Killzone is terug. Sterker nog, Sony's paradepaardje komt in dit derde deel harder terug dan ooit. Killzone 3 moest zichzelf eerst nog maar eens zien te bewijzen naast andere toppers in het genre, maar slaagt daar glansrijk in.

Er zijn van die games waar je al maanden naar uitkijkt. Het zijn diezelfde spellen die je met vette letters hebt gemarkeerd op je jaarkalender en waarvoor je al wekenlang de dagen aan het aftellen bent. Killzone 3 is zo'n game voor mij. Niet omdat deze game gemaakt wordt door het Nederlandse Guerrilla Games, want dat kan me eerlijk gezegd aan m'n spreekwoordelijke reet roesten. Het gaat er namelijk veel meer om of een game goed is, of niet. En dat is nou exact de reden waarom ik zo uitkeek naar dit derde deel: de eerste twee delen heb ik helemaal grijs gespeeld en waren, los van de minpuntjes, steengoede games. Deel 3 moest en zou dus wel een goede game worden.

Killzone 3 vervolgt het verhaal waar dat van Killzone 2 stopte. De mensen die nog aan Killzone 2 willen beginnen raad ik aan even door te scrollen naar de volgende alinea, want hieronder volgt een spoiler uit het tweede deel. Dankzij het machtsvacuüm dat is ontstaan doordat Rico aan het einde van deel 2 Helghast-leider Visari doodde, heerst er onrust bij de Helghast. Twee prominenten proberen nu aan de macht te komen, Stahl en Orlock, en beiden schuwen daarbij geen gewelddadige oorlog. Stahl en Orlock liggen niet bepaald op één lijn met elkaar en proberen beide aan de macht te komen en daarmee de zeggenschap te krijgen over het volk, de Helghast. Het hele verhaal in Killzone 3 draait dan ook om de machtspelletjes tussen deze twee leiders. Het verhaal switcht geregeld tussen bepaalde tijdsperiodes en zo kan het heel goed dat je ineens zes maanden terug in de tijd gaat, of juist vooruit.

Het verhaal is niet speciaal, maar zeker vermakelijk. Tussen alle actie door wordt het verhaal aan elkaar verteld door middel van goed uitziende tussenfilmpjes, die ervoor zorgen dat je het idee krijgt naar een interactieve film te kijken. De kwaliteit van de filmpjes is dan ook hoog. Haarscherpe beelden en goed gesynchroniseerde monden doen je af en toe vergeten dat je bezig bent met een game.

Niet alleen de filmpjes zien er prachtig uit, ook de game zelf oogt wonderlijk mooi. Adembenemend mooi zou ik haast zeggen. Qua graphics zet Killzone 3 echt een nieuwe standaard en laat haar concurrentie ver achter zich. Zo'n mooie PS3-game heb ik niet eerder gezien en zelfs games die eerder geroemd werden vanwege de mooie graphics (denk aan bijvoorbeeld Uncharted 2), moeten het afleggen tegen Killzone 3. De levels zijn werkelijk prachtig en nooit eerder zag ik omgevingen als deze. Vooral het bloed dat rondspuit als je een Helghast op brute wijze afmaakt, de sneeuw waar je het spontaan koud van krijgt als je ernaar kijkt, maar ook het water zijn echt van een niveau waar je U tegen zegt. Vooral het water verdient een extra veer in de reet, want toen ik aan de slag mocht in het eerste sneeuwlevel en ik voor de eerste keer de wildgolvende zee voor me zag, ben ik gewoon even blijven staan om te genieten van dit uitzicht. Met mijn mond wijd open welteverstaan.

Nog belangrijker dan deze visuele pracht is natuurlijk de gameplay. Maar ook wat betreft dit punt weet Killzone 3 te overdonderen. Alles speelt een stuk soepeler en ook flink wat sneller dan bijvoorbeeld Killzone 2. De snelheid van besturing zit nu een beetje tussen Killzone 2 en Call of Duty: Black Ops in, maar neigt meer naar deze laatste. De gameplay is niet alleen vlot en soepel, maar ook lekker gevarieerd. Zo worden verschillende missies op een leuke manier aan elkaar geregen: het ene moment speel je een missie waarin je vol op de aanval moet spelen, terwijl je het andere moment weer bezig bent met wat stealth-missies, waarbij je voorzichtig moet rondsluipen en het liefst zo sneaky mogelijk de rondlopende Helghast om het leven brengt. Dit betekent ook dat je de ene keer met een zware bazooka dood en verderf loopt te zaaien, terwijl je de andere keer met een sluipschuttersgeweer aan de slag gaat.

Tel daarbij ook nog het feit op dat je verschillende keren in een voertuig wordt geplaatst en het plaatje is compleet. Ook erg tof zijn de brute mêlee-kills, waarbij je door een druk op de R3-knop kelen doorsnijdt, nekken omdraait en ogen de kop indrukt. Zulke brute kills zag ik nooit eerder en waren (zeker in het begin van de game) erg tof om te doen. Leuke bijkomstigheid is dat dit ook in de multiplayer tot de mogelijkheden behoort en je begrijpt dat het de ultieme vernedering kan zijn om een tegenspeler van vlees en bloed op die manier om te brengen.

Tot slot moet er nog gewezen worden op de goede A.I. van de Helghast. Killzone 2 stond al bekend om het niveau van de computergestuurde tegenstanders en ook Killzone 3 weet op dit gebied te imponeren. Zeker op de moeilijkere niveaus zul je een zware dobber hebben aan de Helghast die stuk voor stuk dekking zoeken, wegduiken, je flanken en weet ik wat al niet meer. Het is dan ook zaak zelf constant dekking te doeken en op de juiste momenten in actie te komen. Doe je dit niet, zul je binnen de kortste keren het loodje leggen.

Het is lange tijd geleden dat ik me zo heb vermaakt met een game en dat heeft te maken met een verschillend aantal punten: de vloeiende en afwisselende gameplay, de mooiste graphics die ik ooit in een PS3-game zag en daarnaast de uitmuntende A.I. die het, zeker op de moeilijkere niveaus, tot een uitdaging maakt de game te voltooien.

Killzone 3 biedt een campaign die je, op het makkelijkste niveau, uitspeelt in een uurtje of zes. Daarna kun je aan de slag met het coöperatief spelen van diezelfde campagne. En als je dat gedaan hebt, wacht er natuurlijk nog de (toffe) multiplayer. En die ga je absoluut (veelvuldig) spelen, want Killzone 3 is fantastisch. Tel daarbij ook nog de mogelijkheden tot het spelen met de Move en in 3D op, en het plaatje is compleet. Waarom zitten jullie eigenlijk nog te lezen? Ren naar de winkel en koop dit spel!

• login of registreer om te reageren