Ken je dat gevoel? Dat je heel erg nodig naar de wc moet om een plasje te plegen? Dat elke beweging je te veel is en het geluid van druppelend water een heuse hel kan zijn? Dat is exact het gevoel dat je niet moet hebben wanneer je met Puddle aan de slag gaat.

Het landschap der videogames is de laatste jaren flink veranderd. Niet alleen zijn games steeds mooier geworden, er komen ook steeds meer ingewikkelde manieren van gameplay bij kijken. Naast deze games is er een compleet nieuwe markt bijgekomen, de markt der casualgames. Spelletjes die makkelijk op te pakken zijn maar toch flink wat plezier kunnen bieden. Denk aan het speelgemak van Angry Birds. Met één vinger speel je de gehele game, maar toch weet het spel je meer dan eens flink uit te dagen. Puddle is ook zo’n game. De game mechanics zijn simpel, maar om de game te voltooien zul je van goeden huize moeten komen.

Toch is het conceptueel een flinke opgave om een game te maken die meteen duidelijk maakt wat de regels, het doel en de besturing zijn. Het was een groepje studenten dat een Student Showcase prijs won op het Independent Gaming Festival op de GDC 2010 met Puddle. Een game die zo simplistisch is qua opzet dat iedereen er meteen mee aan de slag kan, maar zo lastig kan zijn dat zelfs de meeste hardcore gamers hier flink mee uit de voeten kunnen. Het spel opent met een man die zijn beker hete koffie op een tafel zet en daarna wegloopt. Hij is niet belangrijk. Nee, de game focust zich al snel op de koffie. Met een druk op de schouderknoppen van je controller draai je de omgeving naar links of rechts. Het is aan jou om de beker om te laten vallen en zo de koffie een avontuur te laten beleven. Door de wereld wederom naar links en rechts te sturen trekt de zwaartekracht de koffie de door jouw gekozen kant op. Dat is alles. Dat is heel de gameplay. Zorg dat je vloeistof van punt A naar punt B gaat.

De twee knoppen zijn alles wat je nodig hebt om de game te voltooien. Geen lastige besturingsmechanieken, geen doordachte combo’s, niets van dat alles. Daarnaast is het doel in elk level hetzelfde. Het transporteren van vloeistof. Het klinkt makkelijk en dat is het ook in het begin van de game. Je grootste vijand is een mooie, ronde hoek. Niets uitdagend dus. Tot het moment dat de game zijn “vijanden” introduceert. Wanneer dit gebeurt stijgt de moeilijkheidsgraad snel. Verschillende levels heb ik misschien wel meer dan twintig keer opnieuw moeten doen om te voltooien. Zo is een brandend vuurtje gevaarlijk wanneer je water erbij in de buurt komt. Water verdampt natuurlijk bij vuur. maar op het einde van je level zul je toch een x-aantal milliliter over moeten hebben. Verwarmde platen, bloemen op zoek naar voedsel, het zorgt allemaal voor een uitdaging die je niet snel vergeet. Wanneer je een level dan uiteindelijk haalt is de voldoening enorm.

De manier waarop Puddle zich presenteert past perfect bij de gameplay. Een minimalistische muzikale begeleiding brengt je in een halve trance wanneer je de vloeistoffen door het level transporteert. Daarnaast is de game visueel sterk en interessant met levels die veel van elkaar verschillen. Bossen, een kantoor, een getekend velletje, het dient allemaal als navigeerbaar level. De kracht van Puddle is echter het feit dat de vloeibare stoffen ook daadwerkelijk als vloeibare stoffen ogen, voelen en reageren. De goed uitgewerkte physics laten de bewegingen realistisch zijn en het goedje reageert exact zoals dat in het echt zou zijn.

Toch wist niet elk onderdeel van Puddle me te laten genieten. Zo stoorde ik me aan de manier waarop alles in beeld gebracht wordt. De camera volgt natuurlijk je vloeistof, maar wanneer een gedeelte blijft haken volgt de camera het grootste plasje. Vervelend, want hierdoor kun je het andere gedeelte meteen vergeten, terwijl je dit misschien zonder veel moeite nog gewoon mee had kunnen nemen. Wanneer een gedeelte buiten je gezichtsveld valt, kun je het vaarwel kussen. Nu is dit vaak niet erg, maar wanneer je een moeilijk level niet haalt omdat je niet genoeg vloeistoffen naar het einde hebt weten te loodsen, kan de frustratie af en toe wel eens oplopen.

Puddle is misschien geen perfecte game, maar het is wel een game voor iedereen. Makkelijk op te pakken, moeilijk om uit te spelen. Het wil niet meer zijn dan dat het is maar wil wel iedereen kunnen vermaken. Iets wat de makers duidelijk is gelukt. Het constante, druppelende water nemen we dan gewoon voor lief!

• login of registreer om te reageren