Je hebt games die zich richten op een korte, maar krachtige singleplayer en je hebt games die zich richten op multiplayerspektakel. Skyrim doet dat een beetje anders, want ondanks dat de singleplayer heerlijk spectaculair blijft, kun je er honderden uren zoet mee zijn. De wereld van Skyrim leeft, zuigt je op en laat je vervolgens niet meer los.

Honderden uren bezig met een singleplayer: kan dat vandaag de dag dan nog? We zijn toch steeds meer gewend geraakt aan korte achtbaanritten die je, in een handjevol uren, van het begin tot het einde van de game aan de hand meevoeren langs zoveel mogelijk actievolle momenten. Maar jongens, het kan nog. Skyrim bewijst dat singleplayers nog steeds zó uitgebreid kunnen zijn dat je je er werkelijk maanden lang mee kunt vermaken.

Oké, een dikke singleplayer dus, maar dat lag al een beetje in de lijn der verwachting. Dat betekent overigens niet dat je honderden uren bezig bent met het hoofdverhaal, dat pak ‘m beet dertig uur beslaat. Inderdaad, alleen al het hoofdverhaal duurt even lang als een gemiddelde schoolweek. Je kunt, vanaf het moment dat je aan de slag gaat met Skyrim, je sociale leven dan ook rustig op een lager pitje zetten, want je zult meer tijd in Tamriel doorbrengen dan je lief is. Maar in die tijd ga je wel een heleboel toffe avonturen beleven. Avonturen die je nergens anders beleeft, dus ook niet op school of op het werk.

Vanaf de allereerste minuut werd ik in de game gezogen. Je bent, zoals je gewend bent van de serie, opnieuw een gevangene en aan de hand van een grote beul word je meegesleurd naar een hakblok. Zoals je begrijpt zul je daar geen demonstratie moeten geven over de beste manier voor het omhakken van een kerstboom, maar ben je dichtbij het moment waarop je een centimetertje of twintig kleiner wordt gemaakt. Maar, net op het moment dat je laatste minuut heeft geslagen, breekt de spreekwoordelijke hel los wanneer er een gigantische draak aan de horizon verschijnt: iedereen in paniek, maar voor jou het ideale moment om er snel tussenuit te knijpen.

Het hoofdverhaal achter Skyrim draait eigenlijk om één grote vraag: waarom zijn de draken nu en juist op dit moment teruggekeerd? En ik kan je verzekeren dat het ontrafelen van deze vraag ontzettend interessant is, nooit saai wordt en dus biedt alleen al het hoofdverhaal genoeg stof om je een flinke tijd bezig te plezieren. Het toffe is ook dat je werkelijk overal kunt gaan en staan waar je wilt: alle toffe hotspots die jij in de verte ziet opdoemen zijn ook écht te betreden. Je hebt het idee zelf deel uit te maken van een grote wereld. Overigens is die wereld vol met gevaar, maar daar deins jij natuurlijk niet voor terug.

Dat de hoofdverhaallijn van ongeveer dertig uur ‘slechts’ een klein deel van de hele game beslaat, toont aan hoe groots Skyrim is. Je kunt je namelijk uren verliezen in de grote, levendige steden, maar ook met het volgen van zijverhalen en het uitvoeren van extra quests, het zoeken van schatten of het simpelweg ronddolen op zoek naar mooie plekken. Mooie plekken zijn er in overvloed en vaak zul je je verbazen hoe een grote, open game als deze, zo mooi kan zijn. Vooral de weerseffecten (denk bijvoorbeeld aan sneeuw, bladeren en lichtinval) zijn prachtig en dragen bij aan een indrukwekkende ervaring. En die zijmissies waar ik het net over had, daar word je geregeld zomaar mee geconfronteerd. Je hoeft niet per se mensen aan te spreken voordat er daadwerkelijk iets gebeurt. Als je in een stad rondloopt kan het heel goed voorkomen dat je ineens getuige bent van een executie. En wat doe je dan? Snel doorlopen of ga je toch even polshoogte nemen om te kijken wat er aan de hand is? Het zijn van die keuzes die je helemaal zelf kunt maken. Al denk ik wel dat je vaak zult kiezen voor de meest uitgebreide mogelijkheid, omdat een game als Skyrim daar juist zo goed door wordt.

Qua queesten bepaal je helemaal zelf hoe je ze aanpakt, en vooral ook wanneer. Je kunt bijvoorbeeld een opdracht aannemen, om hem vervolgens pas veel later te voltooien. Ook hier komt het grote gevoel van vrijheid dus weer mooi om de hoek kijken en persoonlijk vind ik dit systeem erg handig werken. Soms kwam ik namelijk een paar extra quests tegen die erg interessant waren, maar dan was ik eigenlijk te druk bezig met het hoofdverhaal. Op zo’n moment neem je de opdrachten gewoon aan, maar start je ze later, wanneer jij dat wilt, pas op.

Ik ben me er van bewust dat ik hier een trompet vol lofzang aan het bespelen ben, maar dat verdient Skyrim ook. Tijdens het lange spelen ben ik slechts één punt tegengekomen waarvan ik dacht: ‘zonde’. De A.I. valt namelijk lichtelijk tegen. Dan heb ik het over de welbekende problemen als vriendschappelijke strijders die in de weg staan of je niet op de juiste manier volgen, maar ook vijanden die nog wel eens vast komen te zitten wanneer zij een nogal onlogische route kiezen. Het zijn foutjes, maar storend zijn ze nooit. Zeker niet als je je bedenkt hoe mooi de wereld van Skyrim verder is en hoe groots de avonturen zijn die je er beleeft.

Ik kan al mijn avonturen wel beschrijven, maar Skyrim moet je beleven. Skyrim is een avontuur, een op zichzelf staande wereld waar je deel van uit moet maken. Iedereen die ook maar een beetje fan is van avontuurlijke games waar je je honderden uren in kunt verliezen: halen die hap! Je gaat geen spijt krijgen. Behalve misschien als je je vrienden kwijtraakt doordat je nooit meer met ze afspreekt. Ik heb je gewaarschuwd: Skyrim zuigt je op.

• login of registreer om te reageren