Er wordt regelmatig geklaagd over de moeilijkheidsgraad van games die tegenwoordig verschijnen. De afzetmarkt voor games wordt steeds breder met als gevolg dat ontwikkelaars de instapdrempel van games een stuk(je) lager maken. Tot verontwaardiging van veel hardcore gamers. De Engelse ontwikkelaar Rebellion maakt het in haar nieuwste actiegame NeverDead wel heel bont. Zoals de naam al zegt: je kunt niet dood.

NeverDead volgt het levensverhaal van Bryce Boltzmann, een demonenjager. Samen met zijn vrouw vormde hij een team, totdat koning van de demonen Astaroth zijn vrouw vermoordt en Bryce zelf vervloekt wordt tot een leven in ellende. Een eeuwig leven. Bryce kan niet meer sterven. Het enige wat er kan gebeuren is dat zijn ledematen en zijn hoofd van zijn romp geramd kunnen worden. Inmiddels is Bryce flink aan de zuip, heeft hij de Sinterklaasleeftijd bereikt (500+, wie zegt dat drank slecht voor je is?) en heeft hij een nieuwe partner om mee op demonen te jagen: de blonde en goed gevormde Arcadia. Zij heeft een hekel aan hem, hij maakt alleen maar seksgrappen tegen haar. Een geweldige basis om gezamenlijk demonen uit te roeien.

Ik zal jullie niet langer in spanning houden: het verhaal wordt niet boeiender dan hierboven beschreven. Er worden nog wel wat andere personages geïntroduceerd (een andere demonenjager en een of andere wazige zangeres met de lelijkste outfit die je ooit hebt gezien), maar die weten, net als Bryce en Arcadia, niet te boeien. Ze komen gewoon niet over, je raakt niet in ze geïnteresseerd. Naast het magere verhaal is dat ook te wijten aan de beroerde voice-acting. Het lijkt wel alsof de voice-actors hun tekst op hebben zitten lezen van een blaadje en expres de klemtonen verkeerd hebben gelegd, waardoor niks van wat ze zeggen bij je binnenkomt. Daar komt nog bij dat de lipsync voor geen meter klopt.

Als een game een slecht verhaal heeft dat door slechte voice-acting totaal niet bij je binnenkomt, is dat natuurlijk al een redelijke doodzonde. Maar, er is een mogelijkheid om de pijn wat te verzachten en te zorgen dat je de game tóch uit wilt spelen: solide en uitdagende gameplay. En ook daar slaagt NeverDead niet in. Te beginnen bij de AI van de demonen. Nu kan ik begrijpen dat demonen het hoog in hun bol hebben. Pure slechtheid, mensjes pesten, onschendbare status enzovoort. Maar als je ziet dat een personage als Bryce al je mede-demonen kapot maakt, zou je toch op z’n minst je best doen om aanvallen te ontwijken en dekking te zoeken. Niet dus. Ze lopen je kont achterna totdat je ze de nek omdraait. De bosses die je tegenkomt bieden iets meer weerstand, want die duiken tenminste nog weg. Al zijn ze alsnog makkelijk te verslaan. En zo gaat het de hele game door. Eentonigheid neemt al snel de overhand. Af en toe krijg je trouwens nog wel een simpele puzzel voor je kiezen. Hierbij moet je bijvoorbeeld jezelf elektrocuteren zodat je ledematen eraf vallen, waarna je met je hoofd door een smalle schacht kunt rollen om een gesloten deur van de andere kant te openen. Klinkt niet spectaculair. En dat is het ook niet.

Wat nog wel nog een beetje uitdaging brengt, zijn de beroerde controls. Hierdoor is het namelijk een stuk lastiger om je tegenstanders af te maken. Om te beginnen is de reactiesnelheid van de analoge sticks enorm traag. Vooral het draaien van de camera gebeurt met een flinke hoeveelheid vertraging, dusdanig dat het de gameplay beïnvloedt. Dit haalt enorm de vaart uit de game, want even snel een andere kant op draaien met de camera is er niet bij. Ook de controls om aan te vallen werken klunzig. Als je gebruik maakt van pistolen heb je last van de net genoemde vertraging, maar je kunt ook demonen slachten met een groot zwaard. Druk op de knop om van wapen te wisselen en daarna vrolijk met het zwaard om je heen zwaaien door een trigger of knop in te drukken. Zou je zeggen. In plaats daarvan moet je eerst driehoekje (ik speelde de PlayStation 3-versie) indrukken om het zwaard te selecteren. Vervolgens ‘activeer’ je je zwaard door L1 ingedrukt te houden (als je dat niet doet kun je je zwaard niet eens gebruiken) en dan kun je met de rechter analoge stick met het zwaard rondzwaaien. Ten eerste heb ik nog nooit zo’n nutteloze en omslachtige besturing van een wapen gezien en ten tweede ben je dan dus gelijk de controle over de camera kwijt en is het helemáál lastig om je door de omgeving te manoeuvreren.

Ook van de multiplayer valt geen chocola te maken. Behalve dat deze modi (alleen maar in co-op speelbaar) alleen maar standaard elemententen als het overleven van waves en het racen naar checkpoints hebben, is er ook nog eens amper iemand online te vinden om tegen te spelen. Ook de multiplayer kan dus op geen enkele manier iets toevoegen.

Het is lang geleden dat ik een game met zoveel tegenzin gespeeld heb als NeverDead. Op papier leek het een hele leuke game, maar de praktijk is helaas anders. Uit dit idee had veel meer gehaald kunnen worden. Het saaie verhaal, de belabberde besturing en de eentonige gameplay maken dit spel tot een schijfje dat je, als het even kan, uit je console moet weren.