Afgelopen jaar was daar ineens de HBO serie Game of Thrones. Als liefhebber van goede fantasy wist de serie mij meteen te grijpen. De vele politieke bekommeringen, seksuele momenten en het achter de rug om iemand flink zwartmaken in een grootse wereld viel in goede aarde. De serie, gebaseerd op een boekenreeks, deed mij meteen verlangen naar het volgende seizoen. Om die tijd te overbruggen kon ik aan de slag met de game Genesis.

De boekenreeks A Song of Ice and Fire zou oorspronkelijk een trilogie vormen. Toch besloot auteur George R.R. Martin dat zijn verhaal te groots zou zijn voor maar drie boeken. Sinds 1996 zijn er daarom verschillende delen uit deze nieuwe fantasy franchise verschenen. Een franchise die zich uitermate goed leent voor een serie op tv, zoals Game of Thrones heeft bewezen. De wereld is fictief en middeleeuws, het continent is Westeros, al zijn er uitstapjes naar Essos. Naast de menselijke karakters die het verhaal redelijk realistisch weten te houden, is het verhaal gevuld met "The Others" en grote, vuurspugende draken. Een perfecte setting voor een game, uiteraard.

Auteur Martin besloot zelf om de rechten van een videogame te verkopen aan Cyanide. De medewerkers van het bedrijf zijn heuse fans van zijn geschreven boeken. Hier blijkt meteen dat deze game niet snel in elkaar is gezet om tegelijk met de serie uit te komen. Nee, de game is gebaseerd op de boeken, niet de HBO versie. Het zou niet mijn eerste keuze zijn geweest om van A Game of Thrones een RTS te maken. Persoonlijk had ik liever een open wereld RPG gezien, een beetje zoals Skyrim dat gaat doen. Dit omdat de personages uit de boeken behoorlijk diep zijn uitgewerkt en dit totaal niet overkomt als je diverse personages onder de knoppen hebt. Het spel focust zich op de tijd die zich afspeelt vóór de periode in de boeken,: zo zul je tijdens de tutorial de landing van Numeria en de Rhoynar in Dorne tegenkomen. Het benadrukt meteen dat deze game niet is gemaakt voor iedereen, deze game is voor de echte fans van de franchise. Het bronmateriaal is met veel respect behandeld en de invloeden van de originele auteur zijn overal te voelen.

De overwinning op andere Huizen is er niet alleen door het grootste leger te hebben. Nee, Genesis stimuleert je om die winst te krijgen door duistere methodes te gebruiken en achterbaks te handelen. Bedrog staat hoog in het vaandel. Waarom zou je een enorm leger sturen als een spion de tegenstander van binnenuit kan saboteren? Zorg er wel voor dat neutrale dorpen zich bij je aansluiten om meer invloed en inkomsten te genereren. Maar let wel altijd op; de vijand zal alles op alles zetten om je te dwarsbomen. Wat jij kan, kan hij ook. Vertrouw dus niet zomaar iedereen. Al snel liet ik een prinses uithuwelijken met een inwoner van een dorp om de banden sterker dan ooit te maken. Het leven van de prinses is misschien voorbij, maar de kracht die het voor mij met zich meeneemt, is ongekend. Dit alles terwijl mijn spion in het vijandelijke kamp overuren maakt en allerlei informatie doorspeelt. Die informatie is goud waard. Vallen de inwoners niet voor je op de knieën? Laat dan een opstand uitlokken waardoor ze geen keus hebben. Spanning is gegarandeerd want de vijand zit misschien ook, zonder dat jij het weet, in jouw bevriende dorpen.

Wanneer deze "diplomatieke" periode gesloten is, blijft er maar één ding over: oorlog. De tegenstander wil jouw dorpen en haar inwoners als volgelingen en al snel barst de strijd los. Hierbij zie je meteen welke dorpen nu echt bij jou horen, gezien de feedback die je krijgt of jij je zaken goed op orde hebt. Helaas stopt hier ook het interessante deel van de game. De momenten dat de gevechten plaatsvinden zijn zwak en wisten me nergens te boeien. Overzicht raak je snel kwijt en het selecteren van een bepaalde eenheid is lastiger dan het zou moeten zijn. En de grafische motor achter de game helpt ook niet echt mee. Het oogt allemaal alsof deze game jaren geleden uit had moeten komen. De overwinning is er wanneer je de meeste prestige punten hebt weten te verzamelen. Dit doe je bijvoorbeeld door de meeste allianties aan te gaan of je tegenstander wat betreft inkomsten flink te overtreffen. Jawel, je kunt een game winnen zonder ook maar één vijandig personage aan te vallen. Nooit kreeg ik het gevoel tijdens een gevecht dat ik met iets groots bezig was, iets wat wel hoort bij een franchise als deze. Een grote, gemiste kans.

De campagne is vrij lang maar wederom moet ik benadrukken dat deze voor de echte fans is, die grote interesse hebben in het genre en de boeken van buiten kennen. Er zijn vele hints en lussen te vinden met de geschreven werken, maar iemand die de boeken nooit open heeft geslagen zal dit volledig ontgaan. De House-vs-House Skirmish mode is voor hen misschien interessanter. Het is daar dan weer jammer dat het bronmateriaal weer te ver los is gelaten. Je bent een naamloze Lord. Hier kon de ontwikkelaar makkelijk de namen van de Lannisters of de Starks in doorvoeren en zo bekende gevechten na laten spelen. Maar helaas.

A Game of Thrones: Genesis biedt interessante gameplay op momenten dat er niet gevochten hoeft te worden. Helaas is het spel bijzonder traag en weten de gevechten niet te overtuigen. De gevechten ogen ongeïnspireerd en van tijd tot tijd zelfs saai. Echte fans van de schrijfsels van Martin kunnen dit spel een kans geven, maar heb je niets met de franchise, dan zijn er betere games in het genre te vinden.

• login of registreer om te reageren