Jack Rourke heeft schulden en problemen met de maffia. Een gelukje, hij is een geweldige straatracer en juist daarom wordt hem gevraagd om deel te nemen aan een grote race van San Francisco naar New York. Af te leggen afstand: ruim vierduizend kilometer. De 250 beste racers doen aan deze race mee om allemaal kans te maken op de hoofdprijs van 25 miljoen dollar. Geen wonder dus dat iedereen wil winnen en alle racers het elkaar zo lastig mogelijk proberen te maken. Jack Rourke krijgt niet alleen te maken met andere racers, maar ook met politie en maffia. Jij bent Jack Rourke.

Jack Rourke dus, een goed uitziende man met helaas een minder goed leven. Door een aantal foute keuzes – die verder niet uitgediept worden – wordt hij achterna gezeten door de maffia, die hem liever dood dan levend ziet. Jack heeft snel geld nodig en daarom komt ‘The Run’, een race waarbij de jackpot 25 miljoen dollar bedraagt, precies op het juiste moment voor hem. Maar voor hij dat bedrag mag opstrijken, moet hij dus wel even van San Francisco naar New York racen en daarbij sneller aankomen dan 250 andere racers.

Dat betekent dus dat jij een ruime vierduizend kilometer mag gaan afleggen, allemaal onderverdeeld in verschillende trajecten die jou van de westkust naar de oostkust van Amerika voeren. Erg tof aan dit principe is dat je continu het landschap ziet veranderen. Zo doe je steden als Las Vegas en Chicago aan, maar rijd je ook door bossen, woestijnen, weilanden en besneeuwde berggebieden. De ene omgeving is nog mooier en indrukwekkender dan de andere en op dat gebied scoort Need for Speed: The Run echt punten.

De omgevingen zijn dan wel mooi en vooral de speciale (weer)effecten, zoals zonlicht, wolken, zand- en sneeuwstormen zijn indrukwekkend, toch maakt de game geen grote indruk. Dat heeft vooral te maken met het gebrek aan snelheid. Ondanks het feit dat je scheurt in snelle racebakken die met gemak de driehonderd per uur halen, lijkt het geregeld alsof je met tachtig over een toeristisch weggetje aan het tuffen bent. Af en toe heb je zelfs het gevoel dat je oma, die in haar Renault Clio de Erasmusbrug aan het oprijden is, ineens voorbij komt rijden. Nou ja, dat is misschien wat overdreven, maar het echte snelheidsgevoel dat onlosmakelijk aan een streetracer als deze verbonden moet zijn, ontbreekt.

Niet alleen de snelheid ontbreekt, maar ook de nodige uitdaging lijkt ver weg. Je zult de game echt op de moeilijkste stand moeten inschakelen om het jezelf flink lastig te maken, want anders is The Run wel erg makkelijk. Op de normale stand speelde ik de game in minder dan vier uur uit, zonder daarbij meer dan vijf keer te verliezen. De mogelijkheid om wanneer je een fout maakt een stuk opnieuw te racen, maakt de game er niet moeilijker op. Op de normale stand kun je per race, die meestal zo’n vijf minuten duurt en is opgedeeld in checkpoints, vijf keer gebruikmaken van een herkansing. Op die manier wordt de game gewoon iets te makkelijk en dat is zonde.

Als je in Need for Speed: The Run van de weg raakt, zul je zo’n herkansing moeten gebruiken. De game voelt op dit vlak erg ouderwets aan, want als je ook maar een paar meter van de weg af schiet, zul je direct opnieuw moeten beginnen. Niet als een malle door de bochten driften dus, maar netjes op het asfalt blijven en geen enkele keer voor flinke risico’s gaan. Af en toe kun je wel gebruik maken van een shortcut, maar deze zijn gewoon aangegeven op de kaart en dus wijk je feitelijk niet af van de vooraf bepaalde route. Ook qua schade voelt de game ouderwets aan. Een schademodel is zeker wel aanwezig hoor, en je auto’s lopen flinke schade op wanneer je tegen andere auto’s of een onbuigzame railing knalt, maar die schade is slechts visueel. Rijtechnisch zul je echter niks merken aan alle schade die jouw auto oploopt. Tegenwoordig verwacht je toch wel iets meer van een racegame.

Vette auto’s zitten er wel in de game, maar je wordt niet echt gestimuleerd om er veel te gebruiken. Je kiest niet meer per level een andere auto, maar tijdens het racen kom je af en toe een benzinepomp tegen. Als je daar even stopt, heb je de mogelijkheid om te wisselen van wagen. Op zichzelf leuk bedacht, maar in de praktijk kwam het er op neer dat ik de tankstations vaak te laat zag of dat ik simpelweg geen zin had om te stoppen omdat ik net in een spannende race verwikkeld was. Uiteindelijk heb ik de game uitgereden door gebruik te maken van slechts vijf verschillende auto’s. Deels mijn eigen schuld, maar deels ook te danken aan de manier waarop je moet wisselen van scheurbak.

The Run is dus kort, voelt af en toe ouderwets en laat de nodige steekjes vallen, maar dat betekent niet dat de game geen keiharde arcade actie biedt. Vooral de momenten waarop je door zandstormen scheurt, wordt achtervolgt door lawines en over hoge bruggen rijdt terwijl je het wolkendek doorklieft, zijn fenomenaal. Jammer alleen dat deze momenten schaars zijn en dus bieden dit soort fraaie stukjes geen echte redding voor het spel.

De redding moet ook niet komen van de momenten die je buiten je auto doorbrengt. Inderdaad, in The Run zitten spelmomenten buiten de auto. Zo zijn er momenten dat je lopend op de vlucht moet voor de politie, waarop je aan het vechten bent en meer van dat soort standaard actie. Verwacht echter geen uitgebreide gameplay, want al deze zaken worden bestuurd door middel van quicktime events. Los van het feit dat deze aspecten gezamenlijk nog geen tien procent van de gehele game beslaan, voegen ze ook nog eens bar weinig toe aan het spelplezier.

Al met al valt Need for Speed: The Run een beetje tegen. De actie is soms over-the-top en arcade, maar de vele schoonheidsfoutjes kunnen niet verbloemen dat de game een beetje ouderwets aanvoelt. Tel daarbij op de korte speelduur van de mainstory en je weet dat deze game geen goud is. Je kunt dan nog wel aan de slag met een handjevol uitdagingen en een redelijke multiplayer, maar waarschijnlijk zul je ook daarmee na een paar uurtjes afhaken.

• login of registreer om te reageren