Toen ik nog een mini-Eefje was speelde ik dolgraag in de zandbak. Mijn kenpop in de kleertjes van Barbie stoppen om hem op een pony achter Godzilla te laten draven om zijn geliefde te redden. Dat soort geinige spelletjes in de zandbak verklaren misschien waarom ik tegenwoordig best veel plezier beleef aan een game als Saints Row: The Third. Gekke avonturen beleven in een grote zandbak: het blijft tijdloos vermaak voor groot en klein.

Games zoals Infamous en Assassin’s Creed spelen zich ook af in een open wereld, maar geen enkele andere titel omarmt de term sandboxgame zoals Saints Row dat doet. Volition levert je in haar franchise een grote, vrije omgeving en de nodige middelen om lekker keet te schoppen en laat je vervolgens lekker los. Wil je gekleed als opgepompte bodybuilder in een knalroze string met een rocketlauncher knallen? Veel plezier ermee. Op dat vlak was GTA IV een godsgeschenk voor de makers van Saints Row. Daar waar Rockstar voluit de kaart van grimmig serieus en cynisme getrokken heeft, kiest Volition namelijk resoluut voor dildoknuppels en andere puberale lolbroekerij. Wat eerst ontstaan is als een verdienstelijke kloon, heeft een eigen smoel gekregen.

Saints Row 2 was al stevige en overdreven fun. Een game waarin je verkleed als dominatrix op quadjes door een winkelcentrum kon racen of jezelf in een sidequest voor auto’s moest gooien om de verzekering op te lichten. In feite is The Third simpelweg een evolutie van die blauwdruk. Nog extremer en meer over the top dan ooit. Het lijkt een beetje als de grappige oom die voor het kerstfeestje van dit jaar een act met poedels gekleed in roze tutu heeft voorbereid. Is het smaakvol? Waarschijnlijk verre van, maar het is in elk geval amusant geworden.

Voor een derde keer op rij als nul beginnen en je hele misdaadbende op pootjes zetten zou wat deja vu zijn en daarom opent dit nieuwe deel lekker knallend met een bankoverval. De Saints zijn uitgegroeid tot echte sterren met fans, energy drinks en andere merchandising. Net daarom hebben ze de heerlijke arrogantie om een overval te plegen, volledig vermomd als zichzelf. Uiteraard komt al erg snel de politie eraan te pas en begint op te vallen dat de actie er sterk op verbeterd is. De controls voelen strakker aan en de actie en animaties lopen vlotjes door elkaar. Ook leuk zijn de dialogen waarin de nodige zelfspot te horen is. Zo duurt het volgens een personage twee golven van SWAT-teams tot de helicopter ter plaatse is. Het is geen al te grote spoiler om te vertellen dat de heist fout afloopt en je geklist wordt. Met behulp van misdaadorganisatie The Syndicate kom je vrij op borg, maar daar is een sterk addertje aan verbonden. The Saints zijn hun macht in Stillwater verloren en zien zich gedwongen te verkassen naar een nieuwe stad,Steelport, om vanaf nul en dus opnieuw te beginnen.

Toch weer jezelf opwerken van uit de goot dus? Dat valt al bij al best mee. Nadat je in de uitgebreide character creator je personage zo cool of belachelijk gemaakt hebt als je zelf wilt, mag je aan de slag. Na een klein uur spelen heb je al een wapendepot van het leger overvallen en ben je even explosief bewapend als een klein land, Luxemburg ofzo. Je hoofdkwartier is al erg snel een luxeappartement met binnenzwembad. Reeds in het begin van de game heb je dus de spullen waar je anders een volledige game naar toe moet werken.

De spelmechanismen die de game in het algemeen hanteert lopen redelijk gelijk met die van de voorganger. Door de stad rennen en racen, mannetjes vermoorden, en sidequests afwisselen met stukjes verhaal. Het past allemaal netjes in het malletje van de sandbox-game, maar The Third voegt er genoeg opties en gekkigheid aan toe om het boeiend te houden. Naast wapens als assault rifles kun je bijvoorbeeld ook laserkanonnen hanteren of airstrikes oproepen. Naast gewone wagens kun je ook hoverbikes of een fighterjet besturen. Het zijn dat soort dingen die een extra laagje fun aan de gameplay toevoegen. Volition geeft je genoeg werktuigen om totale chaos te schoppen in Steelport en daar draait het uiteindelijk om in games als dit.

Een minpunt is wel dat de game na het strakke begin in het middenstuk toch ietwat op veilig speelt. Je doet de gebruikelijke dingen zoals drugdeals verstoren en npc’s escorteren. Natuurlijk zorgt de game regelmatig voor een grappige toets, maar het valt op dat de extreme dingen waar zo op gehamerd werd in de reclame pas in de derde akte van de game opduiken. Volition speelt vaak net iets te veel op veilig door hetzelfde soort gameplay als vroeger simpelweg met een grappige twist te serveren. Ook in de sidequests valt de game wat tegen. De meeste dingen zijn simpelweg overgenomen uit de vorige game en wat wel nieuw is pakt niet altijd even geïnspireerd uit. Drugs dealen is een voor de hand liggende opdracht in een game als dit en trailblazer is nu simpelweg racen in een wereld die op die van Tron lijkt, weinig boeiend. Of wat dacht je van rijden met een tijger als passagier? Het is, zeker als je fan bent van Will Ferrel, leuk om te doen, maar het is gewoon een variant op het rijden met hoeren. De Prof. Genki show is dan weer wel een leuke arena shooter die wat aan The Club doet denken, maar ook dat is niet meer dan wat het is, een leuk verpakte schiettent. Pak ik nou iets te kritisch uit? Punt is dat ik tijdens het spelen van de dingetjes in deze Saints Row vaak het gevoel had ze al beter gedaan te hebben in deeltje twee. Jezelf voor wagens gooien om de verzekering op te lichten was in het vorige spel best uitdagend, hier is het gewoon een eitje geworden.

Eigenlijk kun je die lijn ook doortrekken naar het volledige spel. Saints Row: The Third is gemakkelijk. Op niveautje normal zal je als een beetje gamer nauwelijks moeite ondervinden om van de game je bitch te maken. Eerlijk is eerlijk, dit komt grotendeels door de verbeterde controls en het upgradesysteem dat Volition in het spel geeft gestopt. Bijna alles in de game kan geüpgrade worden. Wil je je auto tunen met wheel spikes en nitro? Je personage nagenoeg kogelvrij maken? Het is gewoon een kwestie van de nodige xp er tegenaan gooien die je verzamelt door de vele doelstellingen te behalen. Via een app op je phone in de game kun je tal van challenges vinden, gaande van naakt lopen tot spookrijden en meer en zo verdien je tonnen xp. Het is lekker geinige fun die je aan zet om gek te doen in de spelwereld, en het levert stevige flexibiliteit op om je personage uit te bouwen. Tegelijk maakt het de game dus ook nauwelijks uitdagend. Telkens wanneer jij een hoger level bereikt, worden ook je bendeleden sterker dus naar het einde toe kan er simpelweg niemand nog fucken met jou en je Saints.

Audiovisueel zit de game degelijk in elkaar en vallen de verbeterde animaties op, maar dit is wel degelijk nog dezelfde engine als voorheen, inclusief dezelfde problemen. Die belofte van THQ’s Danny Bilson dat Saints Row: The Third de grafische presentatie van GTA IV zou benaderen valt zwaar door de mand. Nog steeds zie je dezelfde lelijke pop-ins en bizarre bugs in een spel dat er visueel nauwelijks beter uitziet dan haar voorganger. Ook is het noemenswaardig dat sommige delen van Steelport behoorlijk leeg aanvoelen op vlak van npc’s, zodat de illusie van een levende spelomgeving soms doorbroken wordt.

Gelukkig blijft ook nu co-op een reddende engel. De mogelijkheid om de game met zijn tweetjes te spelen zit er nog in en werkt nog steeds naar behoren. Gelukkig maar, want het is meteen de enige multiplayer die er nog in zit nu Volition de competitieve elementen geschrapt heeft. Co-op blijft uiteraard kicken en het is stukken leuker de nietszeggende sidequests te doen met een maatje dan in je eentje. Ook de bizarre wapens als de dildoknuppel en de jet komen uiteraard beter tot hun recht als je samen gek kunt doen. In de zandbak is het altijd al het leukst geweest met goed gezelschap. Wat de verhalende missies betreft is de co-op niet echt aan te raden. Ze zijn overduidelijk bedoeld om alleen te spelen en het kleine beetje gevaar dat er nog te beleven viel verdwijnt onmiddellijk als je het met twee spelers beleeft. Tenzij je echt op hard begint, is het verhaal in co-op spelen echt hersenverlammend simpel. Tenslotte is er nog whored mode – ik lach me dood -, wat in feite niet meer is dan wederom overleven tegenover wave na wave aan vijanden. In Saints Row The Third neem je het hier grotendeels op tegen een bende hoeren, maar of dat boeiend genoeg is om er veel tijd in te stoppen? Een soortgelijke modus zat trouwens al verstopt in Saints Row 2 dus het voelt een beetje cheap van Volition om hiermee uit te pakken als belangrijke feature. Het is geinig om te spelen, maar niet opzienbarend goed. Een vlag die spijtig genoeg een beetje de volledige game dekt.

Saints Row The Third presenteert zichzelf als een over the top grappige sandboxgame en tot op zekere hoogte gaat dat ook wel op. Ik kan me echter niet van de indruk ontdoen dat Volition erg vaak op veilig speelt en gewoon de gekende clichés injecteert met wat puberale humor. Ondanks de kritische toon van de review heb ik me echter wel weer vermaakt met de game. Het is zonder twijfel een goed spel, alleen niet de topper die er met wat meer moeite in gezeten had.

• login of registreer om te reageren