Vijf pogingen. Dat is meestal het aantal keren dat ik in iets mag falen voor het me begint te frustreren. Tien is het aantal deaths die mijn poppetje mag hebben gehad voor ik begin te schelden, hoofdzakelijk op de makers die me vaak constant dezelfde dialogen laten herbeluisteren. Vanaf poging twintig begint de situatie licht ontvlambaar te worden en durft er al eens een controller door het luchtruim te vliegen, richting de overbuurman die besloten had zijn gras te maaien en mijn concentratie te verpesten. Zeggen dat ik nogal makkelijk gefrustreerd word als dingen me niet lukken is een understatement. Koppel dat aan het feit dat ik ook nog eens erg koppig kan zijn en zelden opgeef voor ik ergens in slaag en je krijgt de perfecte cocktail voor de review van Dark Souls.

Waarom reviewt een meisje met een kort lontje eigenlijk de spirituele opvolger van Demon's Souls? De grote reputatie bij die game is dat hij pokkemoeilijk is, en die horde is bij de opvolger enkel hoger om te nemen geworden. Waarom wil een meisje dat zelfs Uncharted op sommige momenten al best pittig vond de moeilijkste game van het jaar reviewen? Omdat geen enkele van de stoere jongens bij GameParty de game durfde doen, daarom. Ik was toen ik aan de game begon er dan ook volledig klaar voor met niks om te verliezen. Goeie moed, een goedkope 360 controller en de wetenschap dat ik erg vaak dood zou gaan.

De game opent met een duffe character creator die je een lelijk personage laat maken en een standaard class laat kiezen en laat je dan een goed gemaakt, maar weinig beklijvend openingsfilmpje zien. Ik wist eerlijk gezegd vijf minuten na het einde ervan al niet meer waar het überhaupt over ging, maar veel daarvan kon te maken hebben met de desolate kerker waar ik me als ridder in bevond. Visueel is Dark Souls niet de indrukwekkendste game, maar From Software weet wel verdomd overtuigend een kerker neer te zetten waar je echt niet in vast wil komen te zitten. Met dichtgeknepen billen loop je dan maar voorzichtig door de flauw verlichte gangen en mep je een aantal zombies en de occasionele ridder aan gort. Ik zat al met een stevige glimlach op mijn gezicht te denken dat het allemaal wel meeviel met de moeilijkheid van Dark Souls. Gewoon lekker voorzichtig zijn en veel mijn schild gebruiken en ik kom er wel: eitje.

Tot ik dus in die grote kamer wederom op een grote trol stootte die ik eerder vlotjes had kunnen ontwijken. Trollemans wilde van wijken niet langer weten en besloot mij kennis te laten maken met zijn oversized knuppel. In één klap bijna mijn volledige levensbalk kwijt, snel gevolgd door een treiterig ' You are dead!' op het scherm. Tien minuten speeltijd zitten er nu op en ik ben ongenadig hard gevloerd door een lelijk beest dat waarschijnlijk weinig problemen zou mogen opleveren. Ik denk niet dat deze game me aardig vindt.

Na een vernieuwde poging, met een tovenares die ook vanaf afstand schade kan aanrichten, ging de trol voor de bijl wat eerst resulteerde in gejuich en later in een gemompelde vloek, de zaken werden er namelijk niet rooskleuriger op. Al snel bleek dat waar ik me eerder in ophield een soort verkapte tutorial is, en dat dat slechts een vrolijk land van rainbows en lollypops was vergeleken met wat zich op het verdere pad bevindt. Ondertussen ben ik me er ook van bewust dat de game me simpelweg haat.

Het spelen van Dark Souls toont aan hoe spelers tegenwoordig gebabysit worden door games. Vergeet het gul uitdelen van checkpoints, regenerende health en minimaps. Dark Souls heeft lak aan dat soort dingen en heeft lak aan jou. Tijdens het spelen bekruipt je constant het beklemmende gevoel dat je rond dwaalt in een extreem vijandige omgeving waarin elke verkeerde stap je laatste kan zijn. Dat soort stress is iets dat je tegenwoordig nog zelden in games de revue ziet passeren. Dark Souls vraagt gewoon erg veel van haar spelers en lijkt enkel meer dood en vernedering terug te geven. De wereld waarin je nu doolt is bijvoorbeeld open en je bent redelijk vrij om je erin voort te bewegen. Bewegingsvrijheid in een extreem dodelijke omgeving maakt de boel er natuurlijk niet makkelijker op, maar anderzijds schuilt daar ook de aantrekkingskracht van de game in.

Op het gebied van verhaal stelt de game namelijk niet erg veel voor, maar de kracht zit hem vooral in het steeds iets verder komen. Wanneer je voor de zoveelste keer verpletterd wordt, kun je wel even zuchten, maar al snel probeer je een alternatieve route te vinden die je beter ligt. Er zijn simpelweg veel plekken waar je niet sterk genoeg bent om te overleven en dan is het zaak om even een andere kant te verkennen om te zien of je daar meer succes hebt. Het proberen de omgeving te doorgronden en uitdokteren hoe je het beste van punt A naar punt B komt is een belangrijk aspect van de game. Nog belangrijker is dat de game ook erg belonend kan aanvoelen. Wat From Software je op je bord legt is focking hard en voelt vaak op het randje van onmogelijk en frustrerend aan, maar met veel moeite valt het te halen. Het gevoel van overweldigende overwinning dat je voelt wanneer je een stevige gast met een drakentand als slagwapen weet te doden is iets dat weinig andere games kunnen brengen.

Dark Souls is naast die moeilijke game, waar het al die hype voor krijgt, vooral gewoon een diepe RPG geworden waarin je de aanvalspatronen van je vijanden en de impact van je wapens en items erg goed moet zien te ontleden om een kans te maken.
Ook leuk is de online mogelijkheid van de game. Deze was tijdens mijn pre-release speelsessie nog niet druk bevolkt of uitgebreid maar ik vond het apart om de blauwige schimmen van andere spelers op te zien duiken in de spelwereld. Je ziet waar andere spelers een gruwelijke dood gestorven zijn door bloedvlekken aan te leggen of hoort af en toe een klok die geluid wordt, het signaal dat een andere speler het gered heeft. Dat soort dingetjes zorgen voor een erg leuke vibe en stimuleren om verder te gaan. Je bent niet alleen in deze helse wereld.

Dark Souls is niet enkel uitdagend, het is ook simpelweg ongenadig en vaak frustrerend. In al die gitzwarte duisternis is de game ook erg belonend en voelt elk gewonnen gevecht ook echt als een overwinning. Deze intense mix van doodsangst, frustratie en euforie voert je op een reis van vijfenzestig uur die je van tochtige kerkers naar prachtige kastelen voert. Dit zal niet voor iedereen weggelegd zijn, maar gamers die een sfeervolle RPG en een stevige uitdaging zoeken hebben alvast hun nieuwe troeteltje.

• login of registreer om te reageren