Het is weer tijd voor een nieuw deeltje in de Fight Night-serie en dus komt Electronic Arts met Fight Night: Champion op de proppen zetten. Uitmelkerij? Dat valt reuze mee, want de game wist me aardig te boeien.

Fight Night: Champion gaat een heel andere kant uit dan de eerdere delen in de serie. Dat lijkt misschien moeilijk te realiseren (het is en blijft natuurlijk een boksgame), maar toch slaagt EA hier goed in. Door het toevoegen van een verhaallijn, die jou als speler aan de hand meeneemt door het leven van een bokser die steeds beter wordt, krijgt Fight Night: Champion namelijk de nodige diepgang en ook een extra lading sensatie en emotie.

Verwacht geen spectaculair verhaal, want iedereen die wel eens de films van Rocky heeft gezien, herkent de verhaalopbouw van de Champion Mode al snel: Jij speelt met Andre Bishop, een normale, rustige jongeman met talent voor de sport. Samen met zijn trainer (die verdacht veel op de trainer van Rocky, Mick, lijkt) werkt hij hard om op het hoogste niveau te komen in zijn categorie, de middengewichtsklasse. Als dit uiteindelijk lukt is er een rijke manager die je bij je trainer probeert weg te werken in ruil voor allerlei lucratieve contracten. Bishop blijft echter trouw aan zijn trainer en komt hierdoor in de clinch te liggen met de rijke manager. Tel daarbij nog een aantal clichématige personages op (een mooie dochter, een ook boksende broer en een kampioen zwaargewicht die meer op een machine dan op een mens lijkt) en het Rocky-achtige verhaal is compleet.

Ondanks het feit dat de Champion Mode maar een uurtje of drie duurt (op het makkelijkste moeilijkheidsniveau), moet ik zeggen dat ik me er enorm mee heb vermaakt. Tijdens andere vechtspellen vecht ik me eigenlijk zo snel mogelijk door de gevechten heen, zonder daarbij na te denken waarom ik dat eigenlijk doe. Een duidelijk doel, behalve het worden van de beste fighter, ontbreekt dan vaak. Bij Fight Night: Champion is dit anders. Ik had soms echt te doen met de personages en ik leek soms een soort van band met hen te voelen. Misschien komt dat ook doordat gevechten soms verrijkt worden door een aantal opdrachten die je moet vervullen tijdens de rondes. Zo vecht je bijvoorbeeld een keer met een gebroken rechterhand, waardoor je alleen nog maar mag slaan met je linker. Natuurlijk kun je ook met je rechterhand slaan, maar je zult dan al snel zien dat je jezelf meer schade aandoet, dan je tegenstander. Of wat dacht je van een ronde met een omgekochte scheidsrechter, die constant straffen aan jou uitdeelt omdat je zogenaamd steeds onder de gordel aan het slaan bent? Dat betekent dus een gevecht waarbij je alleen maar op het hoofd moet slaan, zodat je geen (onterechte) straffen toebedeeld krijgt. En zo zijn er tal van voorbeelden te noemen die de gevechten net even iets interessanter maken dan normaal.

De gevechten zelf zien er overigens prima uit. De Fight Night-serie is natuurlijk altijd al gebaseerd op realiteit en ook dit deeltje laat weer volop bloed, vleeswonden en zweet zien. Na een paar rake klappen zie je het gezicht van je tegenstander (of als je wat slechter bent, het gezicht van jezelf), flink toegetakeld worden en al snel zullen de eerste wonden rond de wenkbrauwen, neus en/of ogen ontstaan. Leuk hierbij is dat als je constant op dezelfde wond blijft slaan, waardoor deze niet meer ophoudt met bloeden, de scheidsrechter het gevecht afblaast en jij automatisch de winnaar bent. Maar opgelet, dit kan ook andersom gebeuren dus zorg ervoor dat als je gewond bent, je deze wonden een aantal rondes goed verdedigt zodat je verzorgers deze snel, tussen de rondes door, kunnen oplappen.

De gevechten zien er niet alleen goed uit, maar ze spelen ook heerlijk en eigenlijk voelen de controls vanaf het begin lekker vertrouwd. Fight Night: Champion maakt nog steeds gebruik van de Total Punch Control (waarbij de rechterstick wordt gebruikt om slagen uit te delen), maar dit systeem is nog een stukje vereenvoudigd ten opzichte van de eerdere delen. In het kort komt het er op neer dat je je rechterstick in tien verschillende richtingen kunt bewegen, allemaal overeenkomstig met een bepaalde klap. Druk je de stick bijvoorbeeld naar linksonder, dan zal je personage een linkse uppercut uitdelen, terwijl de stick naar rechtsboven correspondeert met een flinke rechtse hoek. Enfin, je begrijpt het idee, en ik kan zeggen dat dit systeem heerlijk werkt. Al snel zul je, ook als nieuwkomer in de serie, de mooiste combinaties uit de knoppen toveren.

Zoals gezegd duurt de Champion Mode niet erg lang, maar gelukkig kun je daarna (maar natuurlijk ook ervoor) aan de slag met de ‘normale’ carrièremodus. Deze is zoals we uit de eerdere delen kennen, maar wel vernieuwd met een levelingsysteem. Dit systeem lijkt erg veel op dat van UFC: Undisputed; het laat je verschillende Experience Points verdelen over verschillende kwaliteiten van jouw personage. Denk aan bepaalde slagen, snelheid om te ontwijken, conditie, blokkeerspecialiteiten en ga zo maar door. Terwijl ik bij andere games nog wel eens het gevoel had deze XP voor spek en bonen toe te wijzen aan mijn personage, merk je in Fight Night: Champion echt dat je speler anders reageert naargelang je je XP anders indeelt. Zo vind ik het bijvoorbeeld handig om een bokser te hebben die erg snel is met zijn voeten, maar tegelijkertijd beschikt over een krachtig slagenarsenaal. Dat betekende tijdens het spelen dus dat ik zo snel mogelijk mijn tegenstanders moest uitschakelen door een paar rake klappen, want anders werd mijn vechter moe en kreeg ik het conditioneel (te) zwaar. En als een bokser moe is kan de tegenstander juist ongenadig hard toeslaan.

Over het algemeen ben ik zeer te spreken over deze nieuwe boksgame van EA, maar toch is er een punt van kritiek dat overigens wel een groot deel van het plezier weghaalde. Zo is er gekozen om flash KO’s in het spel te gebruiken: dit zijn Knock Outs waarbij je door één willekeurige klap direct KO bent. Dat betekent in de praktijk dat je, ook al sta je nog zo goed te boksen, uit het niets een klap kunt krijgen en Knock Out kunt gaan. Natuurlijk, dit gebeurt in het echt ook en het is misschien wel de essentie van de bokssport, maar toch is dit systeem niet erg lekker uitgewerkt. Zeker online kan het ontzettend frustrerend zijn wanneer je tien mooie rondes hebt gevochten waarbij je duidelijk de overhand hebt, maar ineens KO wordt geslagen. Vaak zijn dit nog stoten die, zo kun je zien in de herhaling, niet eens vol het hoofd raakten, maar gewoon langs het gezicht schampten.

Online is er overigens nóg een (grote) frustratie: de mogelijkheid om XP te kopen. Net als de carrièremodus zul je online ook XP moeten vergaren om aan je personage toe te kennen, zodat je beter wordt. EA kiest er helaas voor om XP Boosters aan te bieden, tegen betaling van echt geld, zodat je je speler zonder te trainen (en dus zonder te spelen) alsnog beter kunt maken. Zo kom je dus geregeld spelers tegen die een overpowered personage hebben waartegen je geen schijn van kans maakt. De balans in de multiplayer is hierdoor weg, en dus heb ik deze modus niet langer dan een paar uurtjes gespeeld.

Ondanks de twee kritiekpunten die vooral in de multiplayer erg irritant zijn, is Fight Night: Champion een zeer vermakelijke game en zeker voor de boksfans onder ons, verplichte kost. De game heeft oog voor detail, ziet er superstrak uit en speelt heerlijk en intuïtief. De toevoeging van de (korte) Champion Mode is zeker van toegevoegde waarde, gezien het feit dat je je nooit eerder zo verbonden met je personages in een vechtspel kon voelen. Alleen al daarom kan ik deze game aanraden aan iedereen die maar een beetje dol is op (realistische) vechtspellen.

• login of registreer om te reageren