Als er een franchise is die je aan je haren mee het verhaal van de game in kan sleuren, is het wel Uncharted. Het eerste deel zette een nieuwe standaard voor zowel consolegraphics als de manier van verhaalvertelling. Het tweede deel was nóg beter en inmiddels ligt het derde deel in de winkels. Een sterke voortzetting van de franchise of, waar meerdere series last van hebben, een stapje terug?

Kan je het je nog herinneren? Het begin van Uncharted 2: Among Thieves? Niks rustige inleiding en langzame opbouw, je begon de game bungelend in een treinwagon boven een ravijn. Dat is nog eens een opening! Moeilijk te overtreffen. Dat lukt de openingsscene van Uncharted 3: Drake’s Deception dan ook niet. Deze keer heeft Naughty Dog ervoor gekozen om de game een stuk langzamer op gang te laten komen. Er wordt bijvoorbeeld begonnen met een simpel gevecht in een bar – niks geen Hollywood-taferelen. En deze trend wordt voortgezet, want het is eigenlijk pas net over de helft van de 22 chapters die de singleplayer rijk is dat je in die achtbaan terechtkomt die je vooral uit Uncharted 2 gewend bent. Ondanks dat weet een van de beginchapters juist grote indruk te maken. Je komt spelenderwijs eindelijk te weten hoe Nathan Drake en Sully elkaar ontmoeten. Zoals gezegd hier dus geen Hollywood-achtige actie, maar dat wordt goedgemaakt door het spelen met een vijftienjarige Nathan en erachter te komen hoe hij destijds al geobsedeerd was door de geschiedenis van zijn familie.

Een paar chapters verder komt het eerste echte Hollywood-moment voorbij: shootouts tegen vele vijanden terwijl je ondertussen moet ontsnappen uit een brandend en instortend gebouw. Door de cinematische manier waarop alles in beeld wordt gebracht krijg je daadwerkelijk het gevoel dat je in de val zit en zo snel mogelijk de brandende ruïne moet verlaten. Hoewel ik absoluut geen claustrofobische neigingen heb, kreeg ik daadwerkelijk een beklemmend gevoel toen ik overal om me heen vuur zag. Toen ik eindelijk ontsnapt was uit de vuurzee, voelde ik me ook daadwerkelijk opgelucht. Een ervaring die ik nog niet vaak tegengekomen ben in een game.

Qua actie was bovengenoemd moment eigenlijk de enige écht grote gebeurtenis in de eerste helft van de game. Zoals eerder genoemd wordt verder redelijk rustig aan gedaan. Shootouts, (niet al te moeilijke) puzzels en platformelementen wisselen elkaar af, waarbij de twee laatstgenoemde de overhand hebben. Vanaf de tweede helft van de game treedt de actie een stuk meer op de voorgrond. Eigenlijk iets té veel. Wel komt hier de grootse Hollywood-opzet waar we de Uncharted franchise zo goed van kennen eindelijk op stoom, met locaties als een gekapseisd cruiseschip, een legervliegtuig waarbij je het gevecht hoog boven de grond en met geopend vrachtruim aangaat én natuurlijk de woestijn. Die laatste is in dit deel de troef van de makers, zoals water en sneeuw dat respectievelijk in deel 1 en 2 waren. En toegegeven: de woestijn ziet er prachtig uit. De manier waarop het zand reageert als Nathan erop gaat staan, de verblindende zandstormen, het zand dat in het haar van Nathan blijft hangen. Een echt technisch powerhouse. Wat ik me wel afvraag, is waarom er relatief weinig met die nieuwe techniek gedaan wordt. De woestijn is pas in de laatste twee uur van de in totaal acht uur durende campaign de locatie waar de game zich afspeelt. En dan vooral in ruïne-achtige dorpjes, er is maar een krap kwartiertje gameplay in de écht open woestijn. Ik had graag nog een level gezien in bijvoorbeeld een tentenkamp van nomaden, zodat je nog wat meer gelegenheid kreeg om te zien hoe mooi en realistisch het zand gedigitaliseerd is.

Om de game wat verfrissender aan te laten voelen, zijn in dit derde deel het schietsysteem en het meleesysteem onder handen genomen. In het eerste geval een negatieve verandering, in het tweede geval een positieve. Naar eigen zeggen is het schietsysteem zo aangepast, dat kogels nu altijd in een rechte lijn afgevuurd worden. Dat zou dus betekenen dat het makkelijker is om vijanden te raken, maar het tegendeel is waar. Je moet flink pielen met de besturing voordat je een clean headshot kunt maken, de crosshair komt steeds nét niet uit waar je hem wilt hebben. Of hij gaat niet ver genoeg in de richting waarin je hem stuurt, of hij schiet juist te ver door. Natuurlijk gaat dit naarmate je langer speelt wel beter, maar de controls hadden beter getweakt mogen worden. Wel een verademing is het meleesysteem, dat nu lijkt op het systeem dat we kennen uit Batman Arkham Asylum en Arkham City. Het vechten gaat niet zo vlot als in die twee games, maar je kunt de vijand nu met een stuk meer vertrouwen met je blote knuisten aanvallen dan je gewend bent uit de vorige twee games in de franchise.

Hoewel de eerste Uncharted een rasechte singleplayergame was, is het Naughty Dog toch gelukt om in Uncharted 2 een goede multiplayermode te integreren. Waar de ontwikkelaar zelf echter nog een beetje mee zat, was het ontbreken van het cinematische gevoel uit de singleplayer. Dat was dus ook een van de doelstellingen om in dit derde deel meer terug te laten komen. Door een sterk staaltje mapdesign is dat deels gelukt, al wordt het gevoel dat ik kreeg bij het spelen van de singleplayer toch niet gehaald. Naast de inmiddels bekende multiplayermodi als deathmatch en free for all heb je de mogelijkheid om vijf aparte missies in co-op te spelen. Deze levels zijn erg goed uitgewerkt, je hebt je partner écht nodig om te eindstreep te halen door de sterke tegenstanders die je tegenkomt. Tactiek is van levensbelang.

Naughty Dog bewijst opnieuw dat ook in games dat meeslepende Hollywood gevoel verwerkt kan worden. Hoewel de balans in de eerste helft van de game wankelt door te weinig actie en in de tweede helft juist door te veel, blijft het totaalplaatje van schieten, platformen en puzzelen heerlijk. Uncharted 3: Drake’s Deception is opnieuw een heerlijke game en een musthave voor iedere PlayStation 3 bezitter.

• login of registreer om te reageren