Vroeger stond mijn PlayStation nog in de woonkamer en kon ik er dus maar beperkt op spelen. Ook betekende het dat mijn ouders meestal aan het meekijken waren en ik over het algemeen niet geheel gefocust kon zijn tijdens het gamen. Toch wist de game Parasite Eve II mij zo mee te slepen dat ik het niet doorhad als er iets tegen me gezegd werd. Nu is na al die jaren het derde deel uit de serie op de markt verschenen en de vraag is of dit deel mij weer zo goed kan bekoren.

Parasite Eve is helaas nooit in Europa verschenen, maar doordat de game zo goed werd ontvangen in Amerika en Japan, kregen we het tweede deel gelukkig wel. In het origineel speelde je als de NYPD nieuweling Aya Brea. Een mysterieuze meid, genaamd Eve, kan elk beest dat ze aanraakt laten muteren in een monster dat iedereen aanvalt. De pogingen om haar te stoppen mislukken, en dan wordt er ontdekt dat Aya speciale mitochondriën heeft waarmee ze een kans maakt tegen Eve. Heftige gevechten en een spannend avontuur volgen, waarbij Aya de vreselijke gebeurtenissen tot een 'goed eind' kan brengen.

In het tweede deel speel je weer als Aya Brea. Dit keer is ze echter weg bij de NYPD en is ze lid geworden van de NMC, een speciaal team van de FBI dat gemuteerde wezens opspoort. Hierbij ontdekt ze dat deze wezens ook menselijke gedaantes kunnen aannemen, waarna haar tweede avontuur begint. Na het verslaan van veel mutanten en een aantal bazen komt ze Eve weer tegen. Echter is dit een andere Eve dan uit het eerste deel en het blijkt dat deze Eve gemaakt is uit het DNA van Aya. Toch is het wel weer de dader van alle problemen en moet ze verslagen worden.

Ook bij The 3rd Birthday kruip je in de huid van Aya. Ze is echter haar geheugen kwijt geraakt na de gebeurtenissen uit het tweede deel en is ze bewusteloos gevonden door Hyde Bohr, het hoofd van het CTI Overdrive team. CTI, Counter Twisted Investigation, is de nieuwe NMC in dit deel. De monsters die plotseling in Manhattan verschijnen, worden de Twisted genoemd en er zijn grote problemen om ze te verslaan. Er is echter een techniek waarmee er terug in de tijd gereisd kan worden, om vervolgens in de huid van een persoon te kruipen en zo bepaalde gebeurtenissen te veranderen. Deze techniek wordt Overdrive genoemd en er is maar één iemand die er geschikt voor lijkt te zijn om het uit te voeren: Aya. Aya wordt dus naar meerdere gebeurtenissen uit het verleden gestuurd om uit te zoeken wat er precies is gebeurd en om te proberen om de wezens te stoppen.

Waar het eerste deel een RPG Survival Horror als genre had en deel twee de genre Action RPG Survival Horror met zich mee kreeg, wordt The 3rd Birthday simpel tot de Action RPG's gerekend. En dat merk je ook. Waar de eerste twee delen nog aardig traag waren qua actie (het Survival Horror aspect), bevind je je nu vrijwel alleen maar in één grote actiescène. De spanning van wat er elk moment kan gebeuren is totaal weg. Zelf vind ik dit een beetje zonde, aangezien dat een groot aantrekkingspunt van de serie was. Toch is het geen minpunt, aangezien het de game zelf niet minder maakt. Het is misschien ook daarom dat de titel geen 'Parasite Eve' bevat, terwijl het duidelijk wel het derde deel in de serie is.

Naast Aya komen er veel personages uit de vorige twee delen terug in het verhaal. Ook worden er een aantal gebeurtenissen uit de eerste twee delen teruggehaald, die het verhaal van dit derde deel versterken. Voor de fans is dit een mooie pluspunt, echter werkt het voor de meeste gamers tegen. Zonder enige kennis van de vorige delen kan het moeilijk zijn om het verhaal te volgen. In Japan en Amerika zijn Parasite Eve en Parasite Eve II al op PSN verschenen en mogelijk dat dit ook in Europa gaat gebeuren. Als dit zo is, dan kan ik je aanraden om deze eerst te spelen of anders de twee verhalen op internet te lezen.

De gameplay is flink veranderd. Je rent door bepaalde omgevingen, waar het stikt van de Twisted. Met de rechter schouderknop lock je op een vijand en je schiet met de vierkantbutton. Vervolgens richt je op een andere mutant en maak je deze ook af. Hier en daar ontwijk je een aanval en duik je achter een muurtje. Redelijk standaard. Toch heeft Square-Enix een paar nieuwe dingen toegevoegd, zoals de Overdrive. Deze techniek kan je niet alleen gebruiken om naar het verleden te gaan voor de missies, maar je gebruikt het ook tijdens de missies zelf. Aya heeft de kracht om met de Overdrive het lichaam van een medesoldaat over te nemen. Dit is handig om tijdens het vechten je hacje te redden of om op een tactische plek te komen. Ook is het hierdoor mogelijk om op plekken te komen waar je normaal gesproken niet heen kunt. Wanneer je een Twisted genoeg schade doet, kan je ook Overdrive gebruiken. Hierbij kruip je in het lichaam van de Twisted en laat je het van binnenuit ontploffen. Zelf raak je hierdoor echter ook licht gewond en moet je een seconde wachten om op adem te komen.

Een ander nieuwigheidje is Liberation. Dit is een balk dat zich vult wanneer je Twisted afmaakt. Wanneer hij gevuld is, kom je in een speciale staat waarbij je de meeste aanvallen automatisch ontwijkt, je supersnel beweegt en de schade die je doet vertienvoudigd. Als dit niet mogelijk is, dan kan je altijd nog op een vijand richten, waarbij je medesoldaten er ook op gaan richten. Richt iedereen erop en begin je te schieten, dan werk je zodanig samen dat de vijand lekker snel afgemaakt wordt.

Bij het verslaan van vijanden is er een kans dat je DNA verzamelt. Dit kan je gebruiken om je eigen DNA aan te passen en zo speciale krachten te verkrijgen. Het is een beetje gepuzzel en je moet wat geluk hebben, maar je kan zo een zeer dodelijke Aya creëren. Andere RPG-elementen zijn de wapens die je kan verzamelen en de outfits die je kan aantrekken. Er zijn genoeg wapens en outfits te sparen. Elk wapen en iedere outfit zorgt voor een ander resultaat in de missies, dus bepaal goed wat je meeneemt en aantrekt voordat je een missie begint.

Waar de Parasite Eve serie om bekend staat, afgezien van de hete Aya, zijn de graphics en cutscenes. Zowel deel één als deel twee hadden erg indrukwekkende graphics en adembenemende cutscenes voor hun tijd. The 3rd Birthday doet daar niet voor onder. We zijn inmiddels al aardig wat gewend van de PSP, maar deze game behoort zeker tot de top, of staat daar misschien zelfs boven qua graphics. De ervaring wordt alleen maar versterkt door de audio, dat ook meer dan goed is.

Hoewel het jammer is dat The 3rd Birthday een andere weg is ingeslagen ten opzichte van zijn voorgangers, is het zeker geen slechte game. Het speelt goed, is lekker uitdagend, bevat toffe features en ziet er onwijs goed uit. Toch is het geen topgame geworden. De gameplay is namelijk aardig oppervlakkig, met slechts kleine uitspattingen qua originaliteit. Daarnaast is de game vrij kort, al beloont het spel je wel bij het meerdere keren uitspelen. De fans van de serie zullen smullen van de gebeurtenissen en waarschijnlijk minder van de gameplay, terwijl het bij de nieuwkomers juist andersom zal zijn.

• login of registreer om te reageren