Dat er in de marine heel wat matrozen met matrozen fozen is een publiek geheim. Helemaal afgezonderd in een bekrompen badkuip, ergens ver van het vasteland, weinig of gewoon geen vrouwen aan boord... je kan het ze moeilijk kwalijk nemen. Maar om een bloedserieuze oorlogsgame als Men of War: Red Tide dan ook in de schappen te leggen met zo'n nichterige soldaat op de cover... ík keek er even wat vreemd van op, in ieder geval.

Maar genoeg gegrapt, want WWII is een serieuze zaak. Ja natuurlijk is de hele oorlog nogal uitgemolken door de game-industrie, maar dacht je dat je intussen wel alles gezien had, dan heb je het mis. Red Tide brengt ons namelijk, allicht anders dan de naam doet vermoeden, naar de kust van de Zwarte Zee (die grote plas water ten noorden van Turkije). De campaign begint bij de stad Odessa. Deze viel al aan het begin van de Tweede Wereldoorlog ten prooi aan de Duitse macht, dus al tijdens de eerste Blitzkrieg richting het oosten en zuidoosten. En nu krijgen we de kans om terug te vechten, en wel vanuit het Russische perspectief.

De introfilm van de game probeert met archiefbeelden alvast de juiste toon te zetten. Beetje jammer dat 'ie wel érg lang duurt en erger nog, dat er een heel erg fout midi-achtig klinkend neporkestje achter gezet is, maar het idee is goed. Zonder verdere vooroordelen klikken we gelijk door om een nieuwe "Single Player Campaign" te starten. Niet dat er een "Multi Player Campaign" knop onder staat trouwens, want hoewel multiplayer in voorganger Men of War wel aanwezig was, is deze niet meegenomen naar deze standalone add-on.

Men of War hebben we niet gereviewed, maar voorganger Faces of War wél en de gelijkenissen in de gameplay zijn duidelijk. We krijgen RTS-style de controle over één of soms een paar squads en worden tegenover een minstens tien keer zo grote en zwaarbewapende vijandelijke krijgsmacht gezet. Dat ging ons in Faces dan nog vrij gemakkelijk af, maar Men maakt het ons beduidend moeilijker. Dat is enerzijds omdat er geen enkele vorm van begeleiding is (zoals een tutorial) en we in het begin nogal overrompeld worden, wanneer we dan ineens op een strand bij Odessa worden gedropt alwaar een vijftigtal goed ingegraven Duitsers ons met machinegeweren bestookt, maar anderzijds ook omdat de moeilijkheidsgraad gewoon keihard opgeschroefd is. Hoewel de game ons standaard de 'Easy' mode aanbood, schakelden wij, bikkelharde gamers als we zijn, vol vertrouwen over op 'Normal'... maar achteraf was Easy misschien toch beter geweest. Niet dat de game daar trouwens echt veel makkelijker van wordt, zo is intussen gebleken, maar dat heeft zijn oorsprong ergens anders liggen. Daar straks meer over.

Na een aantal missies beginnen we in ieder geval de controls goed door te krijgen (zowaar ook met hulp van de manual, wanneer heb jij er voor het laatst eentje in handen gehad?) en blijkt de game toch aardig diepgaand te zijn. Zo weten we in missie twee, na meerdere pogingen, met onwijs veel moeite en nog steeds een groot verlies aan manschappen, dan toch een stelling met een aantal artilleriestukken te overmeesteren. Met deze kanonnen trekken we door een akker richting het nabijgelegen dorp om daar de ingebunkerde vijand, die intussen wordt afgeleid door een tweede squa, in de flank aan te gaan vallen. Maar vanuit het niets is er ineens een explosie en vliegen de twee manschappen die het eerste kanon aan het voortduwen waren, door de lucht. Ze staan verbaasd op, lopen terug richting kanon en blijven op hun positie staan. We wachten terwijl we de buurt afscannen op tekenen van vijandelijke bewegingen op een tweede aanval, maar wanneer die niet komt besluiten we de troepen hun weg te laten vervolgen. En pas dán volgt de tweede knal: beide heren verdwijnen in een zwartrode wolk van as en bloed. Pas wanneer we toevallig een blik werpen op de equipementlijst van één van de andere manschappen, gaat er een lichtje branden: we zien een plaatje van iets dat lijkt op een mijndetector. En ja hoor, na een korte 'sweep' door een deel van de akker, stikt het ineens van de rode vlaggetjes op de grond.

Red Tide is een rauwe game, dat moge dus wel duidelijk zijn. Niks geen in-game tips á la 'pas op want er liggen hier mijnen' of 'goh je hebt een mijnendetector bij de hand, misschien wil je die gebruiken', maar gewoon een doffe klap en twee man dood. Ja, en dat er dus een paar superkleine bordjes blijken te staan met 'Minen!' erop. Achteraf.

Ook gedurende de latere missies blijft het steeds weer een kwestie van trial and error. Daar is in principe niks mis mee, want de nieuwe Final Fantasy heeft bijvoorbeeld laten zien dat een 'makkelijke' game, het andere uiterste wat dat betreft, toch ook gewoon een topgame kan zijn. Maar het is jammer dat de game het af en toe toch wat moeilijker maakt dan nodig: het is soms namelijk echt worstelen geblazen met de controls. Want hoewel je in theorie heel makkelijk een aantal units op je scherm kan selecteren door een vierkantje om hen heen te slepen, werkt dit systeem toch niet helemaal zoals gewend: de geselecteerde units worden zomaar ineens tot een nieuwe squad gemaakt, met bijbehorende knop linksonder in beeld. Bij kleine groepen werkt dat op zich nog wel en stoort dat dus niet zo, maar een vervelende bijkomstigheid is dat een squad maximaal acht man groot is en je bij het uitkiezen van meer manschappen in zo'n geval een schijnbaar willekeurige selectie maakt. Dat is gewoon ondoenlijk. Enige alternatief is om dan die genoemde knoppen te gebruiken, maar het is dan totaal onduidelijk wélk squad je eigenlijk gaat selecteren. Stel je voor dat je vijf of zes squads onder je commando hebt, natuurlijk sterk verspreid over de map en allemaal zwaar in gevecht en dat je op de minimap niet snel kan zien welk squad bij welke knop hoort... precies.

Nóg erger wordt het door de gebrekkige AI van je squads, met name wat betreft de pathfinding. In open omgevingen is er niet zoveel aan de hand, maar het overmeesteren van vijanden in loopgraven, bunkers of dichtbebouwde dorps- en stadswijken wordt onnodig lastig gemaakt, doordat een squad niet netjes samen blijft maar elke soldaat een andere weg probeert te nemen. Of dat soms één soldaat recht in het vijandelijk vuur rent in een poging een granaat te gooien, terwijl de rest pas op de plaats maakt. Juist in een game waarin elke man telt is dit onoverkomelijk. En ruimte voor micromanagement, bijvoorbeeld door gebruik te maken van de mogelijkheid om een unit direct te besturen, is er vaak niet, want de kans dat de AI in de tussentijd de juiste beslissingen maakt voor de andere units, is erg klein. Dit is echt iets wat in een patch gefixed móet worden.

En als die AI dan eens goed aangepakt wordt, dan blijft er eigenlijk een best goede game over. Want grafisch en over het algemeen ook qua audio zit Red Tide goed in mekaar. 'Over het algemeen' wat betreft de audio inderdaad, want hoewel de kwaliteit grotendeels goed is, hadden enkele van de stemacteurs duidelijk geen zin in hun werk en doen ze de inspanningen van hun collega's enigszins teniet. En die crappy muziek van het introfilmpje trekt tijdens laadschermen en tussentijdse filmpjes steeds weer de aandacht - in negatieve zin.

Dat developer Best Way na een aantal sterk vergelijkbare WWII-games intussen wel doorheeft hoe ze zo'n game moeten maken, dat moge duidelijk zijn. Maar toch kent Men of War: Red Tide een aantal gebreken die eigenlijk allang niet meer van deze tijd zijn. Zonder patch om die te fixen zitten we daarom opgescheept met een game die, hoewel wat rauwer dan veel andere RTS-achtige titels, weliswaar heel veel potentie heeft maar gehinderd wordt door geklooi met de controls en de AI. En dat levert een wat lagere score op, dan we van deze serie gewend zijn.

• login of registreer om te reageren