Vorig jaar gaf ik Metro 2033 een 78. Een punt dat misschien niet helemaal klopte met het spel door de vele bugs, maar wel een punt dat helemaal verdiend was. Metro 2033 was een project van een nieuwe ontwikkelaar die natuurlijk geen Call of Duty-achtige budgetten had voor haar game. Gelukkig keken vele gamers met mij voorbij die bugs en zagen de fantastische laag die er onder lag.

Ik zat in een warm hokje te kijken naar hoe een verveelde ontwikkelaar een demonstratie gaf van Metro: Last Light. De ontwikkelaar was moe, had last van het benauwde sfeertje in de ruimte en had de demo waarschijnlijk al veertien keer gegeven die dag. Metro: Last Light is de opvolger van Metro 2033. Anders dan de boeken waar de game op gebaseerd is, is dus niet gekozen om de officiële opvolger, Metro 2034. te kiezen als basis voor de game. De ontwikkelaar zegt me dat het boek niet geschikt was om een goede game van te maken. Daarom zijn ze aan de slag gegaan met de schrijver van het boek, Dmitry Glukhovsky, om een nieuw vervolg te schrijven: een game-vervolg.

Over Metro 2033 is de ontwikkelaar niet subtiel. "De game was een, zoals wij het noemen, flamed masterpiece. Een sterke, goede game waar helaas enkele foutjes inzaten die ervoor zorgden dat het net niet het meesterwerkje is geworden waar we op gehoopt hadden. Met Last Light gaan we die dingen in ieder geval allemaal verbeteren." Grote woorden die me bekend voorkomen. Zowat elke ontwikkelaar zegt dit tijdens de presentatie van een nieuwe game. Gelukkig stopt de ontwikkelaar snel met zijn praatje en start hij de game op. Een beeld zegt meer dan duizend woorden, nietwaar?

Meteen valt op dat Metro: Last Light grafisch een stuk indrukwekkender gaat worden dan voorganger 2033. Het is te zien dat de studio een groter budget heeft om in haar nieuwe game te pompen. De grimmige sfeer is natuurlijk nog steeds aanwezig. De wereld is kapot, atoombommen zijn gevallen en mensen leven onder de grond om zichzelf te beschermen tegen de nucleaire deeltjes die buiten rondvliegen. En natuurlijk de monsters die buiten hun territorium hebben. Het leven in de metrostations is zwaar. Voedsel is schaars en iedereen moet zichzelf in leven zien te houden. Ik denk terug aan Metro 2033 waar de kogels van je pistool meteen gebruikt konden worden als ruilmiddel. Een kogel in je pistool is beter dan een dollar in je zak. Die herinnering verdwijnt snel wanneer de demo doorraast.

Ik zie hoe het personage probeert te infiltreren in een klein stadje onder de grond. Zachtjes legt hij een patrouillerende groep om en schiet hij enkele lichtballen kapot. Het gaat fout. Binnen enkele seconden snellen vele vijanden op hem af en ruilt hij zijn pistool met demper in voor een machinegeweer. Als een heuse Rambo rent hij een trap op terwijl hij vier vijanden voorziet van een extra gaatje in het hoofd. Een grote explosie in de verte licht alles op. Nog meer vijanden, nog meer kogels. Ze vliegen om de oren tot het moment dat iedereen dood is.

Later zie ik een scene waarin het personage met een kameraad moet vluchten. Op een mijnkarretje terwijl een tunnel instort, vijanden hem van alle kanten bestoken met open vuur en explosies op het spoor voor je. Rennen voor je leven in een filmische omgeving. Een muur is opgeblazen en vanuit het mijnkarretje belanden ze bovenop een trein. Stoffen wapperen door de hoge snelheid en de actie is intens. Toch bekruipt mij een akelig gevoel. Is dit nog wel Metro? Het doet me behoorlijk aan een Call of Duty-achtige shooter denken.

Gelukkig stelt de ontwikkelaar me gerust en zegt hij dat niet heel de game zo is. Deze filmische momenten zijn aanwezig maar voeren niet de boventoon. Het vechten om te overleven, het horroraspect en de bezoekjes naar buiten zijn nog steeds aanwezig. Ook weet hij me te vertellen over de Frankensteinwapens. Een term die hij bedenkt om het uit te leggen. "Overal in de wereld vind je onderdelen die je misschien als wapen kunt gebruiken. Deze kun je allemaal samenbrengen op een wapen om zo je eigen wapens te bouwen. Een vergrootglas op een rifle zorgt ervoor dat je iets beter kunt raken in de verte. Bijeengesprokkelde wapens, net zoals Frankenstein een samenraapsel van verschillende lijken was."

Ik verlaat de muffe kamer met twee uit elkaar liggende gevoelens. Aan de ene kant was dat wat ik zag tof. De game oogde beter dan ik had verwacht (vooral de PC-versie knalt van je scherm) en de actie was behoorlijk intens. Aan de andere kant was dit niet de Metro die ik me herinnerde van vorig jaar. Maar goed, ik geloof de ontwikkelaar wanneer hij zegt dat die elementen ook aanwezig zullen zijn. We zullen het vanzelf zien wanneer de game op de markt komt.

Metro: Last Light introduceert een nieuw verhaal, filmische actie en prachtige visuals. Of de horrorsfeer nog net zo aantrekkelijk aanwezig is als in de voorganger is nog even afwachten, maar de ontwikkelaar weet goed waar ze mee bezig is. Misschien wordt dit dan wel dat meesterwerkje?

• login of registreer om te reageren