Een zonnige picknick met wijn en stokbrood, de geur van versgebakken bolletjes in een geplavuisd steegje, en natuurlijk dat zwoele, muzikale taaltje... Frankrijk en de Fransen staan vandaag de dag bekend als de meest romantischen der aarde.

Je vais couper votre gorge si vous ne signez pas ce trait - welke vrouw zwijmelt er niet weg bij het horen van zulke mooie klanken? Nou, dat zijn de vrouwen die Frans kunnen verstaan. Want deze woorden, ongetwijfeld ooit uitgesproken door de man waar we het zo over gaan hebben, zijn allesbehalve romantisch.

Geen idee of het een beetje correct Frans is trouwens, want het komt regelrecht uit Google Translate. Echt heel hard heb ik nooit opgelet tijdens de lessen Frans.

[url=http://translate.google.com/translate_t#en|fr|anyway]D'ailleurs[/url], Napoleon Bonaparte of simpelweg Napoleon is onze man vandaag. Hij staat namelijk centraal in Napoleon: Total War, de nieuwste telg uit een inmiddels flink uitgegroeide reeks van strategy games. Dus dat we er van uit mogen gaan dat developer The Creative Assembly intussen wel doorheeft hoe je een goeie game bouwt, dat zal duidelijk zijn. Maar tegelijkertijd duikt natuurlijk het gevaar op dat de sleur erin raakt. Dus laten we de verwachtingen nog niet te hoog inzetten.

De intro van de game zet alvast de goede toon. We kijken direct in de ogen van een overduidelijk groots man - en dan bedoel ik natuurlijk Napoleon, niet Jeroen ook al is die twee keer zo lang. Gelijk barst achter hem de strijd los: alles tussen Frankrijk en Rusland en tussen Noorwegen en Egypte wordt veroverd. "My enemies are many, my equals are none."

Maar eenmaal in de singleplayer campaign gaat het eerst nog even rustig aan. Want de ervaren Total War-speler zal weliswaar makkelijk kunnen instappen in Napoleon en de tutorial best kunnen skippen, maar hij mist dan een toch aardig interessante introductie over wie de hoofdrolspeler van de game is en in welke tijd hij opgroeide. Want de game puilt echt uit van teksten over onder andere de politieke en economische ontwikkelingen die destijds plaatsvonden. Ja, dat klinkt voor sommigen misschien wat saai, maar het wordt gelukkig meer 'on the side' aangeboden, dus alleen voor wie het echt wil lezen; het wordt je niet opgedrongen, dus speel je de game meer voor de actie dan voor de geschiedenislessen, dan zal je niet worden opgehouden.

Wel is de aanloop naar de echte actie, en dan bedoel ik natuurlijk die van de eerste veldslag, in de campaign vrij lang. Total War bestaat namelijk voor een groot deel uit macromanagement, waarbij je een overzicht hebt over je complete rijk en hoofdzakelijk per stad je beleid bepaalt. Het draait hierbij vooral om het economisch beleid: in het achterland moet geld verdiend worden om nieuw veroverde gebieden in stand te houden en tegelijk ook je militaire eenheden te onderhouden. Dit vergt aardig wat logistiek inzicht (wat dan weer juist iets is waar Napoleon bekend om stond) en kost veel tijd, maar ergens helpt het ook wel om je wat meer betrokken te maken bij het één en ander wanneer dan toch die eerste veldslag losbarst. Want ondanks dat er soms wel diplomatieke manieren te vinden zijn om een vijandige staat ervan te 'overtuigen' zich anders tegen je op te stellen, is het toch tien keer leuker om hem met brute kracht een kopje kleiner te maken.

En wanneer je dan ook daadwerkelijk twee strijdmachten tegenover elkaar hebt staan op je scherm, dan is het echt smullen. Want managementgames zijn er genoeg (Civilization, iemand?), maar een slagveld als in Total War vind je alleen in Total War. Je wordt sowieso getrakteerd op een visueel spektakel van jewelste: zet de camera hoog en zie je formaties als mieren over het veld krioelen terwijl de kanonskogels je om de oren fluiten, of zet hem laag en aanschouw het rondspetterende bloed. De game ziet er, ook naar de huidige standaarden, formidabel uit.

Dat Napoleon voor nieuwkomers sowieso een topgame is, moge duidelijk zijn, maar voor Total War-veteranen klinkt het tot nog toe allemaal als gewoon meer van hetzelfde. Toch zijn er wel wat wezenlijke verschillen te ontdekken. Zo word je tijdens de campaign nu wat meer 'gestuurd' dan voorheen, natuurlijk vooral omdat een groot deel van de beleving bestaat uit waargebeurde verhalen en de game niet zomaar een loopje kan nemen met de geschiedenis. Dat is even wennen, maar valt uiteindelijk erg positief uit. Zo word je namelijk gedwongen om in onder andere het stoffige Egypte en het ijskoude Rusland ten strijde te trekken, alwaar je net als Napoleon zelf vroeger ontzettend veel last zal hebben van de haast onleefbare omgeving. Een goede voorbereiding voordat je de confrontatie aangaat is ongelofelijk belangrijk, maar omdat je al van tevoren kan zien wat er je ongeveer te wachten staat, kun je daarop goed anticiperen. En wanneer je, zoals al even opgemerkt, dan uiteindelijk een aanval uitvoert ben je des te meer daadwerkelijk betrokken bij wat zich allemaal afspeelt op je scherm. Maar nog veel leuker dan dat is natuurlijk om het dan ook nog eens tegen spelers van vlees en bloed op te nemen in plaats van tegen de AI.

De multiplayermogelijkheden in de Total War serie waren tot nog toe vrij beperkt en niet altijd even stabiel, maar met Napoleon: Total War is er een goede poging gedaan om dat onderdeel wat nieuw leven in te blazen. Grootste aandachtstrekker is de nieuwe Campaign Multiplayer mode: je start gewoon een singleplayer campaign mode, maar kan op elk moment toestemming geven aan een online speler om de vijandelijke troepen over te nemen van de AI. En dat werkt nog goed ook, al moet je wel engelengeduld hebben: menselijke tegenspelers zijn natuurlijk beduidend trager dan de computer...

Napoleon: Total War is weer een flinke stap vooruit voor de serie. Ja, de campaigns zijn dit keer wat strakker geregisseerd dan in de vorige Total War games, en ja, het tempo ligt wat lager, maar resultaat is dat je veel makkelijker in de game op kan gaan en de spanning daarom des te meer oploopt wanneer het na veel voorbereiding uitkomt op weer zo'n schitterende veldslag. En dat is genieten.

• login of registreer om te reageren