Soms tref je het maar als gamesreviewer. Natuurlijk krijg je zo nu en dan langverwachte games toegestopt die al maanden van tevoren bekend staan als absolute toppers, maar heel af en toe zitten er juweeltjes tussen die je niet zag aankomen. Games die je wanneer je de rekken in de winkel afscant naar interessante titels niet zo snel zou kopen, maar die je wanneer je ze dan toch aan het spelen bent eigenlijk verdomd goed weet te waarderen. Games die je pakken, die je meeslepen en nooit meer loslaten. Bliss Island is er daar géén van.

Soms baal je maar als gamesreviewer. Wanneer je games toegestopt krijgt die ergens zó slecht zijn dat je van tevoren al weet dat het moeilijk gaat worden er nog netjes een review over te schrijven. En dat je je teksten dus maar moet gaan vullen met uitgebreide anekdotes die eigenlijk nogal ver afdwalen van wat je lezers verwachten in een review. Met verhalen die niet zozeer over de game zelf gaan maar meer over de gevoelens van teleurstelling die je voelt opborrelen wanneer je toch maar weer een potje start om even te checken of het niet misschien alsnog leuker wordt na ál die levels die je al hebt gespeeld.



Hoofdrolspeler in dit behendigheidsspel is Hoshi, een zogeheten Swooph. Het is een blauwe bal (in de letterlijke zin van het woord) die met zijn slurf kleine pufjes lucht tegen verscheidene, aan zwaartekracht onderhevige objecten in het speelveld kan blazen. Dit idee vormt de basis voor een lange reeks aan minigames met steeds net iets andere spelregels en -doelen. Zo moeten bijvoorbeeld een stel sinaasappelen in de mond van een groot monster worden geblazen, een bepaald aantal doelen op een biljarttafel in een vaste volgorde worden geraakt of zoveel mogelijk juwelen worden verzameld in een soort side-scrolling grotten stelsel. Soms kan de Swooph even buiten adem raken, maar deze beperking speelt zelden een rol. Alle minigames worden ondanks de semi-3D graphics gewoon in 2D gespeeld.

En dat is alles. De gameplay stelt weinig voor en is absoluut niet interessant genoeg voor een full-price PSP titel. De minigames zijn óf zelfs voor een kleuter nog te simpel óf zo irritant lastig dat het minstens zesentwintig pogingen vergt om door te kunnen gaan naar het volgende level, waardoor de motivatie om echt lang te blijven spelen al heel erg snel verdwijnt. Om alle games te unlocken moeten ze eerst in een bepaalde volgorde worden vrijgespeeld, maar ik betwijfel of er veel mensen zijn die het tot de laatste minigame volhouden… als er al mensen zijn die het spel überhaupt gaan kopen.



Audiovisueel gezien is Bliss Island ook al weinig soeps. De blije Hawaïaanse muziekjes en de beelden van zonnige eilandjes, blije beestjes en dito bloemetjes proberen in combinatie met het idiote achtergrond verhaal een leuk sfeertje te creëren maar het weet allemaal niet te overtuigen.

Bliss Island is een regelrechte port van de Flash-versie; waarom publisher Codemasters het nodig heeft geacht om de game op UMD te persen is werkelijk een raadsel. De moeite om een Ad Hoc multiplayer mode toe te voegen is verloren tijd geweest, want het lijkt me sterk dat er gamers zijn die zullen durven te bekennen dat ze deze beschamend waardeloze game hebben aangeschaft.

Conclusie
Laten we het kort en krachtig houden. Mijn waarde lezers, blijf uit de buurt van deze game. Mocht ik nog niet overtuigend genoeg zijn overgekomen, speel genoemde Flash-versie dan eens en oordeel zelf.

• login of registreer om te reageren