Voor de shooter fanaten onder ons zal het geen onbekende naam zijn: B.J. Blazkowicz. Inderdaad, het hoofdpersonage uit de razend populaire Wolfenstein reeks. Deze Nazi-killer heeft zich na Return to Castle Wolfenstein ongeveer acht jaar stil gehouden en is nu weer helemaal klaar om ongegeneerd Duitsers overhoop te knallen in Wolfenstein voor de Xbox 360, PlayStation 3 en PC.

Blazkowicz gaat voor dit nieuwste deel binnen de Wolfenstein franchise niet terug naar een kasteel, maar start zijn gewelddadige avontuur op een Duits oorlogsschip, Tripitz, dat heel vakkundig door onze Amerikaanse spion opgeblazen wordt. Vervolgens krijg jij de controle over Blazkowicz en is het tijd om de meedogenloze strijd tegen de Duitsers aan te gaan. Echt veel meer kan ik verder niet vertellen over de verhaallijn, behalve dat hij flinterdun en niet heel goed te volgen is. Gelukkig is het succes van een game niet alleen afhankelijk van het verhaal en weet Wolfenstein op andere punten een stuk hoger te scoren.

Wat Wolfenstein bijvoorbeeld onderscheidt van veel andere shooters die zich in de Tweede Wereldoorlog afspelen, is het science fiction sausje waarin deze first person shooter ondergedompeld is. De Duitsers zijn namelijk druk bezig geweest met het opsporen van geheime onderzoeken naar bovennatuurlijke krachten. Hierdoor hebben ze de Power of the Veil ontdekt, één of andere occulte energie die het mogelijk maakt om tussen de normale wereld en een parallelle wereld in een andere dimensie te switchen. In de handen van de verkeerde personen kan dit natuurlijk een bijzonder gevaarlijk wapen zijn. Nadat Blazkowicz een spannende sabotagemissie tot een goed einde heeft gebracht, komt hij bij toeval in het bezit van een speciaal amulet waarmee hij deze Veil Powers kan gebruiken om tussen de twee werelden op en neer te 'reizen'.

Met het amulet kun je vier verschillende Veil Powers gebruiken. Eentje daarvan is Veil Sight, die je de hele wereld in een soort blauwig röntgenbeeld laat zien, waardoor geheime doorgangen zichtbaar worden en je deze kunt betreden. Ook laat Veil Sight je de zwakke plekken van bepaalde vijanden zien, zodat je de badguys snel en effectief uit kunt schakelen. Een andere Veil Power is Mire, een kracht die je de mogelijkheid geeft de tijd te vertragen, waardoor je nog net op tijd onder dat dichtslaande luik door kunt of gemakkelijk kogels kunt ontwijken. Deze Veil Powers zijn echter niet vanaf het begin allemaal al beschikbaar, maar speel je gaandeweg de game vrij. Ook zijn deze krachten niet oneindig, maar loopt er tijdens het gebruik ervan een balkje langzaam leeg. Deze kun je op verschillende Veil punten opnieuw opladen.

Natuurlijk draait Wolfenstein niet alleen om deze Veil krachten, maar komt er ook het nodige geknal en geschiet bij kijken. Je hebt hiervoor de beschikking over flink wat grof geschut, waarvan overigens ook een groot deel nog vrijgespeeld moet worden. Een groot voordeel hierbij is dat Blazkowicz zoveel wapens bij zich kan dragen als hij nodig denkt te hebben. In plaats van één of twee wapens heb je dus gewoon onbeperkt de keus uit alle wapens die je door de game heen verzameld hebt. Het wisselen van wapen gaat ook snel en probleemloos, met een druk op de rechter trigger switch je steeds van wapen. Verder heeft elk wapen uitgebreide upgrade mogelijkheden, die je ook wel weer eerst moet unlocken voordat je ze kunt kopen. Iets wat wel de moeite waard is, omdat geüpgrade wapens natuurlijk beter en vooral krachtiger worden.

Het neerknallen van vijanden ziet er bruut uit en voelt daardoor ook erg bevredigend. Afgeknalde armen of andere ledematen, uit elkaar spattende koppen, vijanden die langzaam op hun knieën zakken en doodbloedend voorover vallen, het is eerder regel dan uitzondering in Wolfenstein. Ook het bloed dat tijdens melee attacks rijkelijk uit de badguys vloeit, is een genot om naar te kijken. Het neerhalen van de normale Nazi soldaten is over het algemeen niet al te moeilijk, maar regelmatig zul je soldaten tegen het lijf lopen die net als jij gebruik maken van de Veil Powers, welke een stuk lastiger zijn om af te maken. Bij deze bastards komt de Veil Sight goed van pas. Wanneer je die activeert, kleuren de zwakke plekken van de vijand rood, wat goed afsteekt tegen de blauwe kleur waarin de wereld dan wordt weergegeven. Zo heeft één van deze vijanden bijvoorbeeld een drietal canisters op zijn schouders die er in de Veil Sight mode afgeschoten moeten worden, terwijl je zelf flink onder schot staat door het Particle Cannon van de desbetreffende slechterik.

Verder speel je Wolfenstein missie gewijs. Je krijgt steeds een bepaalde missie die je tot een goed einde moet zien te brengen. Soms heb je zelf de keus welke missie je eerst wil doen. De verschillende missies zijn niet echt duidelijk met elkaar verbonden door een verhaal, behalve dan dat ze als gezamenlijk doel het tegenhouden van de Duitsers en hun snode plannen hebben. Maar goed, zoals ik al eerder zei moet Wolfenstein het niet echt van zijn verhaal hebben, want ondanks het gebrek hieraan zijn de missies wel erg tof om te doen!

Wolfenstein is een erg toffe first person shooter. Het switchen tussen de Veil wereld en de normale wereld geeft de game een leuk science fiction tintje en het neerschieten van Duitsers is lekker gewelddadig en grafisch ziet het er ook allemaal goed uit. Het enige duidelijke minpuntje is het gebrek aan een sterke verhaallijn, maar dat wordt door de pluspunten ruimschoots rechtgetrokken. Ben je fan van de serie of ben je op zoek naar een first person shooter met een origineel randje? Dan is dit zeker weten de game voor jou!