Socom is voor veel gamers een spel met historie. Dagen, weken, zelfs maanden gingen verloren aan avonden lang knallen met eerdere delen uit de serie, en het wachten op dit nieuwe deel, dat overigens lang op zich lieten wachten, was soms moeilijk. De verwachtingen van Socom: Special Forces waren vooraf hooggespannen, maar of deze ook waar worden gemaakt?

Een leuke shooter weet ik altijd wel te waarderen, en dus was ik één van de vele gamers die reikhalzend uitkeek naar Socom 4: Special Forces: het schietspel van Sony dat onder andere de concurrentie moet aangaan met Call of Duty en Battlefield. Dat betekent uiteraard niet dat de games met elkaar te vergelijken zijn, want ondanks dat het allemaal schietspellen zijn, verschilt Socom heel erg van haar concurrenten.

Zoals bekend is Socom natuurlijk niet in First-person te spelen, maar in Third-person. Je bekijkt je personage dus schuin van boven en van achter de rug. Dit aspect kenmerkt de Socom-serie en geeft de game gelijk een hele eigen feeling. Dat is wel nodig ook, want voor de rest blijft er helaas weinig spectaculairs over.

Laat ik beginnen met een minpunt dat me gelijk opviel, en dat ook constant bleef opvallen: deze Socom is vrij sfeerloos. Dat komt onder andere tot uitdrukking in de tussenfilmpjes en mapdesigns. Het verhaal dat in de campaign wordt verteld is niet erg boeiend en wordt daarnaast op zeer eenvoudige/saaie manier gepresenteerd. Ook zijn de maps te eenvoudig van opzet en lijken ze eigenlijk allemaal op elkaar. Na het spelen van een handjevol levels had ik het idee steeds in dezelfde omgevingen te belanden, en dat kan absoluut niet de bedoeling zijn.

Daarnaast vind ik Socom op sommige momenten vrij onoverzichtelijk. Tijdens verschillende vuurgevechten had ik moeite om mijn vijanden te onderscheiden van de omgeving. Natuurlijk kan dat op sommige momenten goed werken, doordat enemies bijvoorbeeld goed gebruik maken van cover, maar bij Socom ligt het aan iets anders. Het heeft niks leuks, maar het is af en toe gewoon te moeilijk om je vijanden te zien. En zij zien jou helaas wel altijd, en dus wordt jij vaak sneller gespot dan dat jij je tegenstanders in het vizier hebt. Dit zorgt er voor dat, zeker op de moeilijkere niveaus, je wel eens gekilled kunt worden voor je er eigenlijk erg in had dat je je in gevaarlijk gebied aan het begeven was.

Verschillende missies wisselen elkaar af, en daarbij maak je gebruik van twee personages. De mannelijke hoofdpersoon verzorgt de missies vol harde actie, brute geweren en spectaculaire kills, terwijl de vrouwelijke hoofdpersoon de stealth-missies voor haar rekening neemt. Jazeker, er zitten stealth-missies in Socom: Special Forces, en in het begin is dat hartstikke tof. Maar alleen in het begin ja, want de latere stealth-missies begonnen me flink te irriteren. Ze zijn, eerlijk is eerlijk, gewoon te lastig. In ieder geval als je ze vergelijkt met de ‘normale’ missies, waar je beduidend minder moeite mee zult hebben om ze uit te spelen. Zoals je gewend bent is het weer zaak om rond te sluipen, veel in de schaduw te blijven om guards te omzeilen en als het echt nodig is wat melee-kills te maken. Dit uiteraard helemaal in je eentje, zonder steun van een compagnon.

De normale missies speel je, zoals altijd in de Socom-serie, wel weer met een team. Dat team luistert naar jou zodat jij kunt bepalen waar ze gaan en staan, hoe ze aanvallen en wanneer ze dat doen. De A.I. van je teamgenoten is goed, eigenlijk een beetje té goed. De A.I. van je tegenstanders ligt namelijk beduidend lager dan die van je teamgenoten, waardoor jouw team veel vuile klusjes voor je kan opknappen. In de praktijk zorgde dit er voor dat, als ik even rustig aan wilde doen, ik gewoon achter een muurtje kon schuilen terwijl mijn teamgenoten hele omgevingen met enemies opruimden. Conclusie: ik was soms helemaal niet nodig.

Al met al lijk ik erg negatief, maar toch ben ik dat niet. Het is alleen dat Socom: Special Forces niet helemaal aan mijn, en misschien wel dé, hooggespannen verwachtingen voldoet. Dat neemt niet weg dat ik me enorm weet te vermaken met het spel en het voor mij een welkom tussendoortje is in al het shootergeweld dat ik thuis heb liggen. Socom doet weer lekker zijn eigen ding en weet spelers op die manier nog steeds te pakken. Ondanks dat ik bovenstaande kritiekpunten móet vermelden, speelt de game lekker vlot weg, oogt het allemaal voldoende en vooral het geluid, dat echt iets toevoegt aan de game, verdient een dikke pluim.

Socom: Special Forces is niet de game geworden waar veel gamers op hadden gehoopt. Toch kun je je absoluut prima vermaken met deze shooter, en zeker voor spelers die wel even iets anders willen dan de huidige generatie shooters is Socom het ideale tussendoortje. Ondanks de minpunten speelt Socom nog steeds prima weg, blijft het, mede door een toffe multiplayer, lekker verslavend en dus kun je hem als shooterfan gerust aanschaffen. Met de kanttekening dat Socom niet de regelrechte topper is geworden die het eigenlijk had moeten zijn.

• login of registreer om te reageren