Ik ben persoonlijk een beetje klaar met een aantal groepen in games. De zombies en de aliens heb ik nu al zo vaak overhoop geschoten dat ik hoop dat er een keer een uitgever met iets vernieuwends komt. Gelukkig kwam Binary Domain op mijn pad. SEGA was de zombies en de aliens ook een beetje zat en komt met een groep die we nog niet zo vaak hebben gezien in de games. Deze keer zijn robots onze ergste nachtmerrie. In het Tokio van 2080 hebben zij zich onder de mensen begeven en worden ze steeds agressiever. Aan jou de taak om je door een leger van olieslurpende robots te vechten en uit te zoeken wie de producent is van dit pure kwaad!

Aan de andere kant: qua gameplay is de game helemaal niet zo origineel meer. Maar dat maakt het niet meteen een slechte game. De game is een third-person shooter met de nadruk op het coversysteem. Met andere woorden: het speelt eigenlijk precies hetzelfde als de Gears of Wars serie. Hoewel, helemaal precies natuurlijk weer niet. Er is een klein gemis in het coversysteem: je kunt niet om een hoekje schieten. Dat is jammer, maar niet extreem ergerlijk. Het vraagt alleen om een andere aanpak.

Een ander punt waarop de game verschilt is het orders uitdelen aan je team door middel van je stem. Je team bestaat uit een aantal karakters (je kunt zelf je team samenstellen) met allemaal verschillende nationaliteiten. SEGA doet in ieder geval niet aan racisme. De orders die je uitdeelt zijn simpel en bestaan uit dingen als ‘cover me’, ‘charge’ en ‘regroup’. Het wordt nooit diepzinnig, maar dat hoeft ook helemaal niet. Ik ben altijd een beetje huiverig met dingen als voice commands, maar in Binary Domain werkt het allemaal verrassend goed. Het gaat heel soms mis, maar dit is echt zeer sporadisch. Mocht je niet zo van in je headset schreeuwen houden of simpelweg geen headset hebben, dan is er ook niets aan de hand. Via de controller kun je ook alle commando’s uitvoeren, hoewel dit in het heetst van de strijd net iets onhandiger werkt.

Een ander punt waar Binary Domain echt flink verschilt van Gears of War (en ook andere games natuurlijk) is het vertrouwens-systeem. Je moet namelijk de relatie met je teamgenoten onderhouden. Ga je als een mietje de hele tijd in een hoekje staan, een beetje orders uitdelen en je teamgenoten de klappen laten opvangen, dan zul je minder vertrouwen krijgen van je team. Zij zullen dan ook eerder een order niet opvolgen. Ben je sadistisch ingesteld en stuur je je team blind een enorme groep robots in, dan zal dat ook niet zo heel goed voor je reputatie zijn. Hang je de held uit, ga je voorop in de strijd en knal je die robots recht naar de schroothoop, dan zullen je teammaatjes ook eerder voor jou door het vuur gaan.

Dit systeem klinkt op zich heel erg leuk, maar je moet het wel heel erg verpesten om je teammaatjes tegen je te krijgen. Soms zullen ze zelfs een intiem gesprekje met je beginnen, iets wat van mij niet per se had gehoeven. De dialogen lijken namelijk direct uit een b-film te komen, terwijl het systeem zich wel een beetje serieus neemt. De enige reden die ik dan ook zag om de relaties naar zo’n hoog mogelijk te houden waren de achievements.

De robots geven een flink nieuw perspectief aan de gameplay. Waar een mens kapot zou gaan van de pijn als je in z’n been zou blijven schieten, voelen robots helemaal geen pijn. Ze gaan gewoon kruipend vrolijk verder. Op het midden van de robot mikken heeft het meeste zin, hoewel een headshot soms ook zeer effectief kan zijn. Hij krijgt dan namelijk kortsluiting, en de kans bestaat dat hij een andere robot gaat aanvallen. Het knalt allemaal lekker weg, er gaat dan ook flink wat lood doorheen voordat een robot het opgeeft. Een aantal brute bossfights zorgt dat de game spannend blijft. Ook zitten er scenes bij waar je al zwemmend robots kapot knalt en een level waar je van een dam afglijdt en ondertussen nog een aantal robots aan hun einde brengt. De game ziet er prima uit en eigenlijk typisch Japans. De locaties zien er mooi uit met veel details. Je reist van een grauwe haven naar het kleurrijke Tokio van 2080. Het geluid is verder wel redelijk. De Amerikanen spreken met een heel dik Amerikaans accent, de Jappen spreken ook echt Japans, iets wat de sfeer in ieder geval wel ten goede komt.

Binary Domain vernieuwt qua gameplay in de zin dat je eindelijk een keer een andere groep badguys mag afknallen. Voor de rest is het veel Gears of War achtige gameplay, maar het knalt wel zeer lekker weg. De 10 uur durende singleplayer blijft leuk, hoewel het vertrouwenssysteem niet heel veel nieuws toevoegt. Daarnaast is er nog een multiplayer, maar die is niet heel bijzonder. Degelijk, maar daar is ook alles mee gezegd. Binary Domain is gewoon een prima third-person shooter met een keer geen zombies of aliens. Voortaan kunnen we eng gaan dromen van robots!