De aankondiging van Portal 2 vorig jaar deed me verslikken in mijn fristi. Het kleine schattige Portal was indertijd een inventief toppertje, dus een opvolger lag voor de hand. Het was vooral de timing en manier waarop die me even deden schrikken.

Iedereen verwachtte dat Valve eindelijk eens een datum op de langverwachte derde episode van Half-Life 2 zou kleven. Het vorige deel eindigde met een knoert van een cliffhanger en dat moment ligt alweer vier jaar achter ons. Vier jaar is in gaming een eeuwigheid waarin Activision het klaar speelde om vijf Call of Duty's en zeven Guitar Hero's op de markt te zetten. Valve lukt het blijkbaar niet eens om haar eigen belofte van episodisch gamen na te komen en vier uurtjes gameplay te leveren. Dat steekt voor fans van de franchise waar Valve groot mee geworden is. De aankondiging werd dus Portal 2, een sequel die als volwaardige full priced retail titel op de markt zou gaan verschijnen. Geen Gordon Freeman, maar een te dure sequel op een spelletje dat nagenoeg gratis bij The Orange Box zat? Toen ik de fristi brandend door mijn neus voelde lopen besloot ik bij voorbaat een hekel aan de game te hebben.

Portal 2 gaat van start wanneer terugkerend personage Chell ontwaakt in een motelkamer. Afgaande op de omgeving lijken er wel honderden jaren verstreken, de tand des tijds heeft duidelijk werk geleverd. Druk kan Chell er zich niet om maken, want al snel komt Wheatley op de proppen. Wheatley is een Personality Sphere, een zwevende robot met ontregelde emoties. Wheatley wordt vertolkt door Stephen Merchant, medebedenker van The Office en Extra's, en de man doet het met verve. Merchant zet de robot neer als een zenuwachtige neuroot vol zelftwijfel die constant zinnen op je afvuurt. Het wordt soms op het randje van irritant, maar dat hoort bij het personage. Dankzij de heerlijk onderkoelde humor die hij hanteert en zijn duidelijke loyaliteit wordt Wheatley al snel je maatje.

Het begin van de game fungeert uiteraard als een soort tutorial. Je leert Wheatley kennen, die vervolgens de basis van de gameplay herintroduceert voor nieuwkomers. Het afschieten van oranje en blauwe portalen met je portalgun en het gebruiken van weighted cubes. Al snel doe je al die dingen weer als vanouds. Uiteraard zou het een saaie boel worden als het spel enkel de voorganger zou herkauwen, dus schiet de game na de tutorial pas echt uit de startblokken. Door een samenloop van oorzaken wordt GLaDOS terug opgeboot en die blijkt nog niks van haar streken verleerd te zijn. De centrale AI van Aperture Science zint op wraak en besluit de facility terug op te starten. Zin om te raden wie het proefkonijn in haar wrede doolhof van testkamers wordt? Wheatley en Chell moeten het hoofd bieden aan tal van challenges die door GLaDOS van cynisch commentaar voorzien worden.

De tests in Portal 2 worden al snel complexer dan in de voorganger met dank aan nieuwe speeltjes. Bruggen van licht om op te lopen of cubes die laserstralen kaatsen, Portal 2 zit vol van die dingen. Veel van die items verklappen zou zonde zijn, omdat het ontdekken van die nieuwigheden net de aantrekking van de game is. Je wilt steeds nog een kamer verder om te zien wat GlaDOS nu weer in petto heeft. Dit is in feite een game waar je niet zo gedetailleerd hoeft op in te gaan. De gameplay is ijzersterk en ook het verhaal weet indruk te maken. De cynische commentaren van GLaDOS zijn wederom goud waard en het verbale steekspel tussen haar en Wheatley is hilarisch. De manier waarop Valve verhaal en gameplay tot een naadloos geheel weet te verweven is indrukwekkend.

De game omvat niet alleen een behoorlijk uitgebreide singleplayer, maar gooit daar ook nog even een multiplayer tegen aan. In een aparte co-op campaign kunnen gamers zowel in splitscreen als online samen hun ding doen. Als de robots Atlas en P-body zijn beide spelers voorzien van portalguns en is het de bedoeling samen te werken om verder te komen. Uiteraard is het hilarisch om je maatje te pesten door hem constant in portalen te laten vallen, maar de puzzels zijn zo ontworpen dat je elkaar echt wel nodig hebt. Deze mode is even leuk als ze klinkt, omdat Valve ook hier vakwerk afgeleverd heeft. Van de nutteloze, maar leuke gebaren als een high five of mekaar uitlachen tot de meest complexe puzzel; dit straalt fun uit. Ik ga even een stevige uitspraak doen en zeggen dat dit wel eens de leukste co-op mode tot op heden zou kunnen zijn.

Om af te sluiten nog heel even het visuele aspect van de game vermelden. Portal 2 draait nog steeds op Valve's Source Engine en die is inderdaad al stokoud. Het valt niet te ontkennen dat op pure grafische kracht de game verbleekt tegenover recente toppers als Crysis 2. Maakt dat veel uit? Ik denk in elk geval dat Valve met deze game de engine als een citroen heeft uitgeperst om het laatste druppeltje kracht eruit te halen, want al met al kan de game nog aardig mee. Vooral op vlak van art en leveldesign wordt er gescoord, en dat zorgt voor mooie beelden. Ouder, maar nog steeds mooie looks? De Source Engine is de George Clooney onder de grafische motoren blijkbaar.

Valve levert de perfecte sequel. Al het sterke van de voorganger aangevuld met een vracht aan goeie nieuwe content. Een uitgebreide singleplayer aangevuld met ongeëvenaarde co-op maken van Portal 2 een essentiële game.

• login of registreer om te reageren