Het succes van Mario & Sonic op de Olympische Spelen lijkt niet te stuiten. Vooral in Nederland vloog de game als warme broodjes over de toonbank. De officiële game van de Olympische Spelen, Beijing 2008, bleef ver achter. 'Daar moet iets aan gedaan worden', dacht SEGA. De ontwikkelaar ging rond de tekentafel zitten en bouwde de officiële game voor de Winterspelen van de grond af opnieuw op.

Games gebaseerd op Olympische (Winter)Spelen staan bekend als saai. Het gaat in dit soort games over het algemeen niet over hoe goed je bent, maar over hoe snel je op de knoppen van je controller kunt rammen. Voor ons gamers niks interessants aan dus. Maar, SEGA komt ons tegemoet met Vancouver 2010. Voor het eerst wordt er een game gemaakt die écht gericht is op het zo goed mogelijk simuleren van de sporten die beoefend worden. Nu zul je denken: gericht op simuleren, maar lukt het dan ook om zo'n ervaring naar een beeldscherm te brengen? Ja, dat lukt.

Het briljante, maar eigenlijk best simpele antwoord hierop is first person view. Jep, het is mogelijk om alle sporten die je in Vancouver 2010 kunt beoefenen te spelen vanuit first person view. Hierdoor beleef je de game veel intenser dan wanneer je over de schouder van je character mee kijkt. De wereld om je heen vervaagt als je met hoge snelheid van een berg af raast of keihard over de bobsleebaan glijdt. Wat alles nog realistischer maakt, zijn de omgevingsgeluiden. Je hoort voordat je run begint dat je hart steeds sneller gaat kloppen, en als je eenmaal onderweg bent suist de ijskoude wind in je oren. Overigens is het voor diegenen die dit niet diggen nog wel mogelijk om de game vanuit third person perspectief te spelen.

Ook de grootsheid van de omgevingen is indrukwekkend. Als je kiest voor een ski event, kun je een wijde omtrek om jezelf heen bewonderen. Wanneer het event plaatsvindt op een beetje een redelijke hoogte kan het zelfs voorkomen dat je door de wolken heen gaat! De ontwikkelaar gaf dan ook aan dat de sfeer in de game erg belangrijk is, op die manier moet de gamer een groter gevoel van spektakel krijgen.

Vancouver 2010 is opgedeeld in twee gedeeltes: Olympic Games en Challenges, waarbij die eerste focust op simulatie en de tweede meer op arcade gameplay die wat meer casual aanvoelt. Zoals je waarschijnlijk wel snapt, heb ik het in bovenstaand stukje over het simulatie gedeelte. In totaal kan je hier veertien verschillende sporten beoefenen. Deze zijn door de ontwikkelaars uitgekozen op hun 'adrenaline-gehalte'. Met andere woorden: de hoeheelheid spanning die de sporten met zich meebrengen. Ook bij de besturing is rekening gehouden met de realiteit. Bij bobsleeën bijvoorbeeld leun je met de linker en rechter triggers relatief naar links en naar rechts om je gewicht te verdelen. Pas hiermee wel goed op, want een moment van onoplettendheid kost je tijd.

Dan de Challenges. Dit is de mode die door SEGA bedoeld is voor pure fun. De simulatie is even in de ijskast (haha) gestopt, en heeft plaats gemaakt voor een wat luchtigere insteek. Zo kan het bijvoorbeeld bij skiën de bedoeling zijn dat je een computerbestuurde speler met een aantal seconden voorsprong in moet gaan halen. Bij bobsleeën heb je een level waarbij je gedurende de run de kanten niet aan mag raken. Dit soort uitdagingen lenen zich natuurlijk perfect voor een online multiplayer, die dan ook in de game geïntegreerd zal worden. Overigens is het niet zo dat door deze arcade aanpak de realistische besturing helemaal in het water valt, ook in de Challenge mode wil SEGA de echte ervaring zo realistisch mogelijk naar de controller vertalen.

Vancouver 2010 wordt vet. Nooit gedacht dat ik dat nog eens zou zeggen over een game die gebaseerd is op Olympische Spelen, maar ik ben erg positief verrast. De first person view werkt écht, en ik denk dat het heel goed is van SEGA dat ze de game hebben opgedeeld in een simulatie- en een casualgedeelte. Wat mij betreft mag de winter snel komen!

• login of registreer om te reageren