Als groot fan van de Dragon Ball Z-serie kreeg ik de eer om Dragon Ball Z: Ultimate Tenkaichi te spelen en te recenseren. Wat was ik blij toen ik de game in handen had, maar wat was ik teleurgesteld toen ik het spel eenmaal had gespeeld. Dragon Ball Z: Ultimate Tenkaichi is een van de vele Dragon Ball Z-games die de afgelopen jaren uitgekomen is, als ik het goed heb, is dit nummertje 37. Het was beter geweest als ze het bij 36 hadden gehouden. Waarom? Dat ga ik natuurlijk uitgebreid toelichten.

Na een irritante intro om me te ‘verwelkomen’ bij Dragon Ball Z: Ultimate Tenkaichi ging ik meteen aan de slag met de Tutorial. Dit is mijn traditie bij Dragon Ball Z-games, om zodoende weer even in het spel te komen en dat heeft, in voorgaande games, zo zijn vruchten afgeworpen. Bij deze game had ik al snel door dat ik voor deze Dragon Ball Z geen Tutorial nodig had. Zodra ik op pauze kon drukken, verliet ik de Tutorial.

Na de Tutorial ging ik meteen door met de Story Mode, inderdaad dat verhaal dat we allemaal kennen en wat we allemaal liefhebben. Aan het verhaal konden ze in ieder geval niet veel verkeerd doen. De eerste ‘epische’ battle van het spel kun je gelijk uitvechten tegen Raditz. Wanneer het gevecht echter begon was mij geheel onbekend, aangezien ik vaker filmpjes zat te kijken dan dat ik daadwerkelijk de controller in mijn handen had. Ik vond de filmpjes niet erg om te bekijken, maar ernaar luisteren is het best te vergelijken met zelfkastijding. Het geluid was verschrikkelijk; zowel de stemacteurs als de geluidseffecten waren niet om aan te horen. Na één uur Story Mode te spelen, was ik nog geen steek verder en zat ik nog steeds in één van mijn eerste gevechten. Dit kwam mede door de vele en lange laadschermen en de lappen tekst die de hele tijd midden in de verschillende gevechten opdoken.

Dit alles was niet eens zo storend geweest als de gameplay het goed had gemaakt, maar helaas was de gameplay nog erger dan het geluid en daardoor was de game al helemaal niet meer te spelen. Een button-basher heeft nog meer strategie als Dragon Ball Z: Ultimate Tenkaichi. Er was geen diepgang en mede daardoor begon de game al na een uurtje te vervelen.

Gedemotiveerd en ontmoedigd ging ik verder naar de andere modus: Hero Mode. Deze modus is een ‘leuke’ toevoeging waarin je je eigen held kunt opbouwen, overigens met zeer beperkte keuzes, en ermee kunt gaan vechten in een parallel Dragon Ball Z-universum. Alle helden en schurken zitten ook in deze modus en natuurlijk mag je daar allemaal tegen vechten. Waarom je dit doet, is niet helemaal bekend en daarom voelt deze modus ook weer aan als een ongeïnspireerd en bij elkaar geraapt zooitje. Het werd al wel wat leuker toen ik erachter kwam dat je een aantal nieuwe stukken kleding en haarstukken kunt vrijspelen, maar deze kledij en kapsels waren niet zo bijzonder dat je de modus alleen daarvoor zou willen spelen.

Hoewel ik nu alleen nog maar negatief ben geweest over Dragon Ball Z: Ultimate Tenkaichi, zaten er ook wat leuke elementen in het spel. Één daarvan waren de graphics. De game zag er namelijk prachtig uit. Een speciale aanval, zoals Kamehameha bijvoorbeeld, komt verwoestend in beeld en verwoestte ook daadwerkelijk een groot deel van het speelveld. Vooral bij de Story Mode kwamen er vaak dit soort aanvallen voor en op dat soort momenten kreeg ik dan toch wel een glimlachje op mijn gezicht. Al dat afzien werd dus toch, zij het af en toe, beloond.

Niet alleen de graphics waren prachtig, maar de cutscenes ook. En ook al heeft dat te maken met de graphics, wijd ik er alsnog graag over uit, want dit is toch wel een heel goed idee. De weinige cutscenes zijn stukjes van de originele serie, maar dan helemaal in HD. ZE waren telkens weer een waar spektakel. De cutscenes kwamen alleen weinig voor en werden vaak vervangen door traag bewegende muren vol met tekst. Deze werden in mijn speeltijd regelmatig weggedrukt, maar als je het verhaal niet kent, dan mis je op die manier het verhaal en dat is vrij zonde.

Qua content zit het met Dragon Ball Z: Ultimate Tenkaichi verder wel goed; er is namelijk meer dan genoeg om vrij te spelen. Van de eerdergenoemde haarstukken en pakjes tot volledige personages, alle personages zitten er stuk voor stuk in, maar velen hiervan moet je nog vrijspelen. Er zijn ook nog moves vrij te spelen. Dit zijn meestal speciale aanvallen en die zijn wel handig om in je collectie te hebben.

Voor de mensen die games spelen puur voor het grafische gedeelte, zit je bij Dragon Ball Z: Ultimate Tenkaichi helemaal goed, maar voor goede gameplay of een prima geluid hoef je deze game niet te spelen. Zelfs voor de fans raad ik deze game niet aan. Als je Dragon Ball Z: Ultimate Tenkaichi uit wilt spelen, zul je de nodige uurtjes bezig zijn, maar deze uurtjes besteed je af en toe nog liever aan iemand die met zijn nagels over een schoolbord krast.

• login of registreer om te reageren