Enkele jaren lang bouwt Traveller’s Tales al aan de Lego games. Grote gamefranchises hebben we langs zien komen en de rek lijkt er nog steeds niet uit. Met een sterke basis die veelal hetzelfde is, weet de ontwikkelaar steeds weer een leuke, goede game af te leveren. Die bouwstenen hebben ze wederom toegepast in de laatste jaren van Harry Potter’s avontuur.

Toch heeft de ontwikkelaar flink moeten werken om zover te komen met de overbekende Lego blokjes. Op het moment dat veel gamers het hele idee achter deze serie wel kenden, kwam Traveller’s Tales met Lego Harry Potter: Jaren 1 -4. Het bewees dat er nog meer gedaan kon worden met plastic figuurtjes; de actie verviel een beetje naar de achtergrond en de puzzels (die natuurlijk met een toverstok opgelost moesten worden) maakten de game tot wat hij was. Zweinsteins Hogeschool voor Hekserij en Hocus-Pocus was de perfecte manier om Harry en zijn vrienden onder te dompelen in de avonturen van de eerste vier boeken. Het was dan ook nooit een schok dat er een tweede game zou komen die de laatste drie boeken (vier films) zou gaan behandelen. Die game is inmiddels gearriveerd, maar is de magie uit het eerste deel nog steeds aanwezig?

Wanneer de game start heb je eerder het idee dat je een tweede helft van het eerste spel zit te spelen dan een volledig vervolg. De originaliteit van het eerste deel is uiteraard afwezig maar de ontwikkelaar maakt dit meer dan goed met de nieuwe manier van verhaalvertellingen en de uitmuntende co-op. Om met twee spelers achter alle geheimen in de vierentwintig levels te komen, alsook het uitpluizen van Zweinstein, is leuker dan in je eentje. Als je ooit eerder een Lego game gespeeld hebt, weet je wat je voor je kiezen krijgt. Of het nu Star Wars, Batman of Indiana Jones is geweest, nog steeds verzamel je studs, rode en gouden blokken en werk je de verhalende levels af. Tussen de levels door kun je gaan en staan op en rondom Zweinstein waar je zelf wilt, maar ook hier gaat het verhaal door. Deze nieuwe manier van het voortzetten van de verhaalark komt goed tot zijn recht en je krijgt meer van het originele bronmateriaal mee dan in welke andere Lego game ook.

De puzzels die je in de diverse levels op moet lossen zijn niet de meest lastige. Natuurlijk moet deze game gespeeld kunnen worden door de allerkleinsten onder ons, dus echt hard nadenken zul je niet hoeven doen. De oplossing is vaak terug te vinden in de omgeving waarin je je op dat moment bevindt. Daarnaast geeft de game je flink wat aanwijzingen. Elke toverkracht die je hebt, of het nu een Wingardium Leviosa, Expecto Patronum of een Reducto is, is verbonden aan een kleur. Licht een object paars op, dan weet je dat je het via je Wingardium Leviosa kunt laten vliegen en om kan toveren tot een nieuw object. Zo heeft elke toverkracht zijn eigen kleur en uitkomst. Daarnaast is het zaak om alles, maar dan ook echt alles in de omgeving te vernietigen. Voor een game die zo draait om het bouwen van objecten wordt er flink wat kapot gemaakt. Die ene boom kan namelijk na een totale destructie veranderen in een plank, de planten worden zomaar een stofzuiger. Alles kan in een magische wereld. Het betekent wel dat de game nooit moeilijk is tijdens de levels, maar dit hoeft ook niet. Steeds verbaas je je weer als er iets tot leven komt, een object vrolijk begint te springen of er daadwerkelijk progressie gemaakt wordt.

Tijdens de tochten door Zweinstein kom je vaak op plekken die je kent van het voorgaande deel. Het is ergens een beetje jammer dat je wederom naar dezelfde gebieden terugkeert maar dit is de ontwikkelaar nauwelijks aan te rekenen. De boeken van J.K. Rowling spelen zich nu eenmaal af op die Hogeschool, daar is niets aan te doen. Gelukkig heeft Traveller´s Tales de hub-wereld wel flink uit weten te breiden. Zo kun je nu naast het kasteel ook naar de Dreuzelwereld om Londen eens flink op stelten te zetten en is een tochtje door het verboden bos iets dat je niet snel meer zult vergeten. Ook hier vind je nieuwe objecten zoals de Wemel-boxen. Magische dozen die alleen door iemand uit de Wemel familie te openen zijn. Wat er in zit is altijd een verrassing. Vuurwerk om muren op te blazen (en zo een pad naar een nieuw gebied te openen) of schoenen om tegen muren omhoog te lopen bijvoorbeeld. Leuk is ook de nieuwe toverspreuk waarmee je water uit je staf kunt laten komen. Bloemen groeien, vaten worden gevuld en je co-op partner krijgt vaker dan eens water in zijn gezicht. Jawel, het plagen van je mede-tovenaar is altijd leuk! Speler twee kan op elk gewenst moment meedoen met het spel. Ook kan hij het spel weer verlaten wanneer dat nodig is.

De grootste vernieuwing ten opzichte van het vorige Harry Potter deel is zonder twijfel het duelleren tussen twee tovenaars. Je kent het uit de films, de tovenaars schieten verschillende spreuken op elkaar af om elkaar neer te krijgen. Spannende gevechten die visueel zeer aantrekkelijk zijn. Ook in het spel heeft Traveller’s Tales het voor elkaar gekregen om dit gegeven in de gameplay te verwerken. Vechten is niet waar de nadruk ligt, maar af en toe een duel voeren voelt fris aan. Wanneer je een tovenaar of heks in een duelleercirkel ziet staan, kun je hem of haar uitdagen door in die cirkel te springen. Het doel is om de spreuk van de tegenstander te reflecteren met exact dezelfde toverspreuk. Lukt je dit, dan zul je snel op een aangegeven knop moeten drukken om jouw spreuk krachtiger te maken dan die van de tegenstander. Ook in de game is het duelleren visueel een pareltje. Spreuken vliegen als gekleurde slierten vanuit je toverstok naar de tegenstander met in het midden een explosie waar ze elkaar raken. En wat is er nu mooier dan Bellatrix van Detta te verslaan met haar eigen krachten?

Wanneer je de vierentwintig levels (zes voor jaar vijf, zes voor jaar zes, twaalf voor jaar zeven) tot een einde hebt gebracht, lijkt de game pas te beginnen. De teller stond op zo’n zesenveertig procent toen de aftiteling over mijn scherm rolde. Het is aan jou om alle honderden geheimen op Zweinstein te vinden, studenten in nood te redden en nieuwe gangen te openen. Ook is het slim om de levels nog eens te spelen met andere karakters. Dit om paden te openen die origineel gesloten bleven. Het voelt daarom niet alsof je de game nog eens moet spelen. Nee, elke keer dat je een level opnieuw speelt met een ander karakter voelt anders aan. Andere paden zorgen voor nieuwe extra’s en nieuwe gevonden personages die in andere gebieden op hun beurt weer wat open kunnen krijgen. Je bent er wel even mee bezig om de meer dan tweehonderd speelbare personages vrij te spelen.

Met veel leuke puzzels, een donkere toon maar toch flink wat humor heeft Traveller’s Tales wederom een sterke Lego game afgeleverd. Het is voelbaar dat de ontwikkelaar met flink wat liefde aan de game heeft gewerkt en de best mogelijke Harry Potter ervaring wilde voorschotelen. Dramatische scènes (die in het laatste boek veelal hun intrede doen) worden op briljante manier geparodieerd en zelfs de dood van hoofdkarakters brengt een glimlach op je gezicht. Hierdoor is Lego Harry Potter: Jaren 5 – 7 niet alleen een leuke game voor de aller kleinsten, ook jij zult flink wat plezier beleven met de laatste schooljaren van Harry en zijn vrienden.

• login of registreer om te reageren