In een tijdspanne die gevuld gaat worden met overdonderende shooters die waarschijnlijk meerdere miljoenen exemplaren gaan verkopen, weet Tripwire Interactive toch nog een schietgame uit te brengen die minder in de schijnwerpers staat. Red Orchestra 2: Heroes of Stalingrad gaat de concurrentie niet verslaan, maar dat is ook helemaal niet de insteek van deze redelijk onbekende titel.

Het is inmiddels meer dan zeventig jaar geleden dat de Tweede Wereldoorlog zijn hel op de aarde losliet. Een verschrikkelijke oorlog met miljoenen slachtoffers. Tot op de dag van vandaag eren wij hen die hebben gestreden om onze planeet in vrede te houden, vrij van het kwaad dat Adolf Hitler met zich meenam. Niet alleen hebben we bepaalde dagen in het jaar waarbij we stil staan bij de veteranen en al die namen die nooit oud zijn geworden, ook in videogames krijgt deze oorlog steeds opnieuw aandacht. Toch mag Red Orchestra 2 niet als de zoveelste shooter in deze tijdsperiode genoemd worden. Nee, de game weet alles net wat anders aan te pakken.

Als de run-and-gun gameplay van een titel als Modern Warfare helemaal jouw ding is, moet je nu misschien stoppen met lezen. Red Orchestra 2laat zien dat oorlogen niet gewonnen worden door één man met flink wat kogels in zijn wapens, maar dat goede gevechten tot een positief einde komen door te kunnen terugvallen op goed teamwork. Vooral in de onlinestand (welke met 64 spelers tegelijk te spelen is), zul je steeds terug moeten vallen op het peloton om je heen. Verwacht dus niet dat je als een heuse Rambo hele hordes aan vijandelijke soldaten om het leven gaat brengen. Het kan wel, dat heb ik namelijk toch even geprobeerd. Maar, dit resulteerde in een vlugge, bloederige dood.

Je zult constant in de gaten moeten houden wat spelers om je heen doen en waar ze mee bezig zijn. Omdat de game diverse klassen met zich mee brengt, is het niet handig als iedereen als het zelfde type soldaat het slachtveld betreedt. Je moet elkaar aanvullen. De zwakte van een medespeler moet jij opvangen en andersom. Zo is een Riflemen goed voor actie vanaf een afstandje, terwijl de Assault klasse zorgt voor gevechten van dichtbij. In een perfecte situatie heb je nog iemand met een licht machinegeweer die voor dekking en ondersteuning zorgt. Zoals ik eerder aangaf, is het zaak om in de gaten te houden welke klassen er op het veld rondlopen. De game speelt vrij realistisch en de perfecte balans is daarom een grote noodzaak.

Doordat de game de realiteit zo probeert te benaderen zul je ook geen magazijn aan kogels in je lichaam kunnen overleven. Nee, één of twee goed gerichte schoten van je vijand en je bent dood. Een kogel in het hoofd en het is gebeurd. Dit zorgt ervoor dat je altijd flink op je hoede moet zijn en goed moet kijken wat er om je heen gebeurt. Elke stap kan je laatste zijn. Het geeft je die spanning die concurrerende shooters die zich tijdens deze oorlog afspelen niet hebben. Het geeft een diepe laag aan de gameplay mee en toont dat de ontwikkelaar goed wist waar ze mee bezig was ten tijde van het creëren van deze game. De gameplay is dus realistisch, maar ook andere zaken doen waarheidsgetrouw aan. Je minimalistische HUD geeft je bijvoorbeeld veel minder informatie dan dat je gewend bent. De hoeveelheid kogels in je wapen staat, ik noem maar wat, niet aangegeven. Dat kun je beter zelf bijhouden of je kijkt gewoon even in je magazijn. Daarnaast moet je er rekening mee houden dat kogels over lange afstanden hoogte verliezen.

Toch laat de game op andere punten helaas wat liggen. Zo mogen we blij zijn dat er in dit nieuwe deel een heuse singleplayer campagne zit (voorheen was het puur een multiplayergame), alleen voelt deze meer als een verplicht nummertje aan dan een must-have. De gevechten die je online kunt voeren voelen stukken beter, intenser en spannender aan. Dit aangezien de offline AI niet altijd even slim is. Je geeft als Squad Leader orders aan alle soldaten onder je: 'Hold your position!', 'Follow me!'. Helaas kreeg ik steeds het gevoel dat deze computergestuurde soldaten niet wisten dat ze bezig waren met het voeren van een oorlog. Vaker dan eens deden ze niet wat ik ze opdroeg en liet ik ze daarna hun gang maar gaan. Helaas werkt dat niet in een game waarin het zo op teamwork aankomt.

Het is gelukkig wel zo eerlijk dat ook de vijanden in de offline speelmode niet zo slim zijn. Het verschil met menselijke spelers is pijnlijk zichtbaar. Vaak kon ik zonder veel moeite een heel peloton omleggen door ze te flanken. Vijanden vallen dood neer terwijl zijn teamgenoten om hem heen de andere kant op blijven kijken. Pas als er meerdere soldaten gesneuveld zijn komen de anderen in actie en zelfs dan voelen de gevechten niet intens. Niet zoals online en dat is jammer. Dat de game daarnaast flink wat bugs op mijn scherm wist te toveren, haalde me ook helemaal uit de realistische sferen. Kleine schoonheidsfoutjes van textures die niet helemaal kloppen zijn natuurlijk te verhelpen door middel van een patch, maar bevorderlijk voor het speelplezier zijn ze niet.

Een cijfer plakken op deze game is lastiger dan ik voorheen had gedacht. Waar de online stand uitblinkt in realisme, heftige gevechten en een heuse strijd om overleving, wist de singleplayer campagne van het spel me niet te trekken. Gelukkig is Red Orchestra 2: Heroes of Stalingrad in haar hart nog steeds die onlineshooter waar je niet alleen tegen de vijand vecht, en die een flinke dosis realisme biedt. En op dat gebied kan ik je dit spel dan ook makkelijk aanraden…

• login of registreer om te reageren