets voor jou. Een sarcastische koning, een Paladin die alleen maar oog heeft voor zichzelf en vele gekke andere karakters staan voor je klaar om de vele puzzels samen met jou op te lossen. Met de nodige zelfspot en vele knipogen naar muziekbands, films en games (zo kwam ik in een martelkamer wat kettingen tegen terwijl de koning zei dat Alice daar ooit in Chains hing. Dit stond naast een ijzeren marteltuig in de vorm van een vrouw. De Iron Maiden) zorgt Ceville vaker dan eens voor een brede glimlach op je gezicht. Geen topper zoals Monkey Island dat ooit was, maar wel een lekkere warmhouder van het fantastische point-and-click adventure genre. Sleutel!

• login of registreer om te reageren