Kapotgeschoten schedels, uit elkaar spattende hersens, afbrekende tanden en doorboorde ingewanden. Klinkt misschien niet erg aantrekkelijk, maar voor een shooter zijn dit een aantal interessante ingrediënten. Het begin van Sniper Elite V2 was dan ook schokkend, enerverend en tof tegelijk, maar helaas werd dat positieve gevoel al snel ingeruild voor een lichte deceptie.

Iedereen die de film Saving Private Ryan ooit eens heeft gezien, weet zich vast nog te herinneren hoe vet ‘die ene scene’ was. Natuurlijk weten de kijkers direct op welke scene ik doel, namelijk het fragment waarin een geallieerde sluipschutter een welgemikte kogel midden in het hoofd van een Duitse vijand pompt. De manier waarop de camera de kogel volgt, de manier waarop de kogel zich een weg door de brekende schedel boort: ongekend. Sniper Elite V2 moet het precies van dit soort momenten hebben. Bij een goedgeplaatst schot zal de camera, in slow motion, ook jouw kogels volgen en iedere keer word je getrakteerd op toffe animaties waarin je ziet hoe jouw tegenstander het loodje legt. Nieren, darmen, schedels, ogen, knieën: werkelijk alles kan kapot.

De manier waarop dit alles in beeld wordt gebracht, zorgde er voor dat ik de eerste twee uur in volle euforie aan het spelen was. Ik genoot, op het puntje van mijn stoel, met volle teugen van de game en bij ieder headshot dat ik maakte, slaakte ik een inwendige kreet van geluk. Na twee uur kwam ik er helaas achter dat niet alles hosanna was, want feitelijk ontbreekt er een hele hoop om van Sniper Elite V2 een echt goede game te maken.

Jij bent, zoals je waarschijnlijk al wel had begrepen, een sluipschutter die volledig individueel opereert. Jij bent de man die, gewapend met zijn geweer en binoculair, achter de vijandelijke linies orde op zaken stelt. Geluidloos opereren en langs je tegenstanders sneaken is daarbij een pre. Zou je zeggen althans, want niets is minder waar. Naast een sluipschuttersgeweer ben je voorzien van een machinegun. Niks mis mee uiteraard, maar deze zal je veel vaker moeten gebruiken dan je eigenlijk zou willen. En daar is natuurlijk wel iets mis mee. Sneaken is niet nodig en op veel punten zelfs onmogelijk. Het sluipwerk, het geruisloos in actie komen, is er helaas nauwelijks bij.

Terwijl de levels je altijd, door middel van een aantal pijlen, laten zien waar je heen moet, is het soms lastiger te zien waar je vijanden zich ophouden. Ze schuilen vaak achter hoekjes, op daken en in steegjes en op het eerste gezicht zijn ze meer dan eens onvindbaar. Als je ervoor wilt zorgen dat je niet gespot wordt, zal je je handgun (inclusief geluidsdemper) moeten gebruiken. Natuurlijk kun je ook gewoon je sluipschuttersgeweer gebruiken, maar dan moet je alleen vuren wanneer het geluid van de kogel wordt overstemd door bijvoorbeeld een kerkklok of overvliegende vliegtuigen. Bij sommige levels kun je geen gebruik maken van deze mogelijkheid en dus word je, keer op keer en onafhankelijk van hoe je speelt, snel opgemerkt door je tegenstanders. Dan zit er niks anders op dan terug te grijpen naar je machinegeweer en over te gaan tot de frontale aanval. Niet echt het werk van een sluipschutter en net zo min goed voor de sfeer van het spel.

Waar de besturing van je sluipschuttersgeweer meer dan prima is – het richten en het schieten werkt prima en heerlijk intuïtief – is dat minder het geval bij de machinegeweren. Sterker nog: daarmee schieten werkt eigenlijk voor geen meter. De terugslag is enorm, je crosshair wordt zo groot als de gemiddelde deelnemer van het programma Obesitas en goed mikken wordt daardoor al snel een onmogelijke opgave. Het is simpelweg hopen op een goede afloop. Dit alles zal je moeten ondergaan in levels die identiek ogen, niet uniek zijn en de speler totaal geen vrijheid gunnen. Sniper Elite V2 is zo lineair als de gemiddelde liniaal en daarmee mist de game de nodige charme. Als sluipschutter wil je kunnen sluipen, ongezien vijanden passeren en deze in alle stilte omleggen.

Uiteindelijk speelde ik de game dan ook nog maar met één reden: namelijk die moddervette slow motions. Maar, ook die begonnen naarmate ik langer speelde een beetje op m’n zenuwen te werken. Na een leveltje of tien ken je de meeste animaties inmiddels wel en dan wordt het soms vervelend wanneer je een stuk of tien vijanden tegelijkertijd moet uitschakelen, waarbij de actie geregeld wordt onderbroken door filmpjes die je inmiddels vaker hebt gezien.

Waar die scene in Saving Private Ryan erg tof was, juist omdat hij zo uniek was, voelen deze momenten naargelang je vordert in Sniper Elite V2 eerder generiek aan. Daarnaast is het verhaal in Saving Private Ryan ijzersterk, terwijl je dat niet kunt zeggen van dit spel. Het verhaal is flinterdun, heeft weinig om het lijf en maakt weinig indruk. Net zo min als de AI van je tegenstanders, want ook die is niet bijster goed. Tegenstanders lopen meer dan eens een meter voor je langs, zonder dat ze in de gaten hebben dat jij daar staat. Luttele seconden voor hun dood, enkele meters van hun moordenaar, staan ze doodleuk naar je te staren zonder daarbij in actie te komen. Maar het kan nog gekker, want soms blijven ze zelfs stilstaan nadat je ze al hebt doorzeefd met een aantal kogels. Dat gebeurt overigens alleen wanneer je de game op ‘easy’ of ‘normal’ speelt, want wanneer je overschakelt naar de moeilijke speelstand, lijken je tegenspelers ineens te veranderen in super soldaten. Ongezien ergens rondsluipen wordt onmogelijk en bij iedere vijandelijke kogel leg je onmiddellijk het loodje. De balans hierin is helaas moeilijk te vinden.

Een matig verhaal, generieke levels, een slechte AI en weinig mogelijkheden tot lekker sluipwerk. Na een kleine tien uur en het uitspelen van Sniper Elite V2 is er slechts een conclusie mogelijk: deze game moet het alleen hebben van haar, overigens zeer toffe, slow motions. Zeker in het begin zal je je vingers aflikken van de brute actie op je beeldscherm, maar na een aantal uurtjes zal je erachter komen dat dit wel een hele kleine basis is waarop de game leunt. Dan rest teleurstelling en het besef dat er weinig over is om van een echt goede game te spreken.