De nieuwste titel uit de stal van Rockstar is er eentje die weleens de originaliteitsprijs van 2011 zou kunnen gaan scoren. Het is namelijk niet zomaar de zoveelste game met een open wereld. Nee, L.A. Noire is net even wat anders.

In L.A. Noire stap je in de schoenen van Cole Phelps, werkzaam bij de politie van Los Angeles. Beginnend als normale agent ga je aan de slag met enkele simpele moordzaken, om je vervolgens later in de game (na enkele promoties) bezig te houden met ingewikkelde, aan elkaar gekoppelde moordzaken. Het spel speelt zich af in het Los Angeles van 1947, vlak na de Tweede Wereldoorlog. Een groot deel van de bevolking probeert een graantje mee te pikken uit de opkomende filmindustrie, terwijl ook criminaliteit en corruptie enorm toenemen. Genoeg te doen voor onze hoofdpersoon dus, al heeft Cole ook al genoeg meegemaakt tijdens de oorlog. Via diverse flashbacks aan het einde van moordzaken krijgen we zijn verhaal te zien.

De game doet een beetje denken aan een vijfdelige serie. Aan het begin zul je bezig zijn met allerlei losstaande zaken. Iedere zaak is uniek en kost je even om op te lossen. Later in de game kom je echter bij moordzaken uit die wat met elkaar te maken hebben: de moorden zijn op dezelfde manier gepleegd en een gangster, die je eerder alleen in de krant zag staan, verschijnt steeds meer op de voorgrond. Het verleden van Phelps loopt als een rode draad door alle zaken heen en het geheel zou iedereen goed kunnen bevallen. Je hebt op deze manier namelijk allerlei korte, spannende verhalen, verpakt in een groter geheel.

Over series gesproken, er maken enorm veel bekende namen uit allerlei grote TV-series hun opwachting in deze game. Vooral uit Mad Men zijn er veel acteurs geplukt, inclusief Aaron Staton als Cole Phelps, maar misschien herken je hier en daar ook iemand uit bijvoorbeeld Alias, Heroes, Lost, 24 of Fringe. En dan heb ik het niet alleen over hun stemmen, maar ook daadwerkelijk hun gezichten: van iedere acteur is het gezicht extra gedetailleerd ingescand, zodat je stemmingen uit ogen en gezichtsbewegingen kunt zien. Op deze manier kun je door goed te kijken erachter komen of een verdachte wel eerlijk is of niet. Zoiets komt natuurlijk zeker in een detectivegame goed tot zijn recht, al moet ik wel eerlijk zeggen dat bepaalde weggevertjes – denk aan te grote, bewegende ogen en rondbewegende nekjes – vaak te makkelijk te zien zijn, waardoor het nogal voor de hand ligt. Maar begrijp me niet verkeerd, de game is desondanks echt enorm lastig.

We hebben namelijk wel even genoeg gepraat over de presentatie van de game. Het is tijd om uit te leggen hoe de game werkt. L.A. Noire speelt qua besturing ongeveer hetzelfde als de meeste Rockstar titels. Denk dus een beetje aan de besturing van Grand Theft Auto IV en je weet wat je kunt verwachten: een fijn werkend systeem dat snel onder de knie te krijgen is. Een moordzaak begint met het onderzoeken van de moordlocatie. Hier vind je uiteraard een dood lichaam en wat materialen die je tijdens je onderzoek kunnen helpen. De meeste locaties zijn voorzien van een duf muziekje, die verdwijnt zodra alle aanwijzingen en bewijsstukken gevonden zijn. In de binnenzak van het lijk vind je bijvoorbeeld een brief die geadresseerd is aan de moeder van de dode, waardoor je in ieder geval weet waar de kindloze ouders wonen. Die hebben vervolgens vast wel weer wat informatie over wie er allemaal met de gestorven persoon omgingen. Via via kom je dan wel een keertje bij de juiste persoon uit. Die moet je vervolgens ondervragen, en bij ieder antwoord moet je zeggen of je denkt dat de persoon de waarheid spreekt of niet. Zodra je iemand ervan beschuldigt dat hij of zij liegt dien je vervolgens met bewijs te komen, dus zorg ervoor dat je tijdens je speurtochten genoeg aanwijzingen verzamelt. Het ondervragen is in ieder geval het lastige aspect van de game, al is dit met wat goed denkwerk ook nog prima te doen.

Buiten de 21 cases kun je ook nog een stuk of veertig kleinere missies doen. Zodra je aan het rondrijden bent in je politiewagen, krijg je de mogelijkheid om in te gaan op een oproep. Dat is al een leuke extra, maar ook zijn er verschillende auto’s om te vinden en diverse, beroemde landmarks uit Los Angeles. Denk hierbij aan Chinatown, de Hall of Records, Park Plaza en meer. Geloof me in ieder geval als ik zeg dat er genoeg te doen is buiten de missies om, al moet je je vermaak niet zoeken in het rondscheuren en doodrijden van mensen: het is geen GTA, en je bent sowieso een detective, dus onschuldige mensen doden kan niet.

De graphics van L.A. Noire zijn prima. De gezichtsuitdrukkingen zijn echt een prestatie en de omgevingen kennen veel detail, al is het grafisch gezien verder niet revolutionair te noemen. De muziek in de game is aanwezig als het moet, maar scoort verder geen hoge ogen. De omgevingsgeluiden en vooral het stemwerk maken echter een hoop goed: vooral aan dat laatste is zoals gezegd duidelijk een hoop werk verricht, en de combinatie van gezichtsuitdrukkingen en stemwerk zorgt ervoor dat het lijkt alsof je naar een film zit te kijken. Let er trouwens op dat de 18-plus rating die de game heeft meegekregen wel meer dan terecht is: hoewel de game meer leunt op spanning dan sensatie, zien en horen we genoeg dingen die niet geschikt zijn voor iedereen. Bloed, schaamhaar, blote borsten en zinnen als “I was kissing her” terwijl het gaat om een dood lichaam: het komt allemaal aan bod.

Deze game is rauw, origineel, spannend en vooral enorm tof om te spelen. De game wordt gedragen door ijzersterke (voice-)acting en ademt een ongekende sfeer uit; menig boek en film kan nog wel een puntje zuigen aan L.A. Noire.

• login of registreer om te reageren