Plots viel er een vrij onbekende game bij mij in de bus. Een spel met een schattig getekend robotje op de voorkant en een uniek boekje binnenin. Nieuwsgierig als ik was stak ik het spel direct in mijn computer. Ik belandde vervolgens in een prachtige wereld die mij uren aan het beeldscherm gekluisterd hield.

De afgelopen drie jaar hebben de medewerkers van de Tsjechische ontwikkelstudio Amanita gewerkt aan een bijzondere game. Voordat je verder leest over het spel zelf is het misschien aardig om te vertellen dat Amanita Design uit slechts zeven personen bestaat en dat hun nieuwste game, Machinarium, zo’n duizend dollar kostte om te ontwikkelen. Toch heeft dit micro-budget geleid tot een verbazingwekkend resultaat. Machinarium is namelijk verreweg één van de indrukwekkendste PC/Mac-games van het afgelopen jaar en het overtreft zowel grafisch als qua gameplay met gemak een handjevol games die zeker enkele miljoenen hebben gekost om te ontwikkelen.

In Machinarium speel jij als een klein robotje dat buiten een grote robotstad wordt gedumpt door een soort vliegende vuilniswagen. Nadat je jezelf letterlijk weer bij elkaar hebt geraapt ga je terug naar de stad, waarvan de voltallige populatie uit robots bestaat. Hier ontvouwt zich langzamerhand het verhaal dat zich heeft afgespeeld; een drietal robotboeven heeft jou en je robotvriendinnetje ontvoerd en probeert nu een grote toren in de stad op te blazen. Dit moet jij natuurlijk voorkomen. Gedurende je tocht door de stad ontmoet je veel verschillende robots, ontdek je hoe de ingewikkelde robotsystemen in elkaar steken en leer je beetje bij beetje meer over de cultuur van de indrukwekkend neergezette robotwereld.

Wat eigenlijk als eerste opvalt aan Machinarium is de aparte grafische stijl van deze point ’n click game. Alle omgevingen zijn prachtig getekend en bevatten mooie animaties. Overal waar je kijkt is wel iets gaande, zoals kleine robotjes die roestige pijpen op de voorgrond schoonmaken of een kabelbaan die langzaam op de achtergrond voorbij tuft. De robotstad heeft een industriële look en de inwoners hebben veel typische mensentrekjes. Alhoewel de straatjes, gangetjes en pleintjes niet lijken op dingen uit je eigen omgeving, zorgt de sfeer van die plekken er wel voor dat veel situaties erg herkenbaar zijn.

Op de één of andere manier is het de ontwikkelaars namelijk gelukt om uit het leven gegrepen momenten om te toveren naar situaties die zich afspelen in de karakteristiek somber ogende, maar desondanks met humor gevulde, omgevingen. Denk bijvoorbeeld aan een groepje van drie robotstraatmuzikanten die zo hard spelen dat de bovenbuurman uit zijn raam schreeuwt of de eenzame robot die in zijn rolstoel op een uithoekje van een pleintje zit te genieten van zijn oude dag. Mede dankzij de goed gecomponeerde muziek én de afwezigheid van stemmen (communiceren gaat door middel van animaties in spraakballonnetjes) is het de ontwikkelaars gelukt deze aparte stijl goed over te brengen. De wereld van Machinarium is kortgezegd bijzonder en meeslepend en eigenlijk niet met woorden te beschrijven.

Net zoals in elke point ’n click game is het ook in Machinarium de bedoeling dat je de grote wereld verkent door raadsels op te lossen en zodoende nieuwe gebieden te ontgrendelen. In het begin zijn deze gebieden vrij beperkt en lijkt het alsof het spel uit puzzellevels bestaat. Na een tijdje kom je echter in een grotere wereld waarin je vrij kan rondlopen van de ene naar de andere. De raadsels worden hier tevens wat lastiger, omdat je voorwerpen uit het ene gebied ook moet gaan gebruiken in het andere. Om alle voorwerpen te pakken te krijgen, moet je je robotje zo nu en dan oprekken of in elkaar drukken. Ook is het mogelijk om voorwerpen met elkaar te combineren. Er is dus veel om uit te proberen.

Vaak moet je eerst het ene raadsel oplossen met een bepaald voorwerp voordat je verder kan, of voordat je een ander voorwerp vindt. Voorbeeldje: je moet eerst een puzzelstuk verzamelen om vervolgens met die puzzel de stroom aan te zetten. Vervolgens gebruik je de elektriciteitskabel om een hek onder stroom te zetten. Daarna jaag je een robotkat tegen het hek aan zodat hij kortsluiting krijgt en neervalt. Als laatste raap je de kat op om hem later te gebruiken voor een ander raadsel. Natuurlijk wordt dit allemaal ondersteund door hilarische animaties, waarbij je je afvraagt hoe ze er in godsnaam op zijn gekomen.

De oplossingen van de puzzels liggen vaak voor de hand, maar er is wel enig denkwerk nodig om dit spel, dat slechts een paar uur duurt, tot een goed einde te brengen. Gelukkig wordt het spel geleverd met een boekje waarin precies staat wat je moet doen... tenminste, als je de Collectors’ Edition koopt. In de normale versie van het spel is het boekje digitaal aanwezig. Deze is op elk moment tijdens het spel te raadplegen, maar om het leuk te houden moet je eerst wel een kleine mini-game oplossen voordat je de volgende hint mag zien.

Zoals gezegd is Machinarium een vrij korte game. Toch is dit spel, met zijn unieke puzzels en prachtige grafische stijl, zijn geld zeer zeker waard. Je kan soms alleen al genieten van de mooie tekeningen en de bijpassende muziek. En dankzij het bijzondere sfeertje vergeet je soms even dat je een spelletje aan het spelen bent. Dit is één van de betere PC/Mac-games en wij kijken uit naar een eventueel vervolg!

• login of registreer om te reageren