De altijd even boze Kratos is terug in de tijd gegaan met de twee PSP games Chains of Olympus en Ghost of Sparta, alleen dit keer heeft Kratos een HD-jasje aangetrokken. Is het nog wel de moeite waard om de furieuze god van de oorlog nog eens uit de kast te trekken, of konden deze avonturen beter voor op de PSP bewaard blijven?

God of War is dus terug en we kunnen zijn PSP-avonturen dit keer dunnetjes herbeleven, maar dan volledig in HD. Laat ik maar met de deur in huis vallen: onze met testosteron gevulde antiheld was ook dit keer weer geweldig, al moet ik zeggen dat het ene deel van de collectie beter aanvoelt als het andere. Chains of Olympus is hier en daar wat verouderd, maar Ghost of Sparta maakt alles goed.

Bij beide verhalen zie je dat de games een loopje nemen met de officiële mythologie. Zonder al te veel te verklappen weet je bijvoorbeeld waardoor Atlantis zinkt en hoe Atlas werkelijk was. Maar Chains of Olympus heeft een matig verhaal en springt van de hak op de tak. Bij Chains of Olympus ben je nog geen god en ga je op zoek naar je dochter. Voordat we bij het einde zijn is het verhaal nogal onduidelijk. Het is zelfs zo onduidelijk dat ik een groot deel van het verhaal niet meer weet. Als je de PSP-games gespeeld hebt, doet het verhaal uiteraard minder ter zake, want deze ken je dan al wel.

Bij Ghost of Sparta ben je officieel de God of War. Je bent op zoek naar je broer en dit verhaal is, ik kan niet anders zeggen, erg spannend. Je wordt het hele spel achtervolgd door je verleden en langzaam maar zeker ga je naar de finale. Je bent zoals altijd boos op de goden, maar deze keer is het zowaar gerechtvaardigd.

Qua gameplay voelen allebei de games heerlijk aan en de tweede analogestick van de Playstation 3 doet de game ontzettend goed. Hiermee ontwijk je en dat werkt een stuk lekkerder dan op de kleine PSP. Er is natuurlijk wel een maar. En die maar is dat Ghost of Sparta toch weer net wat lekkerder aanvoelt dan Chains of Olympus. Puzzels en gevechten lopen, in eerstgenoemde, lekker in elkaar over en vooral de gevechten zijn episch. Bij Chains of Olympus is de game vooral bezig met de puzzels, dus als je van een aantal hersenbrekers houdt, ben je hier ook wel een aardige tijd mee zoet. Uiteraard komen ook in dit deeltje gevechten regelmatig voor, maar ze zijn een stuk minder speciaal. Dat komt doordat de vijanden bij Chains of Olympus niet erg gevarieerd zijn en daarnaast verschijnen er maar weinig vijanden tegelijkertijd in beeld.

Ondanks dat ik nu wat negatief ben over Chains of Olympus, was ik dat aanvankelijk niet. Toen ik Chains of Olympus had uitgespeeld had ik namelijk het gevoel dat de game er prima uitzag en zeker voor een voormalige PSP-game speelde de game gewoon voldoende. Nadat ik Ghost of Sparta had opgestart, werd ik negatiever. Over Ghost of Sparta des te positiever, want toen ik die graphics zag, moest ik mijn kaak wel drie keer van de grond rapen. Om de HD-remake van Ghost of Sparte met God of War III te vergelijken is overdreven, maar de game zag er prachtig uit. Vooral het aanzicht van Atlantis was in HD geweldig. Niet alleen de graphics maakte grote indruk, ook de sounds waren benoemenswaardig: vijanden klinken angstaanjagend en een vol orkest door mijn kamer maakte regelmatig indruk op mijn trommelvliezen.

God of War Collection: Volume II is een must-have voor alle fans die geen PSP hebben, maar is ook erg leuk voor iedereen die van platformers houdt. Het geluid, de tweede analogestick en de graphics maken deze games leuker en spectaculairder dan de twee originele games voor de PSP. Ook al is Chains of Olympus een beetje verouderd, zijn het allebei volwaardige God of War games.

• login of registreer om te reageren