Sinds de release van World of Warcraft heb ik geen andere PC game gespeeld die mij nachten lang wakker kon houden. Ik speelde geen PC games die mij wisten te boeien, al tijdens de installatie. Ik speelde geen games waar zo erg naar uitgekeken wordt, dat de druk bij de ontwikkelaar ongekend groot moet zijn. Ik speelde geen games zoals StarCraft II. Nu wel.

Op onze wereld zijn diverse gamepers medewerkers en Blizzard fans op dit moment bezig met het spelen van StarCraft II. Laat het even bij je bezinken. StarCraft II. Twaalf jaar na het eerste deel mogen fans en sci-fi fanaten eindelijk weer aan de slag met Blizzard’s ruimte epos. Al tijden maakt Blizzard haar fanbase helemaal gek door enorm veel video’s te tonen en het spel op diverse evenementen te demonstreren. Maar nu, nu is het aan ons. De online multiplayer beta een feit. En ik? Ik ben zo’n gelukkige die de beta op zijn Battle.net account geregistreerd heeft staan.

When it’s done. De releasedatum van StarCraft II lijkt nog steeds onduidelijk. When it’s done. Het is meteen te zien dat Blizzard inderdaad de tijd neemt om alles perfect te krijgen. De opmaak van het menu waarin je meteen terecht komt, is opmerkelijk te noemen. De details die in elk hoekje te vinden zijn, de afwerking en de manier waarop de sfeer van de game meteen naar voren wordt gedrukt lijkt helemaal te kloppen. De sfeer die overal terug te vinden is. Natuurlijk ook tijdens het spelen. Voordat ik mijn eerste match start, krijg ik de vraag hoe bekend ik ben met StarCraft. Natuurlijk speelde ik de game meer dan me lief was twaalf jaar geleden, maar dat is twaalf jaar geleden. Ik kies voor een opfriscursus en de game geeft me vijf online “probeerpotjes”. Online potjes waarin ik tegen andere nieuwkomers speel, maar waarbij de score nog niet bijgehouden gaat worden. Ook de snelheid ligt een stuk lager. Handig, nu kan ik op mijn gemak weer even bekijken wat alle gebouwen en units ook weer deden. Een tutorial is niet nodig. Na vijf minuten lijkt het alsof het weer twaalf jaar geleden is.

Tijdens mijn eerste gevechten vallen mij weer de details op die Blizzard in haar game heeft weten te verwerken. De manier waarop de units over het scherm bewegen, hoe ze de acties aangaan of gewoon hoe het bouwen van je basis eruit ziet, Blizzard weet prachtige beelden op je scherm te toveren. Die typische Blizzard sfeer druipt er vanaf. Het is moeilijk te omschrijven maar mensen die eerder een Blizzard game hebben gespeeld, of het nu Warcraft III, World of Warcraft of de eerste StarCraft game is, weten waarschijnlijk wel waar ik het over heb. Maar het draait niet om graphics. Graphics zijn leuk en natuurlijk voor velen hier enorm belangrijk. Maar waarom Blizzard zo lang bezig is met StarCraft II is omdat de balans in de game perfect moet zijn. En geloof me, dat is hij.

De game lijkt het papier-steen-schaar principe te gaan volgen. Elke unit, of het nu een mannetje, een vliegende tank of wat dan ook is, heeft zijn sterke kanten, maar ook zijn zwakke. Misschien is de unit enorm sterk tegen infanterie, maar legt hij het af tegen vliegende units van je vijanden. Die vliegende unit legt het op zijn beurt weer af tegen unit X van jezelf. Niemand is sterker dan de ander, daar komt het op neer. Je wint je potjes door slim te zijn, units van je tegenstander in te sluiten of gewoon een flink strategisch inzicht te hebben. Het leuke hieraan is dat een game nooit hetzelfde is. Elke tegenstander reageert anders op je. De ene snapt je aanval niet en sterft een gewisse dood terwijl de andere je aanval tegen weet te houden en ineens een aanval op je eigen onbeschermde basis opent. De game houdt je bezig.

Natuurlijk speelde ik nog maar een beta waarin vele functies nog niet werken, toch kan ik al stellen dat Blizzard wederom goud in handen heeft. Ik ben nu zo’n vierenvijftig online games verder en heb besloten niet verder te spelen. Niet omdat ik het niet wil maar puur omdat ik die ervaring wil beleven wanneer de game straks in de winkel ligt. De druk bij de ontwikkelaar moet enorm zijn. Twee jaar geleden vroeg ik aan een medewerker van Blizzard hoe hij daar mee om ging. “Niet”, zei de beste man. “De druk is enorm en je voelt hem constant in je nek. Het eerste deel is zo’n enorm succes gebleken en we mogen het tweede deel niet tegen laten vallen.” Nou beste man, je hebt je werk goed gedaan. Ik geloof in het eindproduct, ik geloof in Blizzard. En miljoenen met mij.

• login of registreer om te reageren