Wat heb ik vooraf getwijfeld over Final Fantasy XIII-2! Denkend aan Final Fantasy X-2, dat een leuke game was maar echt niks voorstelde vergeleken met Final Fantasy X, zag ik hetzelfde al gebeuren bij dit deel. Final Fantasy XIII was namelijk, ondanks dat het erg afwijkt van mijn RPG-voorkeuren, een toppertje. Maar ondanks dat ik er enorm aan dit vervolg twijfelde, keek ik er toch ook erg naar uit. In de “Top 3 verwachte games van 2012” heb ik dit deel dan ook gezet. Ben je benieuwd naar mijn bevindingen? Lees dan zeker verder!

Aan het eind van Final Fantasy XIII komt er eindelijk een reünie van de hoofdpersonages, Lightning's zus Serah en Szash's zoon. Iedereen is erg gelukkig, maar ineens is Lightning er niet meer. Serah weet zeker dat haar zus er een paar seconden geleden nog wel stond en zelfs haar goedkeuring voor Serah's en Snow's bruiloft had gegeven. Maar nee, volgens de rest heeft Lightning helaas haar leven moeten geven om de wereld te redden. Een paar jaar verstrijken en Serah heeft steeds dromen over dat Lightning helemaal niet dood is. Op een dag verschijnt er uit het niets een jongeman genaamd Noel, die beweert dat hij Lightning in levende lijve in het godenrijk Valhalla heeft ontmoet. Serah besluit om samen met Noel op zoek te gaan naar Lightning en hiervoor gebruiken ze de Teleport Gates die uit het niets zijn verschenen.

Deze Gates vormen sterk het karakter van Final Fantasy XIII-2. Door middel van de Gates kan je je namelijk in tijd en ruimte verplaatsen; ze zijn dus een soort TaRDiS. Wanneer je door zo'n poort gaat, kom je in de Historia Crux. Dit is een soort level select screen waarbij de ontdekte plaatsen en tijden te zien zijn en je (zo goed als) vrij de keuze hebt om te bepalen welke route je neemt. Je kan zo vaak als dat je wilt terugkeren naar een level en het is zelfs mogelijk om een level weer vanaf het begin te spelen.

Naast het plotseling verschijnen van de Teleport Gates zijn er ook andere bizarre verschijnselen opgedoken. Deze worden als Paradoxs bestempeld en men komt er al snel achter dat dit gebeurtenissen uit de toekomst of het verleden zijn, die door een soort gat in de Historia Crux in een andere tijd zijn gekomen. Om verder te komen moet je elke Paradox zien op te lossen en vaak houdt dit in dat je een gigantisch monster moet verslaan. Maar wat nou als je bijvoorbeeld in het jaar 400 op een plek komt, waar je ruines aantreft van een bevolking die in het jaar 200 is uitgeroeid door een bepaald monster en je gaat terug naar het jaar 200 om dit monster succesvol te verslaan? Dan komt er een tweede jaar 400 waarbij de bevolking nog wel leeft en het dus eigenlijk een heel andere wereld is. Dit hele principe werkt erg goed en maakt het spel erg tof.

De gameplay van de gevechten is vrijwel hetzelfde gebleven. Erg snel, intuïtief en zeer stabiel. Er zijn wel enkele veranderingen gemaakt. Zo zal je in principe altijd met maar twee personages spelen, Serah en Noel. Om toch het gevoel te geven dat je je eigen team kan vormen, heb je de mogelijkheid om een monster in je party te stoppen. Bij het verslaan van een vijand is er een kans dat je dit monster temt en vervolgens aan een van je Paradigms kunt koppelen. Zo kan je bijvoorbeeld een Caith Sith, een Gigactuar (een beeldvullende Cactuar), of een Chocobo in je team krijgen. Elk monster heeft zijn eigen Paradigm, kan geleveld worden en daarnaast ook met andere monsters fuseren om andere krachten te krijgen. Door slim hiermee om te gaan, zit je toch al snel regelmatig je team te veranderen en kan je veel aan je monsterlijke teamgenoot hebben.

Grafisch en wat betreft het geluid mogen we weer niet klagen. Natuurlijk kan het grafisch altijd beter, maar het oog krijgt alsnog wat het wil en de cutscenes zijn weer adembenemend mooi. Het geluid doet wat het moet doen, alleen vind ik sommige scores een beetje uit de toon vallen. Zo krijg je soms een bijna hardcore nummer voorgeschoteld, wat echt niet bij Final Fantasy past. De bezoekers die mij inmiddels na zes jaar wel kennen, weten dat ik een grote Nobuo Uematsu fan ben. Nobuo Uematsu is verantwoordelijk voor zo'n 90% van alle nummers in de serie en helaas is hij een tijdje geleden weggegaan bij Square-Enix. Ik snap dat de opvolger zijn eigen stijl heeft en over het algemeen bevallen zijn nummers mij ook, maar vreemd genoeg zit er soms een enorm rotte appel tussen.

Er zijn enkele wijzigingen in Final Fantasy XIII-2 ten opzichte van Final Fantasy XIII, maar deze pakken over het algemeen goed uit. Het tijd- en ruimtereizen met alle aspecten die eraan vastgekleefd zitten, geven het spel een ijzersterk karakter waar ik maar niet op uitgekeken raak. Daarnaast is het verhaal goed, zit de gameplay weer ijzersterk in elkaar en kan ik concluderen dat Final Fantasy XIII-2 een waardig vervolg is geworden dat mij gelukkig heeft weten te verrassen!

• login of registreer om te reageren