Gears of War is hip. Het eerste deel werd in 2006 met open armen ontvangen. De hype voor het tweede deel, dat in 2008 verscheen, was dan ook enorm. En terecht blijkt achteraf, want Eefje beoordeelde de game met een welverdiende 96. Ook van het derde, dat eind volgend jaar verschijnt, wordt veel verwacht. Een successerie dus. Inmiddels hebben ook Japanse developers dit door. Team Tachyon liet onlangs al de typisch Japanse gamestijl los en probeerde met Quantum Theory een Gears-achtige game met Japanse invloeden neer te zetten. Stephan toonde met een beoordeling van 48 aan dat dat niet echt goed uitpakte. Kan Platinum Games met Vanquish wel een geslaagde Japanse versie van Gears of War neerzetten?

We leven in de nabije toekomst. De fossiele energiebronnen raken steeds verder op. Gelukkig hebben de USA een oplossing: een grote energiecentrale in een baan om de aarde die zonne-energie verzamelt en doorstraalt naar de aarde. Prima oplossing zou je zeggen, totdat het ruimtestation gekaapt wordt door de Russen. In plaats van de energie door te stralen naar een ontvangststation, richten zij een geconcentreerde laserstraal op San Fransisco. De stad is compleet verwoest, en als de USA zich niet overgeven, wordt de straal gericht op New York. Maar we kennen de Verenigde Staten al langer dan vandaag: die geven zich natuurlijk nooit over. Er wordt een compleet leger de ruimte ingestuurd, dat de Russen maar eens even moet laten zien dat er niet met Amerika te sollen valt. Uitblinker van dit leger is Sam Gideon. En dat is natuurlijk het personage dat jij gaat leiden.

Zoals ik in de eerste alinea al liet doorschemeren, heeft Vanquish wel wat weg van Gears of War. Het zijn allebei third person shooters en allebei de games hanteren een spelsysteem waarbij je van cover naar cover racet om vervolgens de vijand te voorzien van een kogelregen. Maar Platinum Games is geen ontwikkelaar die spelelementen klakkeloos kopieert van de concurrentie. Want ondanks dat Vanquish op Gears lijkt, zijn het toch twee compleet verschillende games. Gears is overduidelijk Amerikaans. Grote beren van kerels en moddervette en lompe actie met veel explosies en een lekkere dosis gore. Wat dat betreft merk je dat Vanquish gemaakt is met Japanse handen. De actie in de game is retesnel, en dat werkt heerlijk! De controls reageren enorm snel op jouw handelingen, en zodoende heb je voor je het in de gaten hebt een aantal Russische robots (jawel, je vecht tegen robotsoldaten) rijp gemaakt voor de schroothoop. Vooral door die snelheid krijg je echt het gevoel dat je in een pittige strijd beland bent.

Voor de mensen die niet zo van die snelheid houden, is er een handig truckje. Sam is namelijk niet zomaar een soldaat. Hij heeft een speciaal pak aan, het Augmented Reaction Suit. Dit pak brengt verschillende handige foefjes met zich mee, waaronder de mogelijkheid om een soort bullettime te activeren. Dit kan gelukkig niet ongelimiteerd, dat zou de game natuurlijk wel erg makkelijk maken. Na een aantal seconden gebruik raakt het pak oververhit, en moet het eerst weer even afkoelen voor je het weer opnieuw kunt gebruiken. Met het pak kun je overigens ook een soort boostmode activeren, waarmee je snel van de ene coverplek naar de andere coverplek kunt boosten. De boost maakt overigens gebruik van dezelfde meter als de bullettime, en heeft dus ook dezelfde limieten. De kunst is om het gebruik van bullettime en de boostfunctie met elkaar te combineren, zodat je snel van de ene cover naar de andere gaat en tegelijkertijd je vijanden uitschakelt.

Maar met het uitschakelen van hordes Russische robots ben je er niet. Naast de snelle gameplay heeft Vanquish namelijk nog een typisch Japans game-element. Bossfights. En ze zijn episch. Het gebeurt bijvoorbeeld dat je na veel pijn en moeite (de bossfights zijn vrij pittig) denkt een eindbaas verslagen te hebben. Tranen van vreugde, zakje chips erbij, biertje open. Lekker lekker. MAAR. Dan gebeurt er ineens iets onverwachts. De doodgewaande eindbaas transformeert en is ineens weer springlevend. En nog krachtiger dan eerst. Weg dus met die chips en dat bier, weer volle bak aan de gang. Vanquish is één grote achtbaanrit, je bent van begin tot eind aan het vechten. Geen momentje rust.

Maar aan die actie komt toch ooit een eind. Na een uurtje of zes a zeven ongeveer. Nog best snel dus, en dat viel me tegen. Vanquish heeft namelijk geen multiplayer. En dat vind ik jammer, want juist met dit soort snelle actie is het vet om tegenstanders van vlees en bloed te hebben. Het enige wat je nog kunt doen is de Challenge Mode, waarbij je in een afgesloten ruimte zit en het op moet nemen tegen hordes vijanden. Wel leuk om een half uurtje te spelen, maar daarna heb je er ook wel genoeg van. Wat je ook nog kunt doen is de singleplayer op een hogere moeilijkheidsgraad spelen, maar door de weinige upgrades (alleen wapens zijn upgradable, je pak dus niet) biedt dit ook niet de uitdaging die je zou willen.

Het doet me pijn dat ik een recensie van zo'n vette game toch negatief moet beëindigen. Begrijp me niet verkeerd, Vanquish is echt een gave game, maar ik mis gewoon een multiplayer. De snelle en actievolle gameplay compenseert dat wel redelijk, maar niet genoeg om Vanquish tot een echte blockbuster te maken.

• login of registreer om te reageren