Spectaculaire gevechten, een grote diversiteit aan wapens en dikke tieten. De combinatie van bovenstaande facetten is wellicht een beetje grof, maar het zijn wel de drie belangrijkste punten uit SoulCalibur V. Ik zeg jullie nu alvast: de serie is keihard terug!

Het is natuurlijk een beetje flauw om het direct te gaan hebben over dikke tieten. In ieder geval in deze context, want wanneer je een game aan het reviewen bent, verwacht je waarschijnlijk toch wel ietwat meer diepgang. Qua diepgang zit het heus wel goed in SoulCalibur V, maar toch is de game ook heerlijk plat. Dat betekent dus, precies zoals je dat gewend bent van de serie, bikkelharde actie en een aantal vrouwelijke personages met toch wel iets groter dan gemiddelde borsten. Ach ja, ik hou wel van een beetje ‘plat’.

Maar om mezelf nou niet helemaal te verliezen in een tekst die oppervlakkiger is dan een gemiddeld gesprek met een paar vrienden, zal ik maar met de deur in huis vallen: SoulCalibur is terug en voelt weer heerlijk aan. De gevechten zijn snel, soepel en de game oogt heerlijk. Het is alleen wel zonde dat niet alleen de gevechten snel zijn, want ook de game zelf is erg snel. Snel uitgespeeld, welteverstaan.

Het verhaal, dat overigens ook niet erg spectaculair is en op een vrij saaie manier verteld wordt, neemt namelijk niet al te veel tijd in beslag. Een kleine drie uur nadat ik was begonnen aan de career, zag ik de credits alweer over mijn scherm rollen en dus was ik toen al klaar met de singleplayer. Het is natuurlijk waar dat je een vechtgame niet koopt om jezelf avondenlang te verliezen in een verhaalgedreven stand, maar drie uur is, zelfs als je kijkt naar de huidige maatstaven, wel erg kort. Maar fuck it, want wanneer je je bezig gaat houden met de multiplayer, ben je die singleplayer allang weer vergeten.

Die multiplayer is om meerdere redenen interessant. Allereerst heb je de keuze uit een shitload aan nieuwe personages. De een toffer dan de ander, dat is absoluut waar, maar over het algemeen hebben alle characters een vette stijl, toffe wapens en interessante moves. Het leuke aan de SoulCalibur-serie is dat je ook vrij makkelijk met alle personages kunt spelen, zonder dat je daarbij een kleine vijf miljoen knoppencombinaties moet onthouden. In tegenstelling tot andere vechtgames, ik noem bijvoorbeeld een Street Fighter, voelen alle personages allemaal redelijk hetzelfde en kun je dus, als je veel geoefend hebt met een bepaald character, makkelijk de switch maken naar een ander figuur.

Nu klinkt het alsof de personages dus allemaal eentonig aanvoelen, maar dat is absoluut niet waar. Wel toegankelijker. Waar het fight-genre over het algemeen voornamelijk door diehard fans wordt gespeeld, is dat met SoulCalibur anders. De personages zijn minder diepgaand, maar tegelijkertijd tof. Daarnaast maakt de game veel minder gebruik van allerlei ingewikkelde combo’s. En om nog even terug te komen op die characters: in SoulCalibur zit altijd een extra, speciaal personage. In deeltje vijf is dat niemand minder dan Ezio, je weet wel, die rakker uit de Assassin’s Creed-serie. Zeker voor de fans van beide series een erg toffe toevoeging!

Van cruciaal belang is natuurlijk de balans in een vechtgame. En die balans is prima in orde. Personages hebben allemaal hun eigen wapens en speciale moves, die je overigens met slechts één knop kunt activeren, en de een doet echt niet onder voor de ander. Dat maakt de multiplayer ook zo interessant, want doordat alle personages goed gebalanceerd zijn, blijft ieder gevecht weer fris en vooral ook spannend aanvoelen. In een game als FIFA zie je al snel dat bijna iedereen met een topclub als Real Madrid, Barcelona of Manchester City speelt en daardoor speel je vaak min of meer dezelfde wedstrijd. In SoulCalibur is dat niet zo en kom je constant andere personages tegen.

Wat ook opvalt is dat de online verbinding prima werkt. Tijdens het spelen van de multiplayer ben ik nog geen enkele lag tegengekomen en dus is niet alleen de singleplayer, maar ook de multiplayer een ‘vlot pleziertje’. Ik ga in ieder geval een vrouwelijk personage kiezen, dus als jullie dat nou ook doen, kunnen we in ieder geval allemaal genieten van een stel prachtige, grote tie…ach, laat ook maar.

SoulCalibur is terug en hoe! De gevechten zijn snel, spectaculair en altijd spannend. De actie spat van het scherm, de balans is goed en de multiplayer oneindig interessant. Jammer van de korte singleplayer, maar zie dat als een klein smetje. Per slot van rekening speel je een vechtgame toch niet voor de eenspelerstand, maar zoek je al snel de concurrentie van vrienden of van een aantal online spelers. En wat dat betreft biedt SoulCalibur V je precies wat je verwacht: avondenlang vechtspektakel!

• login of registreer om te reageren