Catherine is met recht een van de meest vreemde games die ik in de laatste vijf jaar onder de knoppen heb gehad. Zelfs nu ik deze review schrijf weet ik nog niet precies wat de game me heeft gegeven. Was het een wijze les? Was het een manier om seksuele content in een game te stoppen of was het gewoon één grote mindfuck? Het is typisch Japans, dat is zeker.

Nadat ik flink wat uren in het avontuur genaamd Catherine heb gestoken, weet ik dat ik blij ben. Catherine is iets wat compleet nieuw is. Het is niet de zoveelste game in een genre dat al bomvol zit. Catherine geeft iets wat we nooit eerder ervaren hebben. Verfrissend, vooral in deze tijd waarin we driehonderd shooters, tachtig MMO’s en zesduizend RPG’s per jaar krijgen. Daarnaast is het lastig om Catherine zomaar in een genre weg te schuiven. Is het een horrorgame? Is het een actiegame, een puzzelgame of toch een verhalende RPG?

Jij bent Vincent Brooks, een jonge man die zijn dagen doorbrengt op zijn werk en in de late uurtjes zijn vrienden ziet in een lokale kroeg. Hij heeft al flink wat jaren verkering met Katherine. Zij geeft hem steeds meer hintjes dat ze nu ondertussen wel klaar is voor het moment dat hij op de knieën gaat voor haar. Katherine wil zich binden aan Vincent door middel van een huwelijk. Vincent weet niet of hij er klaar voor is. Een huwelijk is zo definitief. Wanneer zijn vrienden op een avond eerder naar huis gaan ontmoet hij de mooie Catherine. Hij praat met haar, drinkt wat en wordt een dag later naast haar wakker na een flinke neukpartij. Alhoewel hij niet meer weet wat er precies gebeurd is, moet hij zich uit deze situatie zien te wringen. Gaat hij verder met de geile Catherine of geeft hij Katherine toch die vinger. De stress bezorgt hem nachtmerries vol met rare, suïcidale schapen.

Het verhaal dat de game je wil vertellen heeft een tijdspanne van een week. Een week uit het leven van Vincent waarbij elke dag en nacht in principe hetzelfde is. Wanneer je Catherine gaat spelen moet je voorbereid zijn op veel filmpjes. Heel veel filmpjes, allemaal getekend door een gerenommeerde Japanse Anime studio. Deze filmpjes vertellen het verhaal tot het moment dat je in die kroeg, de Stray Sheep, terecht komt. Daar kun je praten met je vrienden en overige bezoekers, een spelletje spelen op een arcadekast en je dag overdenken. Daarnaast is het hier waar je misschien enige logica achter je nachtmerries kunt vinden. Maar aan elke avond komt een einde en ook Vincent zal terug naar huis moeten, naar zijn bed. Het is daar waar de gameplay van Catherine plaatsvindt. Een toren die snel beklommen moet worden door een pad in elkaar te puzzelen. Door blokken goed te schuiven kan Vincent steeds hoger klimmen. Het begint gemakkelijk maar geloof me wanneer ik zeg dat de latere momenten flink wat zweet los weten te laten breken. Blokken breken wanneer je ze aanraakt, blokken exploderen, zijn gemaakt van ijs en dagen je uit om sneller te denken dan je lief is. Er is een timer die aftelt en voordat die op nul staat zul je boven moeten zijn. Zo niet, dan val je naar beneden. En als je sterft in je droom, sterf je in de echte wereld. De ontwikkelaar weet zelfs heuse bossbattles tijdens deze klimsessies te introduceren die stuk voor stuk lastig en spannend zijn.

Wanneer de toren goed beklommen is (en de schapen je onderweg flink wat moed in hebben weten te praten of je wat trucjes hebben geleerd), kan Vincent met een gerust hart wakker worden. Het echte leven gaat weer verder. En daar zit de kracht van Catherine. De puzzels zijn uitdagend maar het is het verhaal dat je steeds door laat spelen. Het zorgt er ook voor dat je de puzzels (die soms echt bizar moeilijk zijn) toch steeds probeert te halen. Je wilt weten wat er met Vincent gaat gebeuren, wat zijn keuze gaat zijn. Het is een verhaal vol met interessante plottwisten, een zeer sexy vibe (de game is voor mensen boven de achttien en niet omdat er zoveel geweld in zit) en een diepte die je normaal niet aantreft in een game. Het maakt van Catherine een sterke game zoals geen andere. Natuurlijk ziet de game er grafisch goed uit, zijn de stukken Anime een lust voor het oog en is de soundtrack interessant, maar het is vooral het onderwerp dat we niet vaak tegenkomen in games: liefde in combinatie met vreemdgaan.

Je zou Catherine als een zeer repetitieve game kunnen bestempelen. De gameplay is in feite steeds hetzelfde: klim naar boven voordat je valt. Lukt dat niet, dan sterf je. Game over. Toch is er meer dan dat. Kijk vooral even verder. Speel bijvoorbeeld een potje Rapunzel in de kroeg, luister via de jukebox naar relaxende muziek en gebruik de wakkere momenten om zelf even bij te komen. De game vraagt veel van je, je hersens zullen flink aan de slag moeten wanneer je het spel in zijn latere momenten speelt. Dit pak je niet zomaar op om ‘even een potje te spelen’. Catherine moet je ervaren om het te geloven.

Catherine wist me te verbazen. De unieke verhaalvertellingen, de onderwerpen die we nooit in games tegenkomen en de seksuele tinten zorgden ervoor dat ik mijn tijd met Catherine als een nieuwe ervaring beschouw. Dit is niet zomaar een puzzelgame, een actiegame of wat dan ook. Catherine is iets wat totaal nieuw is. Catherine is verfrissend.

• login of registreer om te reageren