Wat ik je nu ga zeggen moet je geheim houden. Het is een groot geheim namelijk. Toch weet iedereen het. Op tv hebben ze het erover, de bladen schrijven erover en nu ga ik het er eens met je over hebben. Een nieuwe oorlog dreigt te beginnen. Een oorlog die online uitgevochten zal gaan worden. Een oorlog die draait om jou. Ja, je leest het goed, jij bent de aanzetter van deze oorlog. Een oorlog waar niemand gespaard zal worden. Een oorlog waar sterke tegenstanders elkaar moeten overwinnen. Een oorlog tussen de MMORPG's.

World of Warcraft, the Chronicles of Spellborn, Star Wars Galaxies, Guild Wars; het zijn enkele titels uit een genre wat érg rap aan het groeien is. Sinds de komst van World of Warcraft en het succes daarvan, poepen game-developers meer MMORPG's uit dan je lief kan zijn. Ze allemaal spelen is onmogelijk omdat je (in de meeste gevallen) een flinke prijs moet betalen per maand om te mogen spelen. Doe je dat niet, dan kun je niet inloggen. Toch lijkt het veel mensen niets uit te maken om zo'n 15 euro per maand neer te tellen. Een game als World of Warcraft geeft namelijk zoveel terug voor dat bedrag, dat je volgende maand gewoon wéér betaald. De verslavingsfactor is hoog, erg hoog.

Maar nu is er een nieuwe telg op de markt, een nieuwe MMORPG die de strijd met World of Warcraft aan lijkt te gaan. Lord of the Rings Online: Shadows of Angmar van Turbine heeft het in zich om Warcraft van de troon te stoten, en de nieuwe topper in het genre te worden. Maar hoe probeer je die gamers die al maanden, zo niet jaren in de wereld van Warcraft vertoeven, de overstap naar Middle-Earth te laten maken? Je zult jouw wereld interessanter moeten maken, uitdagender, vernieuwender maar vooral: leuker.

Zelf heb ik maanden rondgelopen in Azeroth, de wereld van Warcraft. Deze game had alles dat ik ooit in een game zou willen zien, sceptisch maar wel benieuwd keek ik dan ook uit naar Lord of the Rings Online. Als de mazzelaar die ik ben, mocht ik al eerder aan de slag met de game (het zijn van gamejournalist heeft zo zijn voordeeltjes). Ik was aanwezig tijdens een presentatie van de game op de Elf Fantasy Fair. Voor mijn mening over de uiteindelijke game moet je toch echt de Games Guide oppikken waar de review in staat, wachtend om gelezen te worden door jou. Hier gaan we het over die perstrip hebben. Een perstrip naar Middle-Earth.

In een omgeving gevuld met grote kastelen, groene valleien, bossen en Hobbits kreeg ik de kans het spel te spelen. Hobbits zeg je? Ja! Hobbits, die kleine mensen met grote harige voeten. Ook elven en dwergen ben ik tegen gekomen. Zelfs Orks, maar wijs als ik ben, heb ik die maar gemeden. Nee, een Ork in het echt tegen komen is niets voor mij. Geef mij maar een Hobbit, zoals ik ook ben in het spel. Moro heet ik, een klein mannetje met grootse ambities. Dat ik zelf geen Hobbit ben werd me snel duidelijk toen we aankwamen bij de "LOTRO" stand van Codemasters. Er stond een Hobbit hol, een huisje van een Hobbit, zoals we die kennen uit de Lord of the Rings boeken en films. Wanneer ik naar binnen loop stoot ik al snel mijn hoofd. Nee, dit huis is niet gebouwd voor mensen, maar voor Hobbits. De kleine vrolijke mannetjes uit de Shire hebben het huis hoog genoeg gebouwd voor zichzelf. Zelfs het bedje wat er stond was klein. Ik pas er niet in. Geloof me, ik heb het geprobeerd. Een beetje teleurgesteld loop ik het huisje weer uit. Om me te troosten eet ik een Hobbitburger. Na het eten van dit smakelijke broodje Hobbit (nee, dit is geen harige voet op een broodje, aangevuld met mayonaise) is het tijd om eens aan het werk te gaan. Ik had een afspraak met Jurrie Hobers, een man van Codemasters. Een interview, wat vragen voor de goede man. De man, een expert van de game, en volgens mij een groot Tolkien fan.

Na dit interview kreeg ik alleen maar meer en meer zin in het spelen met mijn Hobbit. Moro zou zich een weg banen door het land van Middle-Earth, grootse ondernemingen aangaan, en vrienden worden met duizenden spelers. Maar ik mocht nog niet spelen, nee, ik moest naar een presentatie. Een presentatie in een kapel, naast het grote kasteel. Onder het genot van een drankje en een hapje werd het spel uit de doeken gedaan en kregen we high-end content te zien. Wat in het Nederlands niet meer betekend dan dingen te zien krijgen vanaf level 40. Ik kan je zeggen, wow! (Ik laat het woordgrapje even voor wat het is). Ik zag steden die tot de grond aan het afbranden waren, grote kastelen bezet door de Nazgul, een dwerg met een grote bijl en een prachtig landschap, geteisterd door het kwaad. Het kwaad dat wij gaan bestrijden.

Frodo heeft ons nodig!

Middle-Earth heeft ons nodig!

Na de presentatie lopen Mieke (degene die de foto's gemaakt heeft) en ik nog even rond op de Elf Fantasy Fair, bijkomend van wat we net gezien hebben. De Hobbit Burger is goed gevallen, de presentatie was goed, en het spel is vet. Een geslaagde dag? Nog niet! Ik wil nog even met het spel aan de slag. Terug naar de stand, terug naar de laptops, terug naar Middle-Earth! Mijn kleine Hobbit tegen de grote wereld. Een klein mannetje met grootse ambities.

Er rest nog één vraag. Is Lord of the Rings: Shadows of Angmar een goede reden om World of Warcraft te laten liggen? Om in Azeroth de boot naar Middle-Earth te pakken? Nu is dit natuurlijk een vraag die je aan jezelf moet stellen. Heb je al niets met Lord of the Rings, dan zal de impact natuurlijk een stuk minder zijn. Persoonlijk heb ik een enkeltje Middle-Earth geboekt, en vertoef ik daar alweer enkele dagen. Azeroth kende ik wel na twee jaar, ik wil een nieuw avontuur. Een groot avontuur, met mijn kleine man. Een avontuur zoals dat van Frodo, Pippin, Aragorn en Gandalf. Een avontuur wat me weer honderden uren zal kosten. Een avontuur waar ik het nog lang over zal hebben. There and Back again, a Hobbit tale, by Bas van Dun.

• login of registreer om te reageren