Final Fantasy XIII gespeeld... ik kan er ergens bijna nog steeds niet bij dat ik er eindelijk zo uitvoerig aan heb mogen zitten. Misschien is het wel omdat ik al sinds de eerste aankondiging als diehard fan van de serie likkebaardend kijk naar alles wat er over in de media verschijnt, of misschien probeer ik de ervaring wel te vergeten omdat ik weet dat het nog veel te lang gaat duren voordat we hier in Europa met de game aan de slag moeten terwijl de gemiddelde Japanner hem dan al lang en breed heeft uitgespeeld.

Was het elke andere beurs geweest dan de Tokyo Game Show dan had ik binnen tien minuten wel een manier gevonden om de enorme rij met wachtende mensen over te slaan en meteen uitvoerig aan de slag te gaan met de game. Maar dit is Japan. Hier is alles keurig netjes geregeld, staan er paaltjes om de wachtrijen heen, wordt iedere rij nauwlettend in de gaten gehouden door minstens vijf standmedewerkers en heb je dus simpelweg geen andere keus dan gewoon netjes te wachten op je beurt. Zo ook voor een speelsessie van Final Fantasy XIII, waar ik zeker een uur voor in de rij heb gestaan. Maar dan mocht ik ook meteen bijna een half uur aan de slag met de game, dus benadeeld heb ik me niet gevoeld. Ook erg aandachtig dat ze je in de laatste fase van de wachtrij een kaart geven met daarop de controls uitgelegd. Beetje jammer dat ik voor geen meter Japans kan lezen, maar het gaat om het idee he.

Toen ik eindelijk naar binnen mocht en plaats had genomen achter een PS3 bleek de besturing gelukkig al snel vanzelfsprekend te zijn. Maar goed ook, anders weet ik niet of ik de stand zou hebben verlaten met dezelfde grijns als waarmee ik binnenkwam. Tot mijn grote genoegen zag ik dat de demo bestond uit twee compleet verschillende levels, dus ik zou in ieder geval genoeg omhanden hebben. Ik koos er voor te beginnen met het iets minder actiegeoriënteerde level, waarbij je de controle krijgt over het vrouwelijke hoofdpersonage van de game, Lightning, en de kleine snotneus Hope Estheim. Voordat ik doorga over deze speelervaring is het misschien zaak om even het achtergrondverhaal uit de doeken te doen.

De wereld van Final Fantasy XIII is opgedeeld in twee delen: Cocoon en Pulse. Pulse is de daadwerkelijke planeet en Cocoon is een idyllische stad die hier hoog boven zweeft. Dit alles vindt zijn oorsprong in het bestaan van de mysterieuze wezens genaamd fal'Cie, die over grootse krachten beschikken en mensen selecteren om als goddelijke instrumenten te dienen. Deze mensen worden l'Cie genoemd en zijn allemaal voorbestemd voor een groter doel. De stad Cocoon is meer dan duizend jaar geleden geschapen door een fal'Cie als een paradijs voor de mensheid. Met de tijd zijn er machines en levensvormen geschapen die het leven steeds verder vergemakkelijkten voor zijn inwoners. Na al die jaren van scheiding met de oppervlakte van de planeet wordt deze, genaamd Pulse, gezien als een Hel op Aarde en wordt iedereen die hiermee in aanraking is geweest met grof geweld verwijderd uit Cocoon. Je begrijpt natuurlijk wel dat niet iedereen het eens is met deze fascistische gang van zaken, en dat is waar we de hoofdpersonages dan ook voor het eerst tegenkomen. De zaken gaan echter boven de pet van deze strijders op het moment dat ze door de fal'Cie van Pulse worden geselecteerd om l'Cie - en daarmee vijanden van de mensheid - te worden.

Goed, nu dat duidelijk is ga ik weer verder waar ik gebleven was. Ik werd afgezet ergens op Pulse temidden van een peloton vijandelijk soldaten. Het was dan ook de bedoeling zo stilletjes mogelijk richting een uitgang te sluipen. Dit ging me behoorlijk goed af, zo goed dat ik eigenlijk amper iets meegekregen heb van het gevechtssysteem in deze fase. Na hooguit een kleine schermutseling hier en daar kwam ik tegen het einde van dit level nog wel wat sterkere vijanden tegen, maar helaas niets dat sterk genoeg was om helemaal los te gaan. Waar ik wel van heb mogen genieten in dit level waren de graphics en de vloeiende overgang naar het gevechtsmenu. Geloof me, deze game gaat kaken breken zo hard zullen ze op de grond vallen, maar dat wisten jullie waarschijnlijk al.

Het tweede speelbare level was meteen een stuk actievoller. Hierbij kreeg ik de controle over de stoere Snow Villiers en twee strijdmakkers die ik eigenlijk amper heb bekeken omdat mijn ogen gefocused waren op Snow, zijn summon en de vijanden die ik voorgeschoteld kreeg. Het speelde zich duidelijk wederom af op Pulse, gezien het feit dat het leek op de ruines van een oud tempelcomplex. Het begon vrijwel direct al lekker met groepjes sterke vijanden, en hier heb ik dan ook direct mogen proeven aan de geniale summon van Snow, namelijk Shiva. Maar eerst nog even twee dingen. In Final Fantasy XIII heten de summons Eidolons, net als in deel IV en deel IX geloof ik. Tweede punt is dat je niet moet denken dat Shiva weer die mooi blauwe dame is zoals we d'r eigenlijk kennen. Ditmaal is ze vormgegeven als twee prachtige dames (Nix en Styria) die zich kunnen combineren tot een soort motor. Als je het beeldmateriaal dat er tot nu toe naar buiten is gekomen in de gaten hebt gehouden dan zou het je wat moeten zeggen. Op het moment dat je ze oproept vechten ze aan je zij in plaats van je teamgenoten, maar helaas kreeg ik het met al die Japanse schermtekst niet voor elkaar om over te gaan op de Gestalt Mode waarbij je personage feitelijk de summon berijdt. Snow berijd zijn summon als motor, Lightning als paard en weer een ander personage genaamd Sazh kan zijn summon gebruiken als vlammende racewagen. Het klinkt misschien in eerste instantie wat onorthodox voor Final Fantasy, maar bekijk de beelden maar; het voelt allemaal perfect passend aan.

Toen ik de kleinere jongens van het toneel geveegd had dacht ik er alweer bijna doorheen te zitten, maar tot mijn grote plezier werd ik nog verwend met een heuse bossfight. Een enorme draakachtige had het op mij gemunt en nam niet genoegen met wat rigoureus sloopwerk. Geen probleem, ik had wel zin in een verzetje. Inmiddels was ik al iets vertrouwder geraakt met de personages in m'n team, wist ik bijna alle menu-opties wel te gebruiken en had ik de summon achter de hand in geval van nood. In eerste instantie kostte het me eigenlijk maar weinig moeite (hooguit een klein beetje tijd) om de baas te verslaan, om vervolgens met een stuk sterkere tweede vorm van de baas geconfronteerd te worden. Door slim gebruik te maken van het Optima Change systeem (in het Westen heet dit systeem "Paradigm Shift") kon ik de baas flink wat schade toebrengen. Het systeem zorgt er namelijk voor dat de vechtprioriteiten van je gehele team in één klap verandert kunnen worden. Iedereen gaat over op verdediging, een bepaalde soort magie of juist aanvallende tactieken. Zeer handig, want soms merk je gewoon dat bepaald gedrag niet geschikt is voor een situatie, en hiermee kun je dan direct schakelen. Toen de levensbalk van de baas voor de helft leeg was werd ik helaas vriendelijk verzocht de stand te verlaten, de speeltijd was namelijk alweer afgelopen. We shall meet again my friend... het personeel keek mij wel een beetje vreemd aan overigens toen ik dit tegen het titelscherm van de demo zei, maar dat terzijde.

Een game goed beoordelen op basis van slechts twee levels is natuurlijk niet te doen, al helemaal niet bij zulke omvangrijke RPG's als de Final Fantasy delen. Maar goede hoop kunnen we zeker hebben. De sfeer zit er zeer goed in, met een erg volwassen gevoel achter de verhaallijn, de personages en hoe dit in beeld gebracht wordt. Het gevechtssysteem werkt lekker en de gevechten ogen heerlijk dynamisch, en überhaupt oogt alles in deze game gewoon heerlijk. Laten we het zo stellen: de kans zit er dik in dat we hier wederom met een legendarisch goede Final Fantasy te maken hebben, en als jullie me nu willen verontschuldigen, ik ga even in een hoekje huilen totdat de game ergens halverwege volgend jaar bij ons in de winkels ligt.

• login of registreer om te reageren