Laat de naam Wiedzmin vallen en menig Poolse fantasy-fan spitst zijn oren. De serie boeken over de professionele monsterjager Geralt geniet bij onze verre oosterburen al jarenlang heel wat bekendheid. Reden genoeg voor developer CD Projekt om er maar eens een game over te maken: The Witcher.

Geralt is een grote, gespierde, grijsgehaarde bonk die niet vies is van het betere hak- en snijwerk. Geef hem een paar knaken en hij lost al je problemen op. Geralt is lid van een club die zich de Witchers noemt. Stuk voor stuk zijn ze van jongs af aan getraind en voorbereid op hun taak als beschermheer. Daarbij wordt er niet geschuwd om enige magie toe te passen en, zo gaan de geruchten, zelfs wat te rommelen met het genetisch materiaal van de leerling-Witchers. Die tijd is voor Geralt allang achter de rug, want hij is inmiddels al aardig oud. Maar op een dag wordt Kaer Morhen, het fort waar de Witchers worden opgeleid, aangevallen door een grote groep strijders en magiërs. En dat hadden ze niet beter kunnen timen, want Geralt is zijn geheugen kwijtgeraakt en wist nog maar net door de poort van Kear te strompelen. Eén van de beste Witchers die er is, is daarmee even uitgeschakeld en het kost de vijand, die zich de Salamandras noemt, uiteindelijk weinig moeite om door te dringen tot de kelder van het kasteel en met een schat aan informatie over de opleidingstechnieken van de Witchers ervandoor te gaan.

En daar eindigt de in-game tutorial. Het verhaal heeft zich ontluikt, de eerste paar gevechten zijn achter de rug en we hebben geleerd hoe we verschillende potions maken en de stats kunnen verdelen bij het levelen. Eenmaal weer buiten de muren van Kaer Morhen, kan het avontuur beginnen: wie is Geralt en waarom is hij zijn geheugen kwijt, hoe kwamen die Salamanders zo snel het kasteel binnen en wat gaan ze uitspoken nu de geheimen van de Witchers zijn uitgelekt, en waar moeten we überhaupt beginnen met het zoeken van antwoorden op al deze vragen?

Natuurlijk gaan we van het verhaal verder niks verklappen, maar we kunnen het wél eens even over de basic gameplay van The Witcher gaan hebben. De game is kort gezegd een hack and slash Role Playing Game. De combat geschiedt in real-time, en door Geralt verschillende stances aan te laten houden - "quick" voor snelle uithalen, "heavy" voor krachtige slagen en "group" voor rondzwaaiende moves - en aanvallen met de muis goed te timen worden de vetste zwaardgevechten op het scherm gepresenteerd. Opvallend is trouwens dat de game op twee manieren gespeeld kan worden: als point-and-click top-down RPG of als over-the-shoulder third-person RPG. Anders gezegd: met het zicht van bovenaf en met volledige muisbesturing of met de camera over de schouder en besturing met muis én toetsenbord. In theorie krijg je zo twee totaal andere games door elkaar, maar in de praktijk gebruikten wij alleen de laatstgenoemde modus. Een ander zal misschien de voorkeur geven voor eerstgenoemde en alleen díe gebruiken. Wat in ieder geval bij beide setups helaas een rol speelt, is de soms wat beperkte vrijheid van beweging in de game. Springen en zwemmen kan Geralt niet, tegen onzichtbare muren aan lopen wél. Gelukkig blijft dit slechts een luxeprobleem; de wereld van The Witcher is echt flink groot en er valt overal ontzéttend veel te ontdekken, dus waar zeuren we eigenlijk over?

Laten we dan nog maar even zeuren over het statistiekensysteem van The Witcher, want dan zijn gelijk álle ergernissen de wereld uit geholpen. De game kent een uitgebreid systeem van abilities: in het omgaan met verschillende soorten wapens, bepaling van de hoeveelheid health en endurance, magie, alchemie en ga zo maar door. Hoewel developer CD Projekt ongetwijfeld haar best heeft gedaan dit alles zo overzichtelijk mogelijk te presenteren, raakten we toch aardig verdwaald in het dichte bos van abilities, skills en upgrades.

Maar geloof ons, The Witcher is ondanks die minpuntjes écht een supersterke titel. Neem het verhaal: in het begin van de game moet het voorgeschreven pad nog wel even worden afgewerkt, maar al gauw daarna worden we voor de eerste keuze gesteld die daadwerkelijk verschil maakt voor het verloop van de rest van de game. Bij tijd en wijle wordt Geralt gedwongen te kiezen uit twee kwaden, en dat voegt veel toe aan de beleving van de game - dat is waar het toch helemaal om draait in een RPG. Het zijn trouwens precies die morele toespelingen die de boekenserie zo populair hebben gemaakt; er is geen duidelijke grens tussen goed en kwaad, alleen een grijs gebied dat er een beetje tussenin hangt. De wereld van The Witcher is er één van onbetrouwbare zatlappen en vrouwen van lichte zeden (vandaar de 18+ rating van PEGI), eentje waar iedereen een dubbele moraal heeft. Dat maakt de game, ondersteund door de sterke voice-acting, ongelofelijk meeslepend.

Ook zijn we érg onder de indruk van de graphics. Zowel de characters als de omgevingen zien er zéér gedetailleerd en vooral zeer levendig uit: in de steden en dorpen krioelt het haast van de mensen en dieren, in de bossen wemelt het van de beesten en monsters. The Witcher kent een zeer waarheidsgetrouw dag- en nachtsysteem, en natuurlijk zal ook het weer regelmatig omslaan. Al deze factoren maken het verkennen van de speelwereld al tot een game op zich. Sommige huizen, tavernen en andere gebouwen kunnen ook binnengegaan worden, en het is vaak vooral dáár waar we echt onze ogen uitkeken van de graphics: de ruimten zien er stuk voor stuk écht "bewoond" uit en de mooie belichting zet steevast een prima sfeer neer. Daarbovenop heeft de engine overigens aardig wat visuele trucjes in huis. Zo worden er onder andere "depth of field" effecten toegepast, wat inhoudt dat wanneer de camera focust op bijvoorbeeld iemand die tegen je staat te praten, de achtergrond daarbij vervaagt. Keerzijde van de medaille is dat dit soort geintjes veel rekenkracht kosten en dus een flink systeem vereisen, maar door ze uit te schakelen draait The Witcher ook op wat oudere PC's nog als een zonnetje.

In The Witcher is ontzettend veel tijd gestoken en dat laat zich zien. CD Projekt hield zich voorheen alleen bezig met het vertalen van games naar het Pools (denk aan Planescape: Torment en, wat recenter, Heroes of Might and Magic V) en waagt zich nu voor het eerst aan een eigen game. Dat ze niet zomaar wat aan het aanklooien zijn geweest moge inmiddels duidelijk zijn: deze game weet een sfeer en een verhaal neer te zetten die, nét als in de boeken, staan als een huis en dat kunnen we zéér waarderen. The Witcher is diep, en hoewel dat wat betreft het statssysteem wat ongelukkig is uitgevallen zijn we over de gameplay en de graphics prima te spreken. Een aanrader!