In het verleden hebben we al flink veel games gezien die moeten teren op een filmlicentie. Vaak zijn het net die games die ons niet weten te raken. Ze zijn niet goed uitgewerkt, snel in elkaar gezet en kwalitatief niet de meest hoogstaande vorm van gaming die je ooit gezien hebt. Met de film Battleship in de bioscoop brengt Activision ons de game met dezelfde titel. Weet dit digitale spelletje het originele Zeeslag te overtreffen?

Jawel, de film Battleship is geïnspireerd op het oude bordspel Zeeslag. De Michael Bayaanse film (welke overigens niet van de Transformers-regisseur is, maar op het oog zou je het meteen zeggen) laat ons zien hoe de aarde onder aanval ligt van een buitenaardse bedreiging. Op zee. Slagschepen, cruisers en veel explosies weten de film van voor tot einde te vullen, een makkelijke manier om een game eromheen te maken zou je zeggen. Dat de game daarnaast nog eens de standaard shooter combineert met een heuse Zeeslag-insteek, deed me hopen op een frisse, toffe game. Helaas.

Battleship is, zoals ik al aangaf, een shooter. Een genre dat tot de nok gevuld is met kwalitatief hoogwaardige producten. Het is daarom dat een game als deze er meteen maar een beetje bijhangt. Een standaard shooter die weinig uitdaging weet te bieden (ik speelde de game op de hoogste moeilijkheidsgraad uit in iets meer dan vijf uur) en naast de singleplayer campagne geen multiplayer heeft. Tijdens de campagne speel je op verschillende eilanden uit de regio Hawaï en ren je van punt A naar B om tijdens je tocht flink wat buitenaardse vijanden over de kling te jagen. Uiteraard zal je diverse doelstellingen in je levels moeten uitvoeren om het spel tot een goed einde te brengen. Denk aan het beschermen van mede-soldaten of het opblazen van tactische punten.

Zeeslag, het is een spelletje dat velen van ons wel eens gespeeld hebben. Gewoon thuis aan tafel of in de vorm van een reiseditie, onderweg naar je vakantiebestemming. Misschien speel je de game zelfs op je telefoon. Het tactische bepalen van je aanvallen en de plekken waar jouw boten liggen, weet zelfs in de papieren versie (zoals ze het zeer lang geleden al speelden) spannend te zijn. Het is daarom tof dat het originele spel in de game verwerkt zit. Tijdens de schietactie kun je met een druk op de knop overschakelen naar een landkaart van de omgeving, compleet met een raster erop. Op een simpele manier kun je omliggende schepen verplaatsen en zelfs de buitenaardse schepen aan laten vallen. Of is het meer jouw ding om met de boten de vijanden op het eiland te bestoken? Het haalt je even uit de actie, maar geeft de game meteen een extra laagje diepgang.

Denk tactisch, het kan voordelen opleveren. Wanneer je bijvoorbeeld de diverse hotspots op de kaart weet te veroveren met je schepen, speel je voor het spel op het eiland (de shooter) flink wat ondersteuning vrij. Die grote groep vijanden kun je bijvoorbeeld onder schot laten nemen door jouw slagschip en ze zo trakteren op enkele raketten uit de lucht. Maar pas op, de vijand kan hetzelfde doen en de zogenoemde peg’s (de rode en witte stokjes die je kent uit het bordspel) op jou afvuren. De afwisseling tussen de shooteractie en de tactische plannen voor je vloot schepen is tof, al haalt het wel de snelheid uit de game. Maar dat is eigenlijk niet zo erg bij een game die maar vijf uur duurt, toch?

Tijdens het gedeelte waarin je als soldaat de eilanden vrij weet te maken van het buitenaardse gespuis, zijn diverse wildcards te verdienen. Een wildcard geeft je de mogelijkheid om de schepen in het water te voorzien van handige upgrades. Denk aan een betere bewapening, een dikker pantser of zelfs de mogelijkheid om zelf achter het kanon van zo’n drijvend gevaarte plaats te nemen. Schiet zelf de drijvende aliëns naar de zeebodem om ervoor te zorgen dat de mensheid weet te overwinnen. De toekomst van je ras staat op het spel, vergeet dat niet.

Toch was het het gebrek aan diepgang, uitdaging en content dat mij tijdens het spelen zeer tegenstond. Ik vind het helemaal niet erg als een game geen multiplayer heeft, maar in ruil daarvoor wil ik dan wel een singleplayer campagne van een hoge kwaliteit met flink wat replaywaarde. Op het vinden van drie verborgen objecten per level na, is er bar weinig nieuws te beleven wanneer de game eenmaal tot het einde gespeeld is. Je ziet dat de potentie enorm aanwezig is en dat het Zeeslag-element een frisse wind is in het genre. Helaas zie je ook dat de ontwikkelaar te weinig tijd en geld heeft gehad om er een daadwerkelijk toffe game van te maken. Battleship ontstijgt hier daarom niet boven de gemiddelde filmgame.

Het blijft jammer wanneer je ziet dat een game met een filmlicentie wederom de middelmatigheid niet weet te ontstijgen. Battleship doet niet anders. Een game die in twee delen is gedeeld is tof, maar wanneer één van deze onderdelen (het shooter gedeelte) geen uitdaging weet te bieden en niet goed uitgewerkt is, dan is het plezier al snel ver te zoeken. Nee, pak een stukje papier, twee pennen en een vriend en speel Zeeslag maar op die manier. Waarschijnlijk is dat nog spannender ook…