De game industrie kent, net als de filmindustrie, namen die mensen meteen doen verlangen naar opkomende projecten van de persoon in kwestie. Zo zijn er in Japan de grootmeesters Suda51 (Killer7), Shinji Mikami (Resident Evil) en Akira Yamaoka (sounddesigner Silent Hill). Wanneer deze namen samen werken aan één game moet deze game ongeveer het beste zijn dat ooit uit Japan is gekomen. Toch?

Shadows of the Damned is een vreemde game. Dat komt niet zozeer door de bizarre visuele stijl of het verhaal dat eigenlijk helemaal nergens over lijkt te gaan. Het vreemde zit hem meer in hoe de game is samengesteld. Shadows of the Damned is een game geworden die je misschien met veel plezier zult spelen, maar niet omdat je het plezier uit het spelen van het spel haalt. De manier waarop de game op je scherm tot leven komt, de fantastische muziek en de vreemde humor zullen je meer bezig houden dan het spel zelf.

De opzet van het spel is wederom zeer simpel, maar daardoor vreemder dan je zou denken. Jij bent Garcia Hotspur, een demon hunter met een Mexicaans uiterlijk en harde humor. Wanneer je doorgedraaide vriendin Paula zichzelf van het leven berooft ontmoet je Flemming, de heer van de Hel. Jawel, de duivel heet dus gewoon Flemming. Hij claimt Paula als één van de zijne, iets waar Garcia het natuurlijk niet bij kan laten. Een woest avontuur begint wanneer jij je eerste stappen zet in The City of the Damned om Paula terug te halen. Gelukkig ben je niet alleen, je hebt altijd je Johnson bij de hand.

Jawel. Je neemt je Johnson in de hand. Een referentie naar je penis. Je harde moordstick. Shadows of the Damned zit vol met grappen gebaseerd rondom het mannelijke geslachtsdeel. Als de mogelijkheid zich voordoet om een pik-grapje te maken, zal de game dat ook echt doen, subtiel of onsubtiel. De helft van de tijd zijn deze grappen niet eens leuk, maar lach je doordat de game dat zelf ook weet. Het zet zichzelf een beetje, excuses voor het gebrek aan een beter woord, voor lul. Gelukkig is je Johnson geen lullig wapen. Johnson is namelijk Garcia's kompaan in de vorm van een duivel die geen zin meer had in de Hel. Door zijn Helse krachten kan hij veranderen in verschillende voorwerpen: denk aan allerhande schietijzers, motoren en een hele handige fakkel. De Hel is donker. Johnson is te vergelijken met Wheatley uit Portal 2. Steeds is hij bij je, en alles wat hij je zegt klinkt sarcastisch en grappig.

Natuurlijk ben jij er om licht te creëren waar duisternis valt. Anders kan The Damned natuurlijk ook geen Shadow krijgen. Door een "lightshot" te schieten richting het opgehangen hoofd van een nog levende geit, ontstaat er spontaan licht en drijft het de duisternis weg. Later schiet je op andere objecten om licht te maken. Zelfs op ballen die in een bepaald zakje hangen. Helaas wist het nooit echt mijn interesse te wekken. Eigenlijk wist heel de gameplay mijn interesse niet te wekken. Doordat de camera dicht op Garcia staat miste ik vaak een overzicht van de situatie. De manier waarop Garcia zich laat besturen is stroef (en erg Japans) waardoor de actie vaak trager op me overkwam dan ik had gehoopt. Aangezien je je vijanden negen van de tien keer alleen om het leven krijgt door een headshot, was een iets snellere controle misschien beter geweest. Gelukkig kun je wel vrijelijk bewegen terwijl je aan het schieten bent en sta je niet stil op je plek, zoals in Resident Evil nog wel eens het geval was.

Waar ik me ook aan stoorde tijdens het doorlopen van de game, is het feit dat alles zeer repetitief is. Natuurlijk kun je je wapens verbeteren en worden deze schietijzers steeds sterker. De omgeving om je heen is ook steeds anders. Loop je eerst nog in een hotelkamer, vijf minuten later ben je in een Helse achterwijk met babygezichten op de deuren. Maar toch, je doet steeds hetzelfde. Dit is in andere third person shooters natuurlijk ook het geval. In een Gears of War ren je ook van cover naar cover en schiet je ondertussen de Locust terug naar waar ze vandaan kwamen. In Shadows of the Damned voelt het erger aan. Je schiet golf na golf vijanden neer tot de game vind dat je er genoeg om hebt gebracht. Dan mag je doorgaan. Daarnaast lijken veel puzzels die je tijdens het avontuur tegenkomt veel te veel op elkaar. "Heb ik deze puzzel net ook al niet gedaan?"

Wat ik wel enorm kon waarderen is de stijl van de game. Het lijkt op een mix tussen de standaard Japanse game en de grindhouse films van mannen als Quentin Tarantino en Robert Rodriguez. Harde, vieze gitaarrifjes vliegen om je oren terwijl je op je motor door de Hel scheurt. Ranzige plaatjes en veel vrouwelijk naakt vullen de game. Niet een beetje naakt. Nee, hele bergen vol met naakte lichamen. Shadows of the Damned is de Machete onder de games. Daarnaast weet de game een grote hommage te zijn aan verschillende klassieke horrorfilms. Zo verscheen er een flinke glimlach op mijn gezicht toen ik een bepaald huisje vond. Een vies, oud huisje, lekker afgelegen. Ineens zag ik vanuit het oogpunt van een vijand hoe hij richting het huisje aan het rennen was. Wanneer ik de deur sluit zien we hoe het vijandje achteruit weg rent, eveneens uit zijn oogpunt. In het huisje vind ik een luik in de grond waaronder een demon zit die steeds met het luik op en neer aan het slaan is. Een duidelijke hommage aan Sam Raimi's Evil Dead, één van mijn favoriete films. Het geeft Shadows of the Damned naast zijn horrror insteek flink wat comedy mee.

Het is moeilijk om Shadows of the Damned te beoordelen. Dit is echt een game die je moet liggen. Je speelt het met plezier van voor tot einde uit, of je haat het voor wat het is. Als een actiegame moet ik de game misschien een kleine voldoende geven aangezien de actie en de controle die je over Garcia hebt niet altijd lekker aanvoelen. Als mindfuck scoort de game behoorlijk. We zien een Hel zoals we hem niet kennen en vullen deze met grappen, licht en hommages op een grindhouse manier. Dat kan ik enorm waarderen.

• login of registreer om te reageren